چگونگی تکامل بزرگ‌ترین پستانداران روی زمین

در مقاله‌ای که اخیرا مجله Science به چاپ رسانده یک تیم بین‌المللی از محققان حجم عظیمی از اطلاعات و داده‌ها در مورد این بزرگ‌‌ترین پستاندار تمامی دوران و روی کره زمین را گردآوری کرده و پس از تجزیه و تحلیل آن الگوهای بسیار برجسته و قابل توجهی در رابطه با تکامل این موجود عظیم‌‌الجثه را ارائه کرده‌اند.

بودجه این تحقیقات توسط بنیاد ملی علوم و به رهبری تیمی از دانشمندان سراسر دنیا و متشکل از رشته‌های دیرینه‌شناسی، زیست‌شناسان تکاملی و ماکرواکولوژیست‌ها در دانشگاه نیومکزیکو انجام گرفت. در بین دانشمندان، چهره‌های سرشناسی همچون «جان گیتلمن» و «پاتریک استیفنز» از دانشگاه جورجیا دیده می‌شوند.

گیتلمن می‌گوید: ما برای همکاری در این تحقیق دعوت شده‌ایم به این دلیل که خواست کل گروه بر این است تا نگرش تکاملی صریح و شفافی در این زمینه به وجود آید.

تحقیقات روی مسائل تکاملی و اکولوژیکی در سطح وسیع از بیماری‌ها گرفته تا انقراض و مشخصات ارگانیسم‌ها متمرکز است. مسوولان دانشگاه نیومکزیکو معتقد بودند که حضور این دو چهره در این تحقیق لازم‌الاجرا بوده، چراکه این پروژه‌ای است که براستی با حضور تیمی خبره انجام می‌پذیرد.

هدف این پروژه بازدید دوباره سوالات کلیدی و مهم در مورد اندازه خصوصا در پستانداران بود. اندازه روی همه چیز از تولیدمثل گرفته تا انقراض اثرگذار است و پستانداران نمونه مورد آزمایش خوبی در این زمینه هستند، چراکه از موش‌ها گرفته تا فیل‌ها شاهد تنوع و گوناگونی فراوانی بوده و همچنین اطلاعات موجود در مورد پستانداران بسیار بیشتر از دیگر گروه‌های طبقه‌بندی شده است. همچنین فسیل‌های به دست آمده از پستانداران نسبت به دیگر گروه‌ها کیفیت بهتری دارد و در این میان دندان‌های آنها در طی زمان بخوبی حفظ شده است و از آنجا که اندازه دندان‌ها تناسب خوبی با اندازه کلی بدن دارد کمک زیادی به محققان می‌کند.

2 سال طول کشید تا اطلاعات لازم در مورد این پروژه گردآوری شود و پایگاه بانک اطلاعاتی ایجاد شده بسیار قوی و بی‌نظیر است. این بانک اطلاعاتی شامل اطلاعاتی در مورد اندازه تمامی پستانداران روی زمین از موجودات زنده گرفته تا آنهایی که فسیل شده‌اند، است. با دسترسی به چنین اطلاعات زیادی گروه توانست فرضیه‌ تکامل اندازه پستانداران را مورد ارزیابی قرار دهد. در طول دوره‌ مزوزوئیک (دوران دوم زمین‌شناسی)‌ پستانداران کوچک بوده‌اند. به محض انقراض دایناسورها پستانداران بزرگ‌تر شدند به گونه‌ای که جایگاه‌های اکولوژیکی موجود را به ترتیب پر کنند.

این پدیده به خوبی در مورد مناطق آمریکای شمالی به ثبت رسیده است. محققان به دنبال این بودند که آیا این اتفاق در سراسر زمین رخ داده یا خیر؟

محققان دریافتند که براستی این الگو نه‌تنها در سراسر جهان بلکه در زمان‌های مختلف و در میان گروه‌های تغذیه‌ای مختلف صدق می‌کند به گونه‌ای که جانورانی با رژیم غذایی متفاوت و اجداد متفاوت بخوبی در این الگو جا می‌گیرند. افزایش اندازه‌ای پستانداران حدود 65 میلیون سال قبل آغاز شد و در دوران سوم زمین‌شناسی (الیگوسن)‌ حدود 34 میلیون سال قبل در اوراسیا و سپس در دوره‌ای میدسین حدود 10 میلیون سال قبل در آفریقا و اوراسیا به اوج خود رسید. داشتن اجداد بسیار متفاوت و شکل‌گیری مستقلانه با چنین شباهت بسیار زیاد نشان می‌داد که پستانداران غول‌پیکر نقش اکولوژیکی مشابهی در سراسر زمین داشته‌اند.

سازگاری الگو و ثبات آن قویا دلالت بر این موضوع دارد که جانداران در همه نواحی واکنشی به محدودیت‌های اکولوژیکی مشابه داشته‌اند.

گرمای جهانی و مقدار زمین در دسترس به عنوان محدوده‌ زندگی جانوران 2 فاکتور عامل اکولوژیکی هستند که متناسب با تکامل جانوران در بیشترین اندازه ظاهر شده‌اند. بخش بزرگی از علم مشاهده الگوها و سپس ارائه فرضیه‌های جدید و آزمایش آنهاست.

 Physorg / مترجم: آتنا حسن‌آبادی