روزهای عاشقی

محرم که ماه عشق است، ماه آموختن عاشقی، ماه دوست داشتن و تحسین عاشقان واقعی.

محرم را ماه خون هم می‌نامند، اما این روی سکه را هم خوب است ببینیم، عشق را و دریابیم که عشق چه میزان قدرتمند است و چقدر دگرگون می‌کند. حر را به واقع حریت می‌آموزد، دل را دریایی می‌کند و سینه را سپر بلا.

این روزها خوب است ما هم وزن عشق را در زندگی خود دریابیم، معیارش را محک بزنیم و بدانیم در کجا پیدا یا گمش کرده‌ایم.

این روزها خوب است بدانیم برای هر گام محکم و هر کار کارستان، عشق لازم است.این روزها خوب است فانوسی برداریم و به دنبال عاشقان بگردیم و آنچه یافت می‌نشود را بجوییم.

آیا از خود پرسیده‌ام چرا این روزها وقتی رهگذری از کنارم می‌گذرد و آرام، سلام و صبح بخیری می‌گوید، صدایش در هیاهوی روزمرگی‌‌هایم گم می‌شود؟ چرا این صداها تا قلبم نمی‌رسند؟ چرا دوست داشتن از یادم رفته است؟

چه عاشق باشی و چه نباشی، زمان می‌گذرد، تند و سریع، سریع‌تر از آنچه بپنداری.

چشمی بر هم بزنیم، خود را در پایان راه می‌بینیم. نباشد آن روز که بگوییم: آه خدا، چقدر حرف ناگفته در دلم دارم.

نباشد روزی که افسوس حرف‌های ناگفته‌مان را بخوریم که در پس‌کوچه‌های بن‌بست زندگی، ناتمام رهایشان کرده‌ایم.

حرف‌هایی که هر یک روزنی بودند به سوی عشق و ما رهایشان کردیم. دست شستیم از آن کلیدهای طلایی خوشبختی!

مباد آن روز که ناگهان دریابیم چه زود دیر شد.

اگر آن روز که دیگر فردایی ندارد این همه را به یاد آوری، چقدر افسوس می‌خوری؟

آن روز چقدر افسوس می‌خوری که چرا شاگرد تنبل مدرسه عشق بودی که دوست داشتن‌هایت را هم به فردا موکول کردی.خوب است یکی را که عاشق بوده، بیابیم و از او بپرسیم تا درک کنیم که یک روز با عشق زیستن به صدها سال می‌ارزد و صدها سال بدون عشق زندگی کردن به یک روز نمی‌ارزد.بیا از خودمان بپرسیم تا به حال چند بار آرام دست بر تنه درختی کشیده‌ایم؟

روی چمن‌ها آرمیده‌ایم، پرواز پرنده‌ها را به تماشا نشسته‌ایم یا برای دیدن طلوع خورشید از کوهی بالا رفته‌ایم؟

یک بار با عشق به ابرها نگاه کنیم، انگار بار اول است که آنها را می‌بینیم.اصلا بیا همین امروز، همین یک روز، جور دیگری به دنیا نگاه کنیم. آدم‌ها و پرنده‌ها و درخت‌ها و چمن‌ها و... همه را دوست داشته باشیم. راستی یادمان نرود، خودمان را هم دوست داشته باشیم.

بیا امروز غصه نخوریم تا همین یک روز را هم با غصه خوردن از دست ندهیم.

بیا به آنها که نمی‌شناسیم سلام کنیم، بدویم، بخندیم، به پرنده‌ها و درخت‌ها هم سلام کنیم.

بیا یادمان نرود به دیگران محبت کنیم و به آنها هم اجازه دهیم که به ما محبت کنند.

اگر این گونه به زندگی نگاه کنیم، درمی‌یابیم که دوست داشتن و عاشق بودن چه معنایی دارد. می‌فهمیم که عشق چقدر قدرتمند است و درک می‌کنیم جای عشق در زندگی ما کجاست.

یادمان نرود که برای تغییر، وقت داریم گامی برداریم.

یادمان نرود که چه زود دیر می‌شود.

علی مهربان