هم خوشحالم، هم ناراضی

واقعا خیلی خوشحال بودم چون همیشه در مسابقه‌های داخلی بهتر از رقابت‌های خارجی و بویژه تورنمنت‌های حساس کسب نتیجه کرده‌ام، باورش برایم سخت بود. دیگر از کسب عنوان چهارمی‌های پی‌درپی در مسابقه‌های مهم آسیایی خسته شده بودم. برای ورزشکاری که واقعا زحمت می‌کشد دشوارترین و بدترین نتیجه، بازماندن از کسب مدال‌ در یک قدمی آن است. اگر هفتم یا هشتم می‌شدم اینقدر ناراحت نمی‌شدم که در عین زحمت و سختکوشی دستم از مدال خالی می‌ماند و چهارم می‌شدم. خوشبختانه در گوانگجو این طلسم شکست و با وجود آن که بیش از 6 متر از آنچه مطلوبم بود کمتر پرتاب کردم باز صاحب مدال با ارزش نقره شدم.

دقیقا، با این حال می‌توانستم از 90/68 متر بیشتر بیندازیم چون رکوردم بیش از 73 متر است و به فاصله 2 هفته تا شروع بازی‌های آسیایی، در لیگ خودمان 72متر پرتاب کرده بودم.

مدال طلای گوانگجو را حریفی از تاجیکستان به دست آورد که اکنون در 32 سالگی جزو 8 نفر برتر المپیک هم به شمار می‌آید. او دارای رکورد شخصی 80 متری است و در بازی‌های آسیایی، چکش را 76 متر پرتاب کرد. نفر سوم ژاپنی است که در 36 سالگی 67 متر انداخت. البته رکورد او در سال‌های قبل به 75 متر هم رسیده بود.

جز من، 2 ورزشکار آماده دیگر هم در رشته پرتاب چکش ایران فعالیت می‌کنند که نام‌خانوادگی هر دو مقدم است؛ مسعود مقدم که اهل مشهد و رضا مقدم که اهل کردکوی گلستان است.

متاسفانه این واقعیتی است که مرا آزار می‌دهد. فکر می‌کنم ورزشکارانی که تجارب بین‌المللی بیشتری دارند، در عرصه‌های مهم، نتایج بهتری به دست می‌آورند تا من که در طول یک سال گذشته، فقط به رقابت‌های غرب آسیا و یک سفر تدارکاتی باشگاهی اعزام شده‌ام.

تمرین‌های من برای بازی‌های آسیایی با هدفگذاری کسب مدال، طراحی و اجرا شد. در این مسیر از 3 ماه پیش، مربی جدیدی از کشور اوکراین با نام والری والنتوک به استخدام درآمد که روی ارتقای ‌تکنیکی من موثر بود. او قول داده طی یک سال از شروع کارش پرتاب‌هایم به 76 تا 77 متر برسد. اگر این‌گونه شد با او ادامه همکاری می‌دهم.

در سفرم به مجارستان، مربی بسیار خوبی را دیدم که به دلیل داشتن تعدادی شاگرد جوان مجاری، امکان حضور در ایران را نداشت ولی پذیرفت که من به آن کشور بروم و زیرنظرش تمرین‌هایم را دنبال کنم. مجارستان هم بعد از روسیه سفید و روسیه، سومین کشور مدعی در پرتاب چکش محسوب می‌شود و از کلاس بالایی در این رشته سود می‌برد. به هر حال امیدوارم با والنتوک، پیشرفت‌های زیادی بکنم و در رقابت‌های انتخابی قهرمانی جهان و المپیک، نتایج خوبی بگیرم.

با 196 سانتی‌متر قد، 110 کیلو وزن دارم که این وزن زیادی در رشته ما نیست و می‌تواند تا 120 کیلو هم اضافه شود. مشروط بر این که این افزایش، عضلانی باشد، در غیر این صورت موجب کاهش سرعتم خـواهد شد. به هر حال خوشبختانه نسبت به سال گذشته دارای سرعت و قدرت بالاتری شده‌ام و امیدوارم با افزایش تکنیک و تجربه، پرتاب‌های موثرتری انجام دهم. همان‌طور که ملاحظه کرده‌اید 2 پرتاب آخر من در گوانگجو با خطای تور روبه‌رو شد که اگر این اتفاق نمی‌افتاد چه بسا با نتایج بهتری کارم را تمام می‌کردم.

در لیگ کشوری هم که 4 مرحله ای است در هر مرحله به برنده مدال طلا، 15 امتیاز و به سایرین براساس عملکردشان، امتیاز تعلق می‌گیرد و براساس آن پرداخت‌هایی انجام می‌شود، مثلا طلایی هر مرحله بین 300 تا 400 هزار تومان دریافت می‌کند. البته دونده 110 متر تیم ما که مصدوم شد و امسال نتوانست در هیچ مسابقه‌ای شرکت کند، دستمزد خود را گرفت.

بله، سکه‌های طلایی‌ها به صورت نقدی در روز مراسم تقدیر از قهرمانان به آنها اعطا شد و حواله‌هایی هم تحویل نقره‌ای‌ها و برنزی‌ها شد. البته اگر طبق وعده قبلی، نقره‌ای‌ها 100 و برنزی‌ها 70 سکه می‌گرفتند، بهتر بود.

مهم‌ترین رویداد ورزش، بازی‌های المپیک است و من درخشش در المپیک را سقف آرزوهای خود می‌بینم. به هر حال از خود انتظارهای خیلی بیش از آنچه تاکنون انجام داده‌ام، دارم. از فدراسیون تقاضا کرده‌ام مرا برای ادامه تمرین‌ها در فصل سرما، یک ماه به کمپ اردویی در آفریقای جنوبی اعزام کند. پرتاب چکش رشته دشواری است و خوشبختانه تاکنون هر چه از فدراسیون برای پیشرفت این رشته خواسته‌ایم مهیا شده است. باید خود را بخوبی مهیای مسابقه‌های آغاز فصل و به‌دست آوردن امتیازهای ورودی جهانی و المپیک کنم.