10 بازیکنی که با‌وجود سن بالا در سطح اول فوتبال حرفه‌ای در تیم‌های باشگاهی و ملی خود درخشیدند

پیرمردهای ‌اسطوره‌ای

فوتبال ورزش جوان‌هاست، نه که پیرمردها توان بازی در آن را نداشته باشند اما فوتبال حرفه‌ای جایی است که در آن تنها جوان‌ها می‌توانند جولان بدهند. در فوتبال حرفه‌ای امروز به بازیکنانی که بیشتر از 27 سال دارند، می‌گویند پیرمرد! اما بازیکنانی هم هستند که با وجود سن بالای خود همچنان در سطح اول فوتبال ماندند و اتفاقا درخشیدند. یکی از آنها فیلیپو اینزاگی بازیکن 37 ساله آث میلان است که همچنان در بازی‌های لیگ ایتالیا و لیگ قهرمانان می‌درخشد. سایت گل، یکی از معتبرترین سایت‌های ورزشی جهان بتازگی فهرست 10 نفره‌ای از بازیکنانی را در تاریخ فوتبال ارائه کرده که با وجود سن بالا توانستند در تیم‌های باشگاهی و ملی خود بدرخشند.

کد خبر: ۳۷۲۰۱۹

فیلیپو اینزاگی: زمانی که میلان مقابل رئال مادرید یک بر صفر عقب بود، کمتر کسی فکر می‌کرد اینزاگی 37 ساله با ورودش به زمین بتواند فرشته نجات میلانی‌ها باشد. با ثمر رساندن 2 گل و فرار از شکست در مقابل چشمان هزاران تماشاچی میلانی، پیپو نشان داد ترس خوزه مورینیو، سرمربی کهکشانی‌های مادرید بی‌دلیل نبوده چرا که آقای خاص پیش از بازی اعلام کرده بود تنها ترسش حضور اینزاگی در زمین است.

البته اینزاگی با آن 2 گلی که به ثمر رساند، توانست 3 رکورد جدید را به نام خود ثبت کند. وی توانست رکورد 69 گل در بازی‌های باشگاهی اروپا را که در اختیار رائول گونزالس بود، شکسته و با 70 گل به عنوان بهترین گلزن تاریخ این مسابقات مطرح شود. دومین رکورد او مربوط به گلزنان باشگاه میلان بود که توانست با آن دو گل، آمار گل‌های زده خود در این باشگاه به 125 گل برساند و جای مارکو فان باستن با 124 گل را در جایگاه ششم بگیرد. پیش از این نیز رکورد گلزن‌ترین، بازیکن میلان در رقابت‌های اروپایی در اختیار آندری شوچنکو با 38 گل بود که این رکورد نیز با 40 گل به نام مرد همیشه در آفساید میلانی‌ها ثبت شد.

اما شاید خبر بد برای طرفداران پر شور میلانی این بود که یک هفته پس از این بازی اینزاگی در بازی با پالرمو در سری A از ناحیه زانوی چپ بشدت آسیب دید و به گفته‌‌ پزشکان تا پایان فصل، بازی‌ها را از دست داد. در این میان شایعاتی مبنی بر خداحافظی پیپوی 37‌ساله به گوش می‌رسید، ولی او با روحیه مثال‌زدنی‌اش به روسونری‌ها قول داد پس از بهبود کامل بار‌دیگر پیام‌آور شادی برای آنها باشد.

خاویر زانتی: کاپیتان وفادار اینتر میلانی‌ها که پس از ورود به این تیم در سال 1995 و بستن بازوبند کاپیتانی در سال 1999 پس از خداحافظی اسطوره‌ اینتری‌ها یعنی جوزپه برگومی، توانسته با این تیم به افتخارات فراوانی برسد. بازیکن 36 ساله اینتر طی 15‌سال حضور خود در این تیم بارها جام‌‌های قهرمانی مختلفی را بالای سر برده اما مسلما یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های او قهرمانی با این تیم پس از 45 سال در جام باشگاه‌های اروپا در سال گذشته بود. 11 سال بازی بدون دریافت حتی یک کارت قرمز و 700 بازی برای اینتر باعث شده تا طرفداران این تیم با اِل کاپیتانو از او یاد کنند، اما نکته قابل توجه در مورد زانتی این است که در تیم ملی کشورش بارها مورد بی‌مهری قرار گرفته است. سال 2006 خوزه پکرمن و سال‌2010 دیه‌گو مارادونا بدون هیچ دلیل قانع کننده‌ای او را به تیم ملی دعوت نکردند. شاید به خاطر همین دلیل است که به اعتقاد بسیاری از افراد، زانتی در قلب اینتری‌ها جا دارد ولی در کشورش فردی فراموش شده است.

لوتار ماتئوس: بازیکن بزرگ خط میانی و دفاع آخر آلمان‌ها که سال‌ها در سطح اول فوتبال اروپا بازی کرد. چندین قهرمانی با بایرن مونیخ در بوندس لیگا، فتح اسکودتو با اینتر و بالابردن جام قهرمانی جهان با تیم آلمان شرقی در سال 1990 گوشه‌ای از افتخارات شماره‌ 10 ژرمن‌هاست. در کنار تمام این افتخارات ماتئوس یک رکورد جهانی را نیز در اختیار دارد. وی با حضور در 5 جام جهانی متوالی از سال 1982 تا 1998 و انجام 25 بازی، رکورددار این مسابقات است. شاید یکی از حسرت‌های فراموش‌نشدنی ماتئوس، فینال جام باشگاه‌های اروپا با بایرن مونیخ در سال 1999 در مقابل منچستر یونایتد باشد. بایرن در آن بازی با کاپیتان 39 ساله خود تا دقایق پایانی با نتیجه یک بر صفر پیش بود، اما اوتمار هیتسفیلد در دقایق انتهایی در اقدامی دور از انتظار ماتئوس را تعویض کرد و شاید همین تعویض بود که باعث شد منچستر آن بازی را با نتیجه 2‌ بر ‌یک به پایان ببرد.

روژه میلا: ذخیره طلایی عنوانی بود که به عقیده بسیاری از کارشناسان فوتبال، بهترین لقب برای توصیف مروارید سیاه کامرونی است. با حضور در 3 جام جهانی در سال‌های 1982، 1990 و 1994 در 42 سالگی او به عنوان پیرترین بازیکن تاریخ فوتبال در ادوار جام جهانی شناخته شد.

ولی مسلما اوج دوران درخشش میلا به جام جهانی 90 ایتالیا باز می‌گردد. زمانی‌که میلا در مرحله مقدماتی به همراه کامرون به عربستان سعودی سفر کرده بود، مادر خود را از دست داد.

در همان زمان نیز همسرش باردار بود و او تصمیم گرفت فوتبال را کنار گذاشته و در کنار خانواده‌‌اش باشد. اما درست پیش از شروع مسابقات پال بیا، رئیس‌جمهور کامرون در تماسی تلفنی از میلا خواست تا در 38‌سالگی بار دیگر به تیم ملی برگردد.

بازگشت میلا به تیم ملی در آن مسابقات و به ثمر رساندن 4 گل به عنوان بازیکن تعویضی، اوج شکوفایی قهرمان کامرونی‌ها و فوتبال آفریقا بود.

خودش آن شرایط را این‌گونه توصیف کرد: من تنها به عشق وطن و عشق به فوتبال، بازی کردم.

آرنولد موهرن: وی از بازیکنان باشگاه بازیکن‌ساز آژاکس بود که در جوانی به لیگ برتر انگلیس راه یافت و چندین سال شاگرد سر بابی رابسون بود. پس از قهرمانی در اف‌ای‌کاپ در لیگ جزیره با منچستر یونایتد بار دیگر به آژاکس برگشت و تا 39 سالگی در این تیم توپ زد. این روزها همراه برادرش برای باشگاه آژاکس فعالیت می‌کند و مسوولیت مربیگری جوانان و نوجوانان در سراسر هلند را به عهده دارد.

پیترو وئیرچ وود: در بین کارشناسان فوتبال ایتالیا این جمله هست که می‌گویند، پیترو وئیرچ وود آنقدر سریع و تند بود که در تمام دوران بازیگری‌اش کسی به گرد پایش نمی‌رسید. سرعت بالا، قدرت پرش زیاد به رغم داشتن قد 153 سانتی و روحیه جنگندگی به او فرصت داد که از سال 1980 تا 2000 و تا 41 سالگی‌اش حضوری مداوم در سری A ایتالیا داشته باشد.

استنلی ماتئوس: او تنها بازیکنی در طول تاریخ فوتبال انگلیس است که توانست تا 42 سالگی 104 بازی ملی را در کارنامه خود ثبت کند. یکی از نکات قابل توجه در مورد سر استنلی این‌که او گیاهخوار بود و همین موضوع به وی اجازه داد تا 50 سالگی فوتبال بازی کند. 23 فوریه 2000 پایان زندگی اسطوره 85 ساله‌ای بود که پله در تعریفش این جمله را گفت: او مردی بود که به ما درست فوتبال بازی‌کردن را نشان داد.

آلفردو دی استفانو: زمانی‌که کشورش، آرژانتین را ترک کرد قصد پیوستن به بارسلونا را داشت، اما به اعتقاد کاتالان‌ها فشار حکومت فاشیستی ژنرال فرانکو و سانتیاگو برنابئو، رئیس وقت باشگاه رئال باعث شد تا او به مادریدی‌ها بپیوندد. در 262 بازی برای رئال 216 گل به ثمر رساند و توانست 5 بار جام‌های اروپایی را بالای سر ببرد. زمانی که در 40 سالگی کفش‌هایش را برای همیشه آویزان کرد، تنها حسرتش این بود که هیچ‌گاه در جام جهانی شرکت نکرد.

فرانس پوشکاک: تا 39 سالگی 4 بار به عنوان آقای گل لالیگا انتخاب شد و سرانجام پس از 6 سال بستری‌شدن به دلیل بیماری آلزایمر در 18‌ نوامبر 2006 از دنیا رفت.

پائولو مالدینی: زمانی که در 16 سالگی فوتبال خود را آغاز و در 40 سالگی آن را به پایان برد، تنها یک پیراهن بر تن داشت و آن سیاه و قرمز‌های شهر میلان بود. به باور بسیاری یکی از بی‌نظیرترین دفاع چپ‌های کل تاریخ فوتبال بود که انتخاب بهترین دفاع اروپا در 40 سالگی دلیل محکمی بر ‌این‌ ادعاست. 7 بار قهرمانی در سریA،‌ پنج بار قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا و یک بار قهرمانی در جام جهانی از جمله افتخارات مرد شماره 3 روسونری‌ها بود.