خانه‌های پیر

خانه‌های پیر و بی‌ریا

مثل چند پیرمرد خوب

در کنار هم نشسته‌اند

پای چند آسمانخراش

ساکت‌اند و دلشکسته‌اند

روی دوششان لمیده‌اند

گربه‌های خسته، مهربان

پُر ز بق بقوی تازه است

چینه‌های کاگلی شان

شهر رفته رفته می‌شود

پر ز آسمانخراش‌ها

می‌برد ز یاد خود چه زود

کوچه‌های تنگ و ساده را

خانه‌های طاق گنبدی

ذره‌ذره آب می‌شوند

زیر چنگ‌های آهنی

یک به یک خراب می‌شوند.

بنفشه‌ای دیدم

که توی صحرا بود

چه خوب می‌خندید

چقدر زیبا بود!

به سوی او رفتم

بنفشه را چیدم

بنفشه غمگین شد

و من نفهمیدم

به او چنین گفتم:

بنفشه زیبا!

بخند، چون دیگر

تو نیستی تنها

بنفشه خوبم

به من نگاهی کرد

غم دلش را او

به روی لب آورد

چرا جدا کردی

ز خانه‌ام من را؟

دوباره برگردان

مرا به آن صحرا

مگر نمی‌‌دانی

که شاپرک آنجاست

بدون من الآن

چقدر او تنهاست!

ز حال او من را

تو با خبرگردان

مرا به آن صحرا

دوباره برگردان