هر چند که به چشم عابری که به کمک این مادر و کودک میآید دیدن تلاش کودک، ناراحتی مادر از این تلاش و مسوولیت بیشتر از توان کودک و یا معلولیت مادر صحنه ناراحتکنندهای را رقم میزند، اما اتفاقا هیچ کدام از این موارد جای غصه خوردن ندارد، اگر بداند که همین مادر معلول در مدرسهای معلم است،سالها تلاش کرده تا به شغل دلخواهش برسد و حتی معلم نمونه استان هم شده،اتفاقا ازدواج موفقی داشته و صاحب فرزند سالم و خانواده گرمی است.
که او هم مثل خیلی از معلولان کشور چشم به راه تصمیمات و وعدههای چندین ساله برای اجرای قانون 3 درصد استخدام معلولان نمانده و مانند هر شهروند دیگری برای رسیدن به اهدافش زحمت کشیده و حالا یک شهروند موفق است.
دیدن چنین صحنهای فقط از یک جهت جای ناراحتی دارد، آن هم ناراحتی به خاطر وعدههای بیسرانجام مسوولان است.
معابر و خیابانهای شهر برای تردد معلولان مناسبسازی نشده، در حالی که سالهاست وعده بهسازی این معابر داده شده است.
معلولی که با ویلچر از منزل خارج میشود امکان تردد آسان در شهر را ندارد، جز برخی از مراکز درمانی، تعدادی از مراکز آموزشی و تعداد محدودی از سازمانها و مراکز دولتی هیچ جای دیگر شهر تدبیری برای رفت و آمد معلولان در نظر نگرفته است.
پلههایی که حتی برای شهروندان غیر معلول هم نفسگیر است، قرار است پاسخگوی رفت و آمد معلولان شود. استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی برای خیلی از معلولان کشور تقریبا غیر ممکن است. حادثه سقوط خبرنگار نابینا در مترو که منجر به مرگ او شد، شاید از یاد مسوولان رفته باشد اما برای روشندلانی که هر روز باید خطر رفت و آمد در مترو را به جان بخرند، فراموش نشدنی است.
البته مشکلات آنها فقط به بیتوجهی به مناسب سازی شهرها و معابر خلاصه نمیشود، تبعیض بین برخی از معلولیتها، عدم پرداخت هزینههای پرستاری و اجرا نشدن قانون 3 درصد از سوی دستگاهها درخصوص استخدام معلولان از مهمترین مطالبات معلولان کشور است.
همه این مسائل در حالی مطرح میشود که معلولان کشور در کنار همین مصائب نه تنها زندگی عادی خود را ادامه میدهند، بلکه در خیلی از زمینههای ورزشی، هنری، علمی و اجتماعی موفقیتهای بزرگی را به دست میآورند.
تنها چیزی که همزمان با روز جهانی معلولان (12 آذر) جای تاسف دارد، بیتوجهی برخی مسوولان برای رسیدگی به مشکلات این شهروندان است.
مستوره برادران نصیری
گروه جامعه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم