زندگی با زردها

زندگی با یک فرد هپاتیتی، مثل زندگی با یک فرد عادی است با این تفاوت که در صورت رعایت نکردن بعضی نکات ساده، احتمال انتقال بیماری وجود دارد، اما اگر ما راه‌های انتقال هپاتیت‌ها را بشناسیم و اگر این نکات را رعایت کنیم، می‌توانیم با خیال راحت در کنار افراد بیمار زندگی کنیم. برخلاف تصور رایج ویروس هپاتیت B براثر برخوردهای ساده روزانه مانند صحبت کردن، دست دادن، بوسیدن و در آغوش گرفتن یا در اماکنی مانند استخر منتقل نمی‌شود اما از سوی دیگر ویروس هپاتیت B در خارج از بدن انسان در برابر حرارت، رطوبت و عوامل شیمیایی بسیار مقاوم است.

ویروس هپاتیت در حرارت 20 ـ درجه تا 15 سال، در حرارت اتاق تا 6 ماه و در یک لیوان خشک تا 4 هفته زنده می‌ماند؛ اما پس از جوشاندن در 100 درجه سانتی‌گراد به مدت 5 دقیقه از بین می‌رود. این ویروس با مواد ضدعفونی‌کننده گلوتار آلدئید و کلروفر موفرمالین با غلظت یک در 4000 از بین می‌رود.

اگر در خانواده‌ای فرد ناقل هپاتیت وجود داشته باشد امکان انتقال بیماری به سایر افراد خانواده وجود دارد و نحوه انتقال از طریق ورود خون فرد ناقل هپاتیت به مخاط و یا خون فرد سالم است. به عنوان مثال با عطسه کردن، ذرات دهان فرد آلوده به چشمان افراد سالم وارد شده و ممکن است سبب انتقال بیماری شود و به همین علت هنگام عطسه کردن باید مقابل دهان با دستمال پوشانده شود.‌برای زندگی در کنار فرد هپاتیتی باید راه‌های مقابله و جلوگیری از پیشرفت بیماری را شناخت و تلاش کرد در کنار رعایت نکات درمانی و بهداشتی، زندگی روزمره‌ هم ادامه داشته باشد. به عنوان مثال وسایلی شخصی از قبیل حوله، تیغ، ناخن‌گیر، شانه و مسواک را که احتمال آلوده شدنشان به خون و فرآورده‌های خونی وجود دارد جدا کرد. از سوی دیگر اگر بیمار مبتلا به هپاتیت B باشد، افراد خانواده می‌توانند با واکسیناسیون نسبت به این نوع هپاتیت مصونیت پیدا کنند.فراموش نکنیم کسی که به هپاتیت مبتلا می‌شود در معرض یک فشار روانی سخت قرار می‌گیرد و برای غلبه بر بیماری حمایت خانواده و دوستان شخص مبتلا بسیار ضروری است. لازم است بیمار احساس تنهایی و طرد شدن از جامعه نکند. این وظیفه جامعه و خانواده‌ است تا در مقابل این استرس از بیمار حمایت کنند. در نهایت به یاد داشته باشیم مشکلات و سختی‌ها همیشه در زندگی وجود دارند، به جای ناامیدی یا فریاد زدن، باید یاد بگیریم که چطور با آنها زندگی کنیم. قطعا هپاتیت، پایان کار دنیا نیست. وقتی کسی به این بیماری مبتلا می‌شود باید قبل از هرچیز باور داشته باشد که بیماری او قابل کنترل است و باید به توصیه‌های متخصص‌‌ عمل کند، ‌راه‌های مقابله و جلوگیری از پیشرفت بیماری را بشناسد و تلاش کند در کنار رعایت نکات درمانی و بهداشتی، زندگی روزمره‌اش را هم داشته باشد.