قصه مردی که هوچی نیست

ریوالدوی برزیلی و 32 ساله و چپ پا، 18 ماهی را که در تیم فوتبال آث.میلان ایتالیا و بهتر بگوییم ، روی سکوهای سن سیرو و در هیات تماشاگر بازیهای این باشگاه سپری کرد، بدترین ایام عمرش خوانده

کد خبر: ۳۶۸۹۲

است.
بنابراین ، حالا که او به کشور زادگاهش بازگشته است و عضو تیم کروزیرو قهرمان فصل گذشته لیگ برزیل شده ، این بخت و امکان را دارد که تمام آن خاطرات بد را با ارائه بازیهایی خوب به فراموشی بسپارد و دوباره همان ریوالدویی شود که همه جهان فوتبال می شناسد.
شاید هم این مبارزه ها و تلاش پایان ناپذیر برای اثبات حقانیت ، اصلا یک رخداد تازه برای او نباشد و او بواقع با چنین چیزهایی زندگی کرده و خو گرفته است.
چه چیزی از این بالاتر که ریوالدو با تیم ملی برزیل فاتح جام جهانی 2002 و نایب قهرمان جام 1998 شده و در سال 1999 هم عنوان مرد سال فوتبال جهان را از سوی فیفا به وی دادند و هم مقام مرد سال اروپا و توپ طلای مرتبط با آن را با این حال ، او طی تمام این سالها همیشه مجبور بوده به مخالفانش نشان بدهد و ثابت کند که برخلاف تصور و ادعای آنها قادر به فوتبال بازی کردن و ارائه نمایش هایی برتر است.

درگیری با ون گال

وقتی دوره کوتاه و یک فصلی اما درخشان حضور ریوالدو در دیپورتیو لاکرونیا تمام شد، 5 سال بالنسبه خوش برای او در بارسا از راه رسید و حتی هواداران این تیم نیز او را دوست می داشتند؛ اما این دوره نیز برای او بی دردسر سپری نشد و در یک مقطع درگیری وی با لوئیس ون گال ، مربی هلندی وقت بارسا سبب شد به نیمکت ذخیره ها ارجاع شود و سرانجام هم مجبور شد کوتاه بیاید و حرف این مربی را که معتقد بود ریوالدو باید در سمت چپ زمین بازی کند. (و نه در پست دلخواهش که هافبک آزاد و متمایل به وسط بود) بپذیرد و همان جا ظاهر شود که ون گال می خواست.

بدون شور و شوق؛

در دور مقدماتی جام جهانی 2002 مجبور بود تقریبا هر ماه یک بار مسافت و فاصله کشنده و پایان ناپذیر بین امریکای جنوبی و اروپا را طی کند و در بازیهای مرارت بار تیم ملی برزیل در این چارچوب شرکت کند و با این حال ، وی را متهم به نداشتن شور و شوق کافی در این زمینه کردند و گفتند نه برای برزیل ، بلکه فقط برای بارسا جان می دهد.
کار به جایی کشید که در یک بازی در همین چارچوب که در سال 2000 و در برابر کلمبیا بود هواداران فوتبال برزیل آنقدر ریوالدو را هو کردند که او اعلام کرد دیگر برای تیم ملی کشورش بازی نخواهد کرد.
پس از یک ماه ، ریوالدو بتدریج نرم شد و تغییر موضع داد و بعد لوئیز فیلیپه اسکولاری (ملقب به فیل بزرگ) که مربی برزیل شده و کشتی شکسته فوتبال این کشور را به دشواری به دور نهایی جام جهانی رهنمون شده بود، از ریوالدو خواست هر چه دارد برای تیم برزیل رو کند و او نیز تمام و کمال از وی حمایت خواهد کرد.
فایده و پیامد این همکاری بی قید و شرط، پنجمین قهرمانی برزیل در جامهای جهانی بود که در شرق آسیا حاصل آمد و 5بار گلزنی از سوی ریوالدو، سهم قابل توجهی در آن داشت.

بدترین بازیکن سال

با این حال ، کابوس ها دوباره سراغ ریوالدو آمدند و او که بعد از فتح جام جهانی ، در بارسلونا با مشکل انتصاب دوباره ون گال به سمت سرمربی باشگاه مواجه شده و برای گریز از دست وی به سن سیرو پناهنده شده بود، آنجا را چندان بهتر از محبس سرد مربی هلندی برای خود نیافت و به آرامی به نیمکت ذخیره های آث.میلان دوخته شد و نگاه کارلو آنجلوتی ، مربی میلان به وی هرگز محبت آمیز نشد.
کار به جایی کشید که یک شبکه رادیویی ایتالیا در نظرسنجی ای که انجام داد، او را بدترین بازیکن سال این کشور خواند، در حالی که ریوالدو اصلا در سن سیرو بازی نکرده و بیشتر روی نیمکت ذخیره ها نشسته بود.

من عوض نمی شوم

با وجود تمام مشکلاتی که گفتیم ، ریوالدو در بدو پیوستنش به کروزیرو تاکید کرده است که خیال عوض کردن رفتارش را ندارد و همانی خواهد ماند که تا به حال بوده است.
او آنقدر به خود مطمئن است که در زمستان 2004 و در حالی که برای حضور با پیراهن کروزیرو در مسابقه های باشگاهی برزیل و جام لیبرتادورس آماده می شود، می گوید: من در هر جام جهانی اخیر با پیراهن شماره 10 برزیل که به تن آدمهایی بزرگ رفته 14 بازی برای برزیل انجام داده ام و به بالاترین افتخارات رسیده ام و یقین دارم با وجود تمام حرف و حدیثها، مردم نام ریوالدو را فراموش نخواهند کرد.
واقعا آن پای چپ پرتکنیک ، آن ضربات ناگهانی و کات دار و مهارت او در بسط و پرورش بازی و ارسال پاسهای دقیق از یاد کمتر کسی خواهد رفت.