یک کلیشه خوب

پس از دنباله‌ای وفادارانه، اما ناپایدار سونیک جوجه‌تیغی4 (Sonic the Hedgehog)، سونیک کالرز (Sonic Colours) غافلگیرکننده است. در این دنباله،سونیک ظاهر سه‌بعدی جدیدی را طراحی کرده که اکشن خوب و سریعی دارد. قابلیت‌های پرزرق و برق جدیدی هم به بازی اضافه شده‌اند، هر چند فرمول اساسی سونیک را زیر سوال نمی‌برند و هنوز به دست آوردن حلقه و استفاده از ربات‌ها در این سکوبازی فوق سریع، کلید اصلی است. سونیک کالرز در میان سونیک‌های قبلی که بعضا یک شاهکار و گاهی یک ناامیدی بودند، نسخه خوبی است.

بازی در دنیای پارک مانند دکتر رباتنیک (همان اگمن معروف) می‌گذرد. وی معتقد است به دلیل جرایمی که مرتکب شده و برای جبران آن، این پارک را ایجاد کرده است. هر چند مشخص می‌شود این پارک ابزار دیگری برای امور شیطانی وی است. اگمن به دنبال مراوده با نژادی بیگانه به نام ویسپ است که سونیک و تیلز، به دنبال خنثی‌کردن این کار وی هستند. تنها کار لازم برای خنثی‌کردن آقای اگمن این است که در پارک با سرعت بدوید و ویسپ‌ها را ناکام بگذارید. البته پس از مدتی به این داستان سردستی که از سادگی بیش از حد رنج می‌برد، علاقه‌مند خواهید شد. شاید این دیالوگ اگمن خنده‌دار باشد که می‌گوید: «من می‌دونم که هر دفعه این رو می‌گم، ولی این دفعه واقعا چیزی جلوی منو نمی‌گیره!»

صحنه بازی در 6 دنیا با تم‌های مختلف می‌گذرد و در میان آنها، کوهستان شیرین و پارک آکواریوم از همه جالب‌ترند. مراحل بازی با خلاقیت و رنگ آمیزی مناسبی طراحی شده است. طراحی‌ها هنرمندانه است و در کنسول وی می‌توان یکی از بهترین طراحی‌های محیط بازی را به سونیک کالرز داد. در یکی از مراحل که در محیطی شبیه به فضای خارج از جو بازی می‌کنید، قطعا یاد سوپرماریوگالاکسی می‌افتید. در نماهای نزدیک، انیمیشن‌های سونیک کاملا زنده طراحی شده‌اند ولی مشکل آنجاست که فقط زمانی می‌شود این کاراکتر را خوب برانداز کرد که یا در دموی بازی باشید، یا یکی دو ثانیه اول هر مرحله باشد. در بیشتر مواقع، دوربین آنقدر عقب می‌آید که مسیر روبه‌رو را بتوانید خوب ببینید.

بازی به طور کل در فضایی شبه دوبعدی و در محیطی سه‌بعدی است که سونیک با سرعت خارق‌العاده خود مراحل مختلف را پشت سر می‌گذارد. بین مراحل، اتفاقات زیادی می‌افتد که همه این اتفاقات محدود به ویسپ‌ها نمی‌شود. ویسپ‌ها رنگ‌هایی هستند که بازی بر اساس آنها نامگذاری شده است. وقتی ویسپ‌ها را آزاد می‌کنید، سونیک می‌تواند از این ویسپ‌ها استفاده کرده تا قابلیت جدیدی بر اساس رنگشان دریافت کند. این قابلیت‌ها از حالت شبه‌پروازی گرفته تا حالت موشکی که تا ارتفاعات زیاد شما را پرتاب می‌کنند، متغیر است. این قابلیت‌ها هر چند رنگ و بویی تازه به سونیک داده‌اند، اما هیچ چیز مثل گلوله‌شدن و سریع‌رفتن سونیک لذتبخش و مفید نیست. ویسپ‌ها به طور خاص چاشنی‌های لذتبخش بازی به شمار می‌روند که ضروری نیستند و نبود آنها مشکلی ایجاد نمی‌کند.

سیستم کنترل حرکتی بازی کار خاصی انجام نمی‌دهد و با تکان‌دادن دسته وی، تنها می‌توانید ویسپ‌ها را کنترل و فعال کنید. هر چند پیاده‌سازی خوبی انجام نگرفته و می‌توانید با یک تکان معمولی، از لبه پرتگاهی خودتان را بی‌خودی پایین بیندازید.

صداگذاری بازی مناسب است و موسیقی آن انرژی خوبی را هنگام سرعت‌گرفتن و سکوبازی در مسیرهای پرزرق و برق بازی منتقل می‌کند. تنوع و خلاقیت مناطق بازی هنگام نبرد با غول آخرها، تنها نقطه‌ضعف چشمگیر بازی است. بازی دو نفره آن نیز یک منطقه مخصوص به نام Game Land دارد که در دستگاه بازی مجازی به نام شبیه‌ساز سونیک اگمن می‌گذرد. این حالت بازی، به جای این که یک ویژگی کلیدی باشد بیشتر جنبه خوشگذرانی مقطعی دارد و هرگز به پای لذتی که از کمپین بازی به دست می‌آید، نخواهد رسید. مراحل بازی دو نفره آن هم زشت طراحی شده و گاهی اوقات نمی‌توان به سادگی از یک مسیر عبور کرد. اگر یک بازیکن از دور خارج شود، نفر دیگر تنها می‌ماند.

تمام مراحل بازی در مدت زمانی حدود 10ساعت به پایان می‌رسد، اما می‌توان با بازی مجدد مراحل، رکورد امتیاز هر مرحله را افزایش داد. هر چند سیستم اسکوربورد آنلاین آن خیلی تهییج‌کننده نیست و میل خاصی برای قراردادن امتیازها در وب ایجاد نمی‌کند. این بازی نسبت به دیگر بازی‌های اخیر آن برای کنسول وی، خیلی خوب طراحی شده و طرفداران نباید آن را از دست بدهند.