ماراتن امید

قضیه از این قرار است که یکی از معدنچیان نجات‌یافته از معدن سن‌خوزه، در مسابقه دوی ماراتن نیویورک شرکت کرده و آن را به پایان رسانده است. او در مدت گرفتاری در معدن تاریک هم می‌دوید و وقت دویدن با خودش فکر می‌کرد که باید بر سرنوشتش غلبه کند. او در معدن گرم و مرطوب آنقدر دویده بود که دیگر کارگران معدن، به او لقب «دونده» داده بودند. «ادیسون پنا»، معدنچی شیلیایی که حالا از مرگ نجات یافته و در دوی ماراتن نیویورک شرکت کرده، نشانه امید و عشق به زندگی است. نماد آدمی است که زندگی را از اعماق وجودش دوست دارد و حاضر است برای آن مبارزه کند.

می‌گویند جوانی فصل امید و آرزوست. آدم‌هایی که در جوانی امیدوارند و به زندگی عشق می‌ورزند، فرصت بیشتری دارند برای لذت بردن از زندگی و سال‌های نیامده عمر. جامعه‌ای که جوان‌های امیدوار و خوشبین دارد، جامعه‌ای پویاست.

حالا بد نیست ادیسون پنا را که نشانه‌ای از امید و سرزندگی است، روبه‌رویمان بگذاریم و خودمان را با محک او بسنجیم. چقدر زندگی را دوست داریم؟ چقدر به آینده امیدواریم؟

میان این همه خبر مرگ و میر، فقر، جنگ، درگیری، تخریب محیط زیست و هزار جور اتفاق بد دیگر که خبرگزاری‌ها تلاش می‌کنند آنها را در اسرع وقت به اطلاع ما برسانند، گاهی بعضی خبرها به آدم بدجوری نهیب می‌زند که سعی کن زندگی را بیشتر دوست داشته باشی و از آن لذت ببری.

قضیه از این قرار است که یکی از معدنچیان نجات‌یافته از معدن سن‌خوزه، در مسابقه دوی ماراتن نیویورک شرکت کرده و آن را به پایان رسانده است. او در مدت گرفتاری در معدن تاریک هم می‌دوید و وقت دویدن با خودش فکر می‌کرد که باید بر سرنوشتش غلبه کند. او در معدن گرم و مرطوب آنقدر دویده بود که دیگر کارگران معدن، به او لقب «دونده» داده بودند. «ادیسون پنا»، معدنچی شیلیایی که حالا از مرگ نجات یافته و در دوی ماراتن نیویورک شرکت کرده، نشانه امید و عشق به زندگی است. نماد آدمی است که زندگی را از اعماق وجودش دوست دارد و حاضر است برای آن مبارزه کند.

می‌گویند جوانی فصل امید و آرزوست. آدم‌هایی که در جوانی امیدوارند و به زندگی عشق می‌ورزند، فرصت بیشتری دارند برای لذت بردن از زندگی و سال‌های نیامده عمر. جامعه‌ای که جوان‌های امیدوار و خوشبین دارد، جامعه‌ای پویاست.

حالا بد نیست ادیسون پنا را که نشانه‌ای از امید و سرزندگی است، روبه‌رویمان بگذاریم و خودمان را با محک او بسنجیم. چقدر زندگی را دوست داریم؟ چقدر به آینده امیدواریم؟