از قربان تا عاشورا

متعهد شده است که در این ماه خیلی از حلال‌ها را بر خود حرام بداند یعنی حریم آنها را رعایت کند و وقتی که نفس خود را رام کرد می‌تواند از احرام خارج شود و بخورد و بیاشامد. در عید فطر است که مسلمان از احرام رمضان خارج می‌شود. حالا که مومن لذت افطار را درک کرده است باز هم می‌خواهد محرم شود. قصد سرزمین وحی می‌کند و سر به عرفات می‌گذارد. باز هم وارد حریم الهی می‌شود تا لذت بندگی را دریابد و آنگاه که بندگیش را ثابت کرد، تحفه خود را نزد رب الارباب قربانی می‌کند و از احرام خارج می‌شود، حاجی می‌شود و فطر او سر می‌رسد. عید قربان همان عید فطر حاجی است. عنان نفس اکنون در دست اوست، می‌تواند در آینه نگاه کند و عیوب ظاهرش را بزداید.اما اینها حق قربان را ادا نمی‌کند. قربان مقدمه غدیر است و غدیر زمینه ساز عاشورا. اگر قربان نبود، غدیر نبود و اگر غدیر نبود حماسه عاشورا خلق نمی‌شد. اصلا قربان همان عاشوراست. دهم ذی‌الحجه، دهم محرم را یادآوری می‌کند و قربانی آن، قربانی محرم را. ابراهیم علیه‌السلام به امر پروردگار اسماعیلش را می‌خواهد قربانی کند و حسین علیه‌السلام، خودش، فرزندش، برادرش و تمام اهلبیتش را. مگر نفرمود «و فدیناه بذبح عظیم» (سوره صافات آیه 107). مگر می‌شود ذبیح اعظم غیر از حسین علیه‌السلام باشد. باید ذی‌الحجه را درک کنی تا عاشورا را بفهمی. باید عزیزترین دارایی‌ات را تقدیم کنی تا مسافر راه کربلا شوی. این درسی است که در عید قربان می‌آموزی. عید قربان تلنگری است برای آنان که مسافر کشتی حسین‌اند؛ که این راه بلاها دارد.

حمید اسدی ‌/‌ خبرنگار اعزامی جام‌جم