حاشیه‌های دنباله‌دار

این خبر به اندازه کافی عجیب و غیرمنتظره بود (با توجه به اختلافات دنباله‌دار و حاشیه‌های بی‌شمار اصناف تهیه‌کنندگی) اما این پایان ماجرا نبود. سجادپور با طنز و شوخی، به موضوع دیگری هم اشاره کرد و گفت که این هیأت مؤسس قرار است به‌زودی به اصلاح خانه سینما بپردازد که نشان از یک رویکرد تازه در مدیریت سینمای ایران داشت.

خانه سینما یک نهاد صنفی و غیردولتی است که همواره بر اساس فعالیت اصناف گوناگونش استوار بوده است و با توجه به صحبت‌های سجادپور، ظاهراً از این پس 4 عضو هیأت مؤسس صنف تهیه‌کنندگان، زمام امور خانه سینما را در دست می‌گیرند (در صورتی که منظور سجادپور همین بوده باشد). بر مبنای این اتفاقات به نظر می‌رسد که کشمکش‌ها میان معاونت سینمایی و خانه سینما ادامه یابد.

در شرایطی که بزودی موعد انتخابات خانه سینما فراخواهد رسید و قرار است هیأت مدیره و مدیر عامل جدید این خانه برگزیده و معرفی شوند، معلوم نیست که با نسخه سجادپور آیا استقلال صنفی خانه سینما پابرجا خواهد ماند یا خیر. البته بر همگان روشن است که یکپارچه‌سازی صنف تهیه‌کنندگان قطعاً در خدمت منافع سینمای ملی و جلوگیری از حاشیه‌ها و مناقشات ریز و درشت است و از این حیث باید عملکرد اداره نظارت و ارزشیابی را ستود، اما بحث سجادپور درباره اصلاح خانه سینما کمی تا قسمتی شبهه‌برانگیز بود و همه بینندگانی که تا پاسی از شب بیدار مانده بودند، همان‌قدر از شنیدن حرف‌های سجادپور تعجب کردند که مجری برنامه.

خبر بازگشایی سینما شکوفه در جنوب شرق تهران، یکی از اخبار خوب و امیدوارکننده‌ای بود که همه مردم و مسوولان را خوشحال کرد. سال‌هاست که مهم‌ترین کمبود سینمای ایران، نبود سالن‌های سینمایی در مناطق پرجمعیت است. طبق آمار، شهرهای زیادی در ایران هستند که حتی یک سالن سینمایی هم ندارند. از سوی دیگر در همین تهران بزرگ نیز تعداد سالن‌های سینمایی به نسبت سال‌های قدیم کمتر شده و این در بلندمدت می‌تواند اثر تخریبی بر اقتصاد سینمای کشورمان داشته باشد.

احداث سینما برای سرمایه‌گذاران صرفه اقتصادی چندانی ندارد و سال‌هاست که کمتر کسی حاضر به انجام این کار شده است. به همین دلیل حمایت دولت و شهرداری از سالن‌سازی می‌تواند منجر به جریانی تازه در برنامه‌‌های عمرانی‌‌ ـ‌‌ فرهنگی شود. آمار فروش فیلم‌ها در سالن‌هایی مثل پردیس ملت، آزادی و زندگی نشان می‌دهد. مردم از تماشای فیلم‌ها در سالن‌های شیک و مجهز بیشتر لذت می‌برند و پایین آمدن آمار فروش سینماهای تک‌سالنه این معادله را برعکس می‌کند. به همین دلیل باید به فکر تأسیس پردیس‌های سینمایی در مناطق جنوبی و پرجمعیت تهران هم باشیم. کما این که پس از افتتاح پردیس «تماشا» در منطقه یافت‌آباد، تماشاگران زیادی از فیلم‌های آن دیدن کردند و این باعث بالا رفتن آمار فروش فیلم‌ها شد.

در مراسم گشایش رسمی سینما شکوفه، علاوه بر مدیر این سینما (علی سرتیپی از تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان معتبر سینمای ایران)، رسول صدرعاملی، جواد شمقدری، مسعود کیمیایی و برخی افراد دیگر نیز حضور داشتند. چند روز پس از این افتتاح، سرتیپی اعلام کرد، سینما شکوفه ظرفیت این را دارد که به پررونق‌ترین پردیس سینمایی تهران تبدیل شود. امیدواریم روند ساخت و تجهیز سالن‌های سینمایی ادامه پیدا کند تا بیش از این شاهد ریزش تماشاگر نباشیم.

هفته گذشته و هفته پیش رو شاهد برگزاری جشنواره‌های متعدد بوده و هستیم. برگزاری جشنواره‌های رویش (مخصوص فیلم‌های کوتاه دینی)، وارش (فیلم‌های کوتاه حرفه‌ای)، رشد (قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی ایران)، سینما حقیقت (مخصوص فیلم‌های مستند، زیر نظر مرکز گسترش سینمای مستند و غیرحرفه‌ای) و جشنواره فیلم کوتاه تهران (زیر نظر انجمن سینمای جوان و با حضور آثار کوتاه تولید شده در سال) در این زمان محدود، از جمله رویدادهای عجیب سینمایی بوده و نشانگر تراکم فعالیت‌های جشنواره‌ای در این مقطع از سال است. البته یک ماه قبل هم جشنواره فیلم کودک در همدان برگزار شد و در آینده نزدیک یکی دو جشنواره کم‌حاشیه‌تر مثل جشنواره طریقت و جشنواره فیلم‌های قرآنی را (تسنیم) هم داریم که دقیقا در همین مقطع زمانی برگزار می‌شوند. مشخص نیست که آیا سینمای ایران ظرفیت این تعداد جشنواره را در سال دارد یا خیر. اگر دارد پس چرا سینمای حرفه‌ای ایران که باید ویترین اصلی هنر هفتم باشد، در آستانه ورشکستگی اقتصادی است و فیلم‌های روی پرده با فروش‌های بسیار کم و ناامیدانه‌ای روبه‌رو هستند؟

نکوداشت مرتضی احمدی در تالار وحدت و رونمایی از آلبوم «صدای طهرون» او، خبر خوب هفته گذشته بود. استاد مرتضی احمدی در کنار استاد عزت‌الله انتظامی دو تن از هنرمندان گرانمایه این سرزمین هستند که بیش از نیم‌قرن سابقه پیش‌پرده‌خوانی دارند. احمدی با صدای زیبا و حضور دلنشینش همواره جزو محبوب‌ترین هنرمندان سینما، تلویزیون، رادیو، نمایش و موسیقی این سرزمین بوده است. وی با وجود سن بالا، در این سال‌ها هرگز از عرصه اصلی هنر کناره نگرفته و با سعی و تلاشی آموزنده و رشک‌برانگیز در حال فعالیت مداوم است. شب نکوداشت او در تالار وحدت، یکی از شب‌های خاطره‌انگیز این مکان فرهنگی بود. بجاست که مشابه چنین مراسمی برای دیگر فعالان پیشکسوت عرصه‌های هنری نیز برگزار شود تا نسل‌های امروز بدانند که استادان و هنرمندان بزرگ نسل‌های قبل چه کسانی بوده‌اند. عمر استاد احمدی دراز باد و سایه‌اش بر سر هنر ایران مستدام.