سینمای کودک، مشکلات بزرگ دارد

دنیای کودک بی‌غل و غش و خاص است و این اولین بهانه‌ای بود که من را جذب کرد. این شد که این دغدغه را همیشه همراه داشتم و حتی قبل از ورود به عرصه سینما این موضوع در کارهای تبلیغاتی من هم به چشم می‌خورد. فقط کافی است ساده نگاه کنید و با خلوص نیت کودکان همراه شوید. فکر می‌کنم تا اندازه‌ای توانسته باشم این کار را بکنم.

درست است، نخودی فقط فیلم بچه‌ها نیست. نخودی مثل خیلی از فیلم‌های کودک عروسکی و موزیکال نیست. فیلم درامی را به همراه دارد که بزرگ‌ترها از آن بیشتر لذت می‌برند. پیام فیلم درباره اعتماد به نفس و تحقیر است که متعلق به بزرگ‌ترهاست. در عین حال فیلم اکشنی را به دنبال دارد که سنین کم‌سن و سال‌تر را بیشتر با خود همراه می‌کند، مثلا طیف بچه‌های دبستانی، نوجوانان و بزرگسالان که من فکر می‌کنم به طور مساوی همه این سه گروه از فیلم لذت می‌برند. به اعتقاد من دوره خیلی از فیلم‌های کودک به پایان رسیده، وقتی مثلا والت‌دیسنی با آن سری فیلم‌های متفاوت فعالیت می‌کند. پس ما باید برای دیده شدن قدم‌های بسیار متفاوتی برداریم.

چون در این سینما کودکان را باید جدی گرفت. ارتباط با بچه‌ها نیاز به ابزار خاصی ندارد، فقط باید همیشه سیر تحول دنیا را در نظر گرفت. وقتی وسایل ارتباط جمعی گسترده‌تر می‌شود، کودک امروزی تنها با سرگرمی‌های نازل تاریخ مصرف گذشته راضی نمی‌شود. من نخودی را با تبادل اطلاعات بین بچه‌ها و بزرگسالان همراه با آنها ساختم.

بله. دقیقا همین طور است. من در دنیای بچه‌ها احساس امنیت می‌کنم و به هیچ عنوان نمی‌توانم خودم را از این دنیا جدا کنم.

من باید به دوران طلایی اکران فیلم‌های کودک اشاره‌ای داشته باشم؛ زمانی فیلم‌هایی چون شهر موش‌ها،‌گلنار و کلاه‌قرمزی به نمایش در‌می‌آمدند و مردم مقابل سینماها صف می‌کشیدند. حتی در یک سال، پرفروش‌ترین فیلم سال، یک کار عروسکی شد که به طور طبیعی تهیه‌کننده‌های زیادی را به این ژانر سینمایی جذب می‌کرد. خیلی فیلم‌ها هم بودند که از بچه‌ها برای بیان داستان خود استفاده می‌کردند که نتایج خوبی هم در جشنواره‌های خارجی به دنبال داشتند. من فکر کردم پس از این سال‌ها جای فیلمی خالی است که نه‌تنها خود را برای ارتباط با مخاطب به سطح پایین نکشاند بلکه دنیایی را فراهم کند که کودک جذب آن شود و با آن همراه گردد. نخودی فیلم برگزیده بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان همدان بود. علاوه بر آن در بخش کارگردانی بین‌الملل و جلوه‌های ویژه هم بهترین امتیاز را گرفت.

به هر حال فیلم عاری از ضعف نیست و کاستی‌هایی را با خود به همراه دارد. جا داشت نخودی بهتر از این ساخته شود. تیم حرفه‌ای همراه به من خیلی کمک کرد. در فیلم دو عروسک نخودی داریم، عروسک ابتدای فیلم خیلی نباید جذابیت می‌داشت ولی در سکانسی که شخصیت سینا وارد دنیای دیگری می‌شود به دلیل موسیقی شاد و ساختار جذاب نخودی به گونه‌ای جذاب‌تر طراحی شده است.

بازیگران بسیاری تست دادند و خیلی از آنها نتوانستند خود را با شرایط ما وفق دهند. این فیلم به دلیل شرایط خاص، بازیگرانی با فیزیک خاص را می‌طلبید. بخشی از جلوه‌های ویژه این فیلم فیزیکی است و ربطی به دنیای دیجیتال ندارد. صابر ابر خیلی مناسب این کاراکتر بود. رعنا آزادی ور بسیار در نقش خودش موفق عمل کرد و برای من باعث افتخار بود که با مرضیه برومند و مسعود کرامتی کار کردم که سابقه درخشانی در سینمای کودک دارند و همچنین علیرضا خمسه که حضور شاخص و شایانی داشت.

این نکته بسیار حائز اهمیت است. نخودی با نگاه طنزآمیز خود به این مساله اشاره داشت ولی واقعیت جدای از آن نیست، این که گاهی اوقات عدم اعتماد به نفس و تحقیرهایی که خودمان و دیگران به ما دارند این سرخوردگی را در ما بیشتر می‌کند، ذره‌ذره کوچک می‌شویم و حقیرتر. نخودی خیلی واقعیت‌ها را در قالب طنز به تصویر کشید که به نظرم برای بچه‌ها قابل درک است.

من سینمای کودک را دوست دارم و از آن پشتیبانی می‌کنم. کار بعدی من یک مستند دراماتیک در ارتباط با سهراب سپهری است. جدای از آن امیدوارم شرایط به من این اجازه را بدهد که همچنان بتوانم در سینمای کودک فعالیت داشته باشم.