به کارگروهی ایمان دارم

از جهان سیاست که برنامه مورد علاقه شماست بگویید؟

جهان سیاست برنامه‌ای از گروه سیاست رادیو ایران است که شنبه تا پنجشنبه هر هفته با هدف بررسی مهم‌ترین رویدادهای سیاسی ایران و جهان مهمان خانه‌های مردم است. با وجود این‌که بازنشسته شده‌ام، اما به دلیل علاقه به مسائل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و نیز علاقه به اجرا و گویندگی که بهترین راه ارتباط با مخاطب است به اجرای این برنامه و سایر برنامه‌ها می‌پردازم.

به روز بودن مسائل مطرح شده، تنوع در اجرا، خلاقیت و نوآوری در تهیه از عوامل ماندگاری این برنامه است. کما این که سال‌هاست این برنامه تولید می‌شود و ارتباط خوبی هم با مخاطب برقرار کرده است.

در حال حاضر در رادیو ایران به عنوان گوینده پخش زنده و همچنین برخی اوقات گوینده برنامه موج روز هستم. این برنامه هم به مسائل سیاسی می‌پردازد و منافع ملی را از زوایای مختلف مورد نقد و بررسی قرار می‌دهد. از دیگر برنامه‌هایم برنامه روزنه است. این برنامه هر هفته از شنبه تا چهارشنبه ساعت 15‌/‌10 به تهیه‌‌کنندگی آقای فیاضی و سردبیری و نویسندگی آقای محمودزاده از رادیو ایران تولید و پخش می‌شود.

در رادیو تجارت رویدادهای تجاری ـ اقتصادی را روزهای یکشنبه، سه‌شنبه و پنجشنبه از ساعت 7 تا 12 به طور زنده اجرا می‌کنم.

خب این قصه سر دراز دارد. منکر علاقه به این کار (گویندگی)‌ نیستم، از دوران نوجوانی به دیدن برنامه‌های تلویزیون و شنیدن رادیو علاقه‌مند بودم. قصه‌های شب رادیو را خانوادگی گوش می‌کردیم و اخبار را هم با علاقه و کنجکاوی دنبال می‌کردم. اما خیلی اتفاقی و به وسیله یکی از آشنایان وارد عرصه گویندگی شدم و بعد از دادن تست صدا و قبولی و آموزش‌های لازم کارم را شروع کردم. آن موقع در صدا و سیمای مرکز خلیج‌فارس کار می‌کردم.

سوال سختی است چون از آن زمان حدود 30 سال می‌گذرد. من در بندرعباس بودم و اصلا فکرش را هم نمی‌کردم که چنین کاری بتوانم بکنم، اما احساس مسوولیت و جدی بودن کار، به من کمک کرد تا بتوانم بدون ترس، پشت میکروفن بنشینم و برنامه اجرا کنم. البته درکنار گویندگان پیشکسوتی مانند آقایان اکبرپور و عظیما و مرحوم سرکار خانم پروانه سلیمانی.

گوینده‌ای که در رادیو کار کرده، راحت‌تر و آسان‌تر می‌تواند در تلویزیون اجرا داشته باشد. کما این که بهترین مجریان تلویزیون، کارشان را از رادیو آغاز کرده‌اند. بنابراین می‌توان گفت عامل تصویر، نور، دکور و افکت‌های مختلف می‌تواند یک گوینده تلویزیون را یاری دهد، اما در رادیو فقط حس گویندگی می‌تواند موثر و مفید باشد. از آنجا که گوینده در رادیو، فقط از طریق صدا با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند، باید بتواند تمام حس مطلب را از طریق صدا به مخاطب منتقل کند، برای همین است که گویندگی در رادیو سخت‌تر از تلویزیون است. شادی، غم، هیجان،‌ خنده، گریه و... همه اینها مواردی است که گوینده رادیو باید بتواند بخوبی به مخاطب منتقل کند.

یک گوینده شاید فقط موظف باشد از روی متن بخواند، اما به هر حال باید توانایی برقراری ارتباط بدون متن را هم داشته باشد. چه بسا از گوینده‌ای در حال پخش زنده خواسته شود جمله‌ای بگوید، باید این توانایی را داشته باشد. اما یک مجری، با توجه به این که «متونی هم ممکن است در اختیارش باشد»، در اجرا و بیان آزادتر است و چندان متکی به متن نیست، این را هم بگویم گوینده‌ای موفق است که هم با متن و هم بدون متن بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند.

به نظر من هر دوی این موارد مکمل یکدیگر هستند. بدون صدای شاخص شاید بتوان گویندگی کرد، اما جذابیت و گیرایی لازم را نخواهد داشت. کسی هم که تنها دارای صدای شاخص باشد و از قابلیت‌های اجرا و ویژگی‌ها و مهارت‌ یک گوینده و مجری برخوردار نباشد، احتمال موفقیتش کم می‌شود.

بهترین خاطره رادیویی‌ام مربوط می‌شود به آشنایی با همسرم علیرضا چخماقی. ایشان در آن زمان چون شرایط جنگی بود و آماده‌باش کامل، باوجود آن که تهیه‌کننده تلویزیونی بودند، در پخش رادیو هم به عنوان صدابردار و نویسنده هم همکاری می‌کردند و من هم که گوینده پخش رادیو بودم، قسمت شد ما با هم ازدواج کنیم.

یادم می‌آید یک زمانی برای خبر ساعت 7 صبح رادیو ایران، در محل کارم خوابم برد. زمانی که بیدار شدم دو سه دقیقه مانده به ساعت 7 با عجله وارد استودیو شدم،اما چون دویده بودم تنها توانستم ساعت و مکان را اعلام کنم، بعد بیهوش افتادم کف استودیو و دیگر هیچی نفهمیدم.

الحمدالله در طول سال‌های خدمتم، همواره سعی کرده‌ام کارم را با وجدان کامل انجام بدهم. هیچ گاه از آموزش و یادگیری حتی از جوان‌ترها، نهراسیده‌ام. هر بار که جلوی دوربین و پشت میکروفن قرار گرفته‌ام، درصدد یاد گرفتن مطلب یا نکته جدیدی بوده‌ام. همیشه به کار دسته‌جمعی و گروهی‌ ایمان داشته‌ام، به عقاید و نظرات دیگران احترام گذاشته‌ام و همیشه به همکاران جوان و تازه‌کار  امیدواری داده‌ام.

از کسانی که مایل هستند وارد عرصه گویندگی شوند، تقاضا می‌کنم همه جوانب این کار را در نظر بگیرند. گویندگی مسوولیت‌آور است. تنها به جنبه‌های ظاهری و شهرت آن فکر نکنند. خود را از همه نظر مجهز کنند و بعد وارد این عرصه شوند. در گویندگی کسی که ظرفیت نداشته باشد خیلی زود شکست می‌خورد.