مسافر زمان یا کم شنوای خوش‌شانس

در صحنه‌ای از این فیلم زنی میانسال در حالی که ابزاری مانند یک گوشی تلفن را در دست گرفته است در حالی که بلند بلند با خود صحبت می‌کند از مقابل دوربین رد می‌شود. در حقیقت تصویر مانند این است که این خانم هنگام عبور از پیاده‌رو مشغول صحبت با تلفن همراه خود است اما نکته عجیب این صحنه در آن است که در سال 1928 چیزی مثل تلفن همراه یا بی‌سیم جیبی وجود نداشته است!‌ کلارک و برخی از مردم با فرض این‌که ابزاری که این شخص از آن استفاده می‌کند نوعی ابزار ارتباطی بی‌سیم است او را مسافری از آینده نامیده‌اند که در زمان سفر کرده است!‌

به این ترتیب بسیاری از خبرگزاری‌های جهان خبر مشاهده مسافر زمان در قطعه‌ای از فیلم‌های چاپلین را مطرح کرده‌اند، اما واقعیت چیست؟‌ سال‌های طولانی است که امکان سفر در زمان مورد نزاع دانشمندان است و در سال‌های اخیر برخی‌ تلاش‌های نظری بسیاری را برای بررسی امکان‌پذیر بودن این اتفاق انجام داده‌اند که ‌بزودی گزارشی در باره این مساله را می‌توانید در صفحه دانش «جام‌جم» بخوانید. با این حال‌ هنوز هیچ توضیح علمی کارآمدی برای سفر در زمان وجود ندارد. پس این شخص در مقابل یک سینما در سال 1928 چه می‌کند؟

به نظر می‌رسد پاسخ نزد شرکت‌های سمعک‌ساز باشد. در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 شرکت‌های مختلف برای فروش بیشتر محصولاتشان انواع سمعک‌های با کار کرد آسان را عرضه می‌کردند که با بدنه پلاستیکی بزرگ، می‌شد، آنها را براحتی در دست گرفت و در مقابل گوش گذاشت. این احتمال مطرح است که این خانم در حالی که سمعکش را به گوش گذاشته در حال داد زدن یا جر و بحث کردن با کس دیگری یا خودش است. اما قرار گرفتن در زمان و مکان خاصی باعث شد تا نزدیک به 8 دهه بعد، از او به عنوان مسافر زمان نام ببرند، چیزی که شاید حتی ذهن خلاق چاپلین هم نمی‌توانست چنین داستانی را پیش‌بینی کند.

پوریا ناظمی ‌/‌ گروه دانش