راز‌ «وال استریت» در تلویزیون فاش می‌شود

منطقه وال استریت پس از بحران اقتصادی شدید آن در سال 2008 و مشکلاتی که برای جامعه بین‌المللی بوجود آورد، مدت‌هاست که تیتر اول رسانه‌ای است و دنیای تلویزیون و سینما هم بی‌میل نیست که فیلم‌ها و مجموعه‌هایی در ارتباط با آن تهیه و تولید کند. تلاش کرتیس هانسن برای کارگردانی یک کار تلویزیونی در این رابطه، دومین تلاش بزرگ دنیای هنر و سرگرمی پس از فیلم سینمایی «وال استریت، پول هرگز نمی‌خوابد» است که قصه‌هایشان در ارتباط با وال استریت و مشکلات متعدد آن است.

فیلم تلویزیونی هانسن توسط شبکه تلویزیونی HBO تهیه می‌شود. کلید فیلمبرداری آن همین روزها زده می‌شود تا برای پخش در اوایل سال 2011 آماده شود. این فیلم 2 شخصیت اصلی دارد و براساس ماجراهای واقعی ساخته می‌شود که در سال 2008 در وال استریت اتفاق افتاد. به این ترتیب، شخصیت‌ها و آدم‌هایی که در طول قصه فیلم به نمایش درمی‌آید، همه آدم‌هایی واقعی هستند که با نام و هویت اصلی و واقعی خود معرفی می‌شوند. یکی از این دو شخصیت اصلی قصه هنری لهمن مدیر شرکت تجاری لهمن برادرز است. نقش این کاراکتر را در قصه فیلم هانسن، «جیمز وودز» بازیگر مطرح دهه 80 میلادی بازی خواهد کرد. شرکت لهمن برادرز یکی از نهادهای فعال و پرتحرک اقتصادی آمریکا بود که سال 2008 و پس از اوج‌گیری بحران وال استریت اعلام ورشکستگی کرد و با این اقدام، شوک عجیبی به بازار مبادلات وارد کرد. این شرکت قدیمی در ارتباط با بخش مهمی از فعالیت‌های اقتصادی کار می‌کرد و طرف قرارداد تعداد زیادی از بانک‌های دولتی و خصوصی بود. دفتر مرکزی شرکت در شهر نیویورک بود و شعبات بزرگی هم در لندن، توکیو و تعدادی از شهرهای بزرگ و مهم جهان داشت. بحران اقتصادی وال استریت و ورشکستگی شرکت لهمن برادرز باعث افشای یک سری کلاهبرداری‌های شبه‌قانونی این شرکت شد و پای مدیران آن را به یک دادگاه جنجالی باز کرد.

دومین شخصیت مهم فیلم «بن برنانکه» اقتصاددان سرشناس و مدیر مرکز فدرال ریزرو آمریکاست. نقش این شخصیت را در فیلم پل گاماتی بازیگر محصولات غیرمتعارف چند سال اخیر سینما بازی خواهد کرد. برنانکه یکی از مشاوران اقتصادی دولت جورج بوش هم بود. از این شخصیت به عنوان کسی اسم برده می‌شودکه در ایجاد بحران اقتصادی وال استریت نقش مهمی داشته است و این در حالی است که دیدگاه‌های متفاوت و متناقضی از او در این رابطه بیان می‌شود. قصه فیلم‌ هانسن با دستمایه قرار دادن زندگی خانوادگی و اجتماعی این دو نفر، قصد بررسی جدی بحران فجیع اقتصادی سال 2008 آمریکا را دارد و می‌خواهد قصه و ماجراجویی‌های گروه اندکی از آدم‌هایی را به نمایش بگذارد که سرنوشت اقتصاد جهان را برای چند هفته بحرانی و طوفانی در دست‌های خود داشتند، اگرچه این فیلم قرار نیست تصویری از جورج بوش، رئیس‌جمهور وقت آمریکا را به نمایش بگذارد، اما یکی از معاونان او هنری پالسن در این قصه حضور دارد. نقش پالسن را در جلوی دوربین ویلیام هارت بازی خواهد کرد. کتی بیکر در نقش وندی همسر این بازیگر ظاهر خواهد شد و بیلی کروداپ هم یکی دیگر از نقش‌های مهم قصه را ایفا خواهد کرد. منتقدان تلویزیونی با توجه به این ترکیب ویژه بازیگران می‌گویند گروهی از بهترین‌های سینمای دهه 80 در این سریال تلویزیونی با کرتیس هانسن همکاری می‌کنند.

این فیلمساز در ارتباط با نوع همکاری ویژه خود با رسانه تلویزیون می‌گوید: «در طول چند سال اخیر به دنبال فرصتی بودم تا قصه‌ای را درباره بحران اقتصادی وال‌استریت بسازم. ولی تلاش الیور استون برای ساخت قسمت دوم فیلم مطرح دهه هشتادی خود «وال‌استریت» مرا متقاعد کرد که در سینما به دنبال تولید چنین فیلمی نباشم. یکی دو پیشنهاد سینمایی را در این رابطه رد کردم، زیرا نمی‌خواستم این تصور پیش بیاید که قصد رقابت با استون را دارم. به هر حال، کارگردانی فیلمی درباره چنین موضوعی قبل از هرکس دیگری حق او بود. وی سال‌ها قبل فیلمی قوی، محکم و قابل دفاع را درباره وال‌استریت ساخته بود و روحیه سودجویی و پول‌پرستی حاکم بر این محل را خوب و دقیق به نمایش گذاشته بود. طبیعی بود که استون پس از بحران اقتصادی اخیر وال استریت، تصمیم بگیرد ماجراهای نسخه اریژینال فیلم خود را دنبال کند و سرنوشت آدم‌های آن را در شرایط جدید اقتصادی به نمایش بگذارد. از ساخته شدن فیلمی درباره وال استریت ناامید شده بودم که دیداری اتفاقی با مسوولان شبکه HBO داشتم، وقتی صحبت از طرح وال استریتی من به میان آمد، دیدم مشتاق کار روی این موضوع هستند. به این ترتیب، من می‌توانستم رویای چندساله‌ام را عملی کنم و یک فیلم سینمایی تلویزیونی برای آنها در این رابطه بسازم. این فیلم حدود 2 ساعت طول خواهد کشید و هنوز مشخص نیست به صورت یک مجموعه 4 قسمتی نیم‌ساعته روی آنتن می‌رود یا یک فیلم مستقل سینمایی تلویزیونی. برای خود من فرقی نمی‌کند که پخش آن چگونه خواهد بود. آنچه برایم بیشتر از هر چیز اهمیت دارد، این است که این قصه واقعی تبدیل به یک کار تصویری خوب و قابل دفاع بشود.»

«وال استریت: پول هرگز نمی‌خوابد» قسمت دوم یک فیلم موفق و جنجالی محصول سال 1987 است که توسط الیور استون کارگردانی شده است. استون در قسمت اول این فیلم، یک کاراکتر خیالی به نام گوردون گلو خلق کرد که از کارگزاران منطقه وال استریت است و سودای میلیاردر شدن را دارد. نقش این شخصیت توسط مایکل داگلاس بازی شد و او با ایفای نقش ضدقهرمان قصه فیلم که بسیار طماع است و شعارش «پول همه چیز است» می‌باشد، توانست اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کند. داگلاس در قسمت دوم فیلم همین نقش را تکرار کرد و این بار درگیر ماجراهای بحران وال‌ استریت و پیامدهای آن می‌شود. دومین قسمت فیلم، فصل گذشته اکران عمومی شد و با استقبال نسبی منتقدان و تماشاگران سینما قرار گرفت.

زمانی که قسمت اول این فیلم به نمایش عمومی درآمد، هانسن فیلم «پنجره‌‌های اتاق» را کارگردانی کرد و همان زمان گفت که یکی از طرفداران فیلم استون است. این کارگردان که کار فیلمسازی را از سال 1973 شروع کرد، در سال 1992 با ساخت درام دلهره‌آور خانوادگی «دستی که گهواره را می‌جنباند» تبدیل به یکی از چهره‌های سرشناس دنیای فیلمسازی شد و «محرمانه لس‌آنجلس» (1997)‌ و «هشت مایل» (2002)‌ از کارهای مطرح او هستند. این فیلم‌ها از یک سو با استقبال تماشاگران روبه‌رو شده و فروش خوبی در جدول گیشه نمایش کردند و از سوی دیگر، مورد توجه منتقدان قرار گرفتند. این فیلمساز مدعی است در کار فیلمسازی خود تحت تاثیر آلفرد هیچکاک و نیکلاس ری، 2 فیلمساز شورشی و کلاسیک تاریخ سینما می‌باشد و «محرمانه لس‌آنجلس» خود را با الهام از «در یک مکان خلوت» نیکلاس ری ساخته است.

هانسن کار نگارش فیلمنامه «برای قبول نکردن خیلی بزرگ است» را به پیتر گولد سپرد. او فیلمنامه فیلم را براساس قصه کتاب پرخواننده اندرو راس سورکین به همین نام نوشته است. گولد قبل از این نام خود را به عنوان یک تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس موفق تلویزیونی مطرح کرده است و از کارهای مطرح او می‌توان به مجموعه پربیننده «Breaking Bad» اشاره کرد که نویسنده فیلمنامه اپیزودهای هر سه فصل آن بوده است. پخش این مجموعه ـ که دنیس گیلیان خالق آن است ـ از سال 2008 شروع شد و هنوز هم نمایش موفقیت‌آمیز آن پس از پخش 33 اپیزود ادامه دارد.

قصه این مجموعه درباره معلم یک دبیرستان است که با بیماری سرطان خود دست و پنجه نرم می‌کند. این مجموعه موفق به دریافت 6 جایزه امی (اسکار تلویزیونی) شده و گولد برای فصل اول آن نامزد دریافت جایزه بهترین فیلمنامه‌نویس یک درام تلویزیونی از سوی اتحادیه فیلمنامه‌نویسان آمریکا (WGA) بود.

اندرو راس سورکین، نویسنده کتاب «برای قبول نکردن خیلی بزرگ است»، قبل از داستان‌نویسی یک روزنامه‌نگار بوده و قصه کتاب‌هایش را با الهام از اخبار رسانه‌ای می‌نویسد. او مدت‌ها نویسنده ستون اقتصادی روزنامه نیویورک تایمز بوده و به همین دلیل، نگارش کتابی درباره وال‌استریت از سوی او، چندان غیرمعمول به نظر نمی‌رسد. وی فعالیت مقاله‌نویسی خود را از سال 2000 شروع کرد و به دلیل حضور در برنامه‌های زنده شبکه‌های مختلف تلویزیونی و انجام گفت‌وگوهای متفاوت، چهره‌ای شناخته شده برای تماشاگران این رسانه است.

وی در کنار حضور به عنوان مهمان در این برنامه‌ها، برای یکی از شبکه‌های تلویزیونی یک برنامه نیم ساعته تاک شو 7 قسمتی را در مقام مجری اجرا کرد که بحث اصلی آن اختصاص به مباحث اقتصادی داشت. او در این برنامه با کارگزاران و تحلیلگران اقتصادی درباره تاثیری که بحران اقتصادی وال‌استریت بر شهر نیویورک گذاشت، به بحث و گفت‌وگو پرداخت.

کتاب سورکین درباره بحران اقتصادی وال‌استریت اکتبر سال 2009 منتشر شد و چند ماه بعد جایزه ادبی جرالد لوب را به عنوان بهترین کتاب سال که درباره دنیای تجارت بحث می‌کند، دریافت کرد.

این کتاب تا مدت‌ها در فهرست 10 کتاب اول و خواندنی تعدادی از روزنامه‌ها و مجلات معتبر بود و 6 ماه در فهرست بهترین‌های نیویورک تایمز قرار داشت.

در همان زمان اعلام شد که این کتاب بیش از آن که قابلیت تبدیل شدن به یک فیلم سینمایی را داشته باشد، مناسب رسانه تلویزیون و صفحه کوچک آن است. لحن روایتی قصه و جنبه واقعی آن، زمینه را برای تولید یک محصول سینمایی از آن نامناسب می‌کند.

جیمز وودز، بازیگر کهنه‌کار سینما که در فیلم تلویزیونی «برای قبول نکردن خیلی بزرگ است» نقش یکی از برادران لهمن را بازی می‌کند، با دنیای تلویزیون بیگانه نیست. او در سال‌های آغاز فعالیت هنری خود به عنوان بازیگر (در دهه 70 میلادی) در چند کار تلویزیونی ایفای نقش کرد. او پس از موفقیت فیلم‌هایی مثل «روزی روزگاری در آمریکا» و «سالوادور» (به کارگردانی سرجیو لئونه و الیور استون) همکاری خود با تلویزیون را کاهش داد. اما سال 1989 با بازی در «نام من بیل دبلیو است»، جایزه بهترین بازیگر مرد مراسم امی را گرفت. این فیلم سینمایی تلویزیونی توسط دانیل پتری فیلمساز معترض کانادایی‌تبار کارگردانی شد و جیمز گارنر نقش مقابل وودز را در آن به عهده داشت. این محصول شبکه تلویزیونی CBS براساس قصه واقعی بیل دبلیو ساخته شد که در کارهای تجاری غیرمجاز فعالیت داشت. موفقیت این کار تلویزیونی وودز را راغب کرد تا حضور بیشتری در پروژه‌‌های تلویزیونی داشته باشد ودر کنار فیلم‌های سینمایی خود، در چند مجموعه هم ظاهر شد. او سال 2003 با بازی در فیلم تلویزیونی «رودی: قصه رودی گیلیانی» دوباره در نقش یک کاراکتر واقعی ظاهر شد. این بازیگر در این فیلم که توسط رابرت دورنهلم کارگردانی شد، نقش رودی گیلیانی شهردار سابق شهر نیویورک را بازی کرد. بخش اصلی قصه فیلم اختصاص به دورانی دارد که حادثه یازدهم سپتامبر رخ داد و گیلیانی آن زمان شهردار نیویورک بود. فیلم براساس قصه کتاب وین بارت به همین نام ساخته شد. وودز که بازی در نقش گیلیانی در جلوی دوربین را یکی از آرزوهای همیشگی خود اعلام کرده بود، برای ایفای این نقش نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد مراسم امی شد ولی نتوانست آن را بدست بیاورد. خود او بعدها در مصاحبه‌ای گفت نقش خود را در این فیلم خیلی دوست دارد و آن را یکی از بهترین اجراهای خود جلوی دوربین فیلمبرداری می‌داند. آخرین کار مهم تلویزیونی این بازیگر مجموعه «کوسه» است که توسط شبکه CBS تهیه شد و از اواخر سپتامبر 2006 تا ماه می 2008 روی آنتن بود. یان بیدرمن خالق مجموعه و وودز بازیگر اصلی آن بود. قصه مجموعه درباره مردی به نام سباستین استارک (با بازی وودز)‌ است که به عنوان یک وکیل زبردست اما پرخاشگر، در منطقه لس‌آنجلس مشغول کار است و با چند پرونده عجیب و غریب و مشکل روبه‌رو می‌شود. او به دلیل نوع برخوردهای خود از سوی اطرافیانش لقب کوسه خونخوار را گرفته بود. برخلاف کار قبلی تلویزیونی وودز که بازی‌اش مورد تایید و تحسین منتقدان قرار گرفت، مجموعه «کوسه» موفقیت زیادی برای او به همراه نیاورد و نامزد دریافت جایزه‌ای نشد. با این حال، تحلیلگران تلویزیونی پیش‌بینی می‌کنند او برای بازی در نقش هنری هلمن در فیلم «برای قبول نکردن خیلی بزرگ است»، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد تلویزیونی سال خواهد شد.