خودباوری بازیکنان رمز موفقیت استقلال است

خیلی خوب. من تمرینات بدنسازی را از همان ابتدا آغاز کردم و پس از آن هم در اکثر مسابقات تدارکاتی تیم حضور داشتم و لیگ را هم با قدرت در کنار سایر نفرات شروع کردم.

هر طور که بخواهید حساب کنید این تیم اسمش استقلال است و همه از این تیم خوب کار کردن را توقع دارند. از سوی دیگر بازیکنان یا مربیانی که در این تیم مشغول به کار می‌شوند متاثر از نام و قدمت این باشگاه و بویژه حضور هواداران میلیونی کاری غیر از این نمی‌توانند انجام بدهند. بنابراین بعد که فکر می‌کردم و مطمئن بودم که استقلال با قدرت کار خواهد کرد و به نتایج قابل قبولی هم دست خواهد یافت.

لطفا این را از مربیان تیم بپرسید.

خب البته قبلا در این‌باره گفته‌ام. اما شاید حالا که مدتی از آن روز گذشته بتوانم بهتر آن حرکتم را تحلیل کنم. در آن صحنه که من با دست توپ را گرفتم تا به گل حریف تبدیل نشود، دلیلش فقط و فقط این بود که دوست نداشتم پیش از بازی با پرسپولیس ببازیم. محسن بیاتی‌نیا توپ را زد و من وقتی دیدم محمد محمدی فرصت مهار آن را ندارد و پشت سرم هم خالی بود تنها کاری که به ذهنم رسید آن بود که توپ را با دست بزنم تا به گل تبدیل نشود. گرچه می‌دانم اشتباه کردم و نباید این حرکت را انجام می‌دادم.

صد درصد! فکر می‌کنم دقیقه 9 یا 10 بازی بود که من آن خطا را انجام دادم و پس از آن که از زمین بیرون رفتم نگران‌ترین انسان روی کره زمین بودم. می‌ترسیدم که مبادا استقلال ببازد و آن وقت هرگز خودم را نمی‌بخشیدم.

باور کنید وقتی بازی تمام شد تازه به این موضوع فکر کردم و خیلی خیلی ناراحت شدم، اما به هر حال با قسمت نمی‌توان جنگید. من فصل پیش هم بازی رفت با پرسپولیس را از دست داده بودم و باز هم این موضوع برایم در این فصل تکرار شد.

افسوس که من نبودم. خیلی دوست داشتم در آن بازی من هم به میدان می‌رفتم، اما نشد. به نظرم یکی از بازی‌های زیبای دو تیم طی سال‌های اخیر بود که بیشتر توپ روی دروازه‌ها جریان داشت.

خب این موضوع به صورت نسبی در طول مسابقه برای هر دو تیم یکسان بود، اما چون پرسپولیسی‌ها در بخش پایانی مسابقه بیشتر حمله کردند این در اذهان عمومی بیشتر جا افتاد که آنها بیشتر حمله کردند وگرنه شاید هیچ یک از موقعیت‌های آنها به خطرناک بودن موقعیت‌های استقلال نمی‌رسید.

نظر دادن خیلی سخت است و من هم فکر می‌کنم نوری یک کم درون آفساید قرار داشت.

خیلی خیلی انگیزه داشتم. آنقدر که در آن بازی گل زدم.

دلیلش بیش از هر چیز خودباوری بازیکنان استقلال است که به آن دست یافته‌اند. حالا چطور و چرا به این خودباوری رسیده‌اند دلایل مختلفی دارد، اما این را بدانیدکه اصل این ماجرا به خاطر همان خودباوری است که گفتم. ما به هماهنگی تاکتیکی رسیده‌ایم و طی هفته‌های اخیر هم دیده‌اید که چطور هر زمان که اراده می‌کنیم به حریف حمله می‌کنیم. به نظر من تیمی که به چنین شرایطی دست پیدا کند دیگر غرور و تکبر برایش بی‌معنا می‌شود. ما هم شکر خدا در چنین وضعیتی بودیم که پس از برد شهرآورد، پاس را در همدان با 4 گل حذف کردیم.

خیر! من مدتی با مردم همدان زندگی کرده بودم و نمی‌توانستم در لحظات ناراحتی آنها شادی کنم.

باید هم این‌گونه عمل می‌کردیم. جام حذفی، مسابقاتی است که شانس آسیایی شدن را برای تیم‌ها خیلی آسان‌تر می‌کند و ما نباید از این فرصت بسادگی گذر کنیم.

نباختیم؟! ما برای کسب پیروزی به تبریز رفته بودیم ولی متاسفانه موقعیت‌هایمان به گل تبدیل نشد. ما یک بار توسط جباری توپ را به تیر دروازه‌شان هم کوبیدیم.

ما با این قبیل فضاها ناآشنا نیستیم و اگر دیگر تیم‌ها سالی دو، سه بار این جو را می‌بینند، استقلال و پرسپولیس یک هفته در میان با این فضا سر و کار دارند. فکر می‌کنم جو استادیوم یادگار روی ما تاثیر گذاشته باشد.

قطعا کار آسانی پیش‌رو نداریم. عراق، کره‌شمالی و امارات، هر سه حریفان سرسختی هستند که اگر بخواهیم از سدشان عبور کنیم باید با دقت و تلاش فراوان به مصافشان برویم تا از گروه‌مان صعود کنیم. من فکر نمی‌کنم ایران کار سختی را در این دوره از مسابقات پیش‌رو دارد.

محمدرضا مدنی 
جام‌جم