پستخانه

هستم! ببینم چی می‌فرستی‌هااااا (البته، اگه قوی نباشه، پارتی‌بازی نمی‌کنماااا. گفته باشم.)

آخ‌آخ! حواسم نبود که فعلا سه‌دانگش بیشتر به نامت نیس! شیش‌دانگش رو وقتی به اسمت می‌کنم که ببینم مدام داری شعرای کج و معوج می‌فرستی! از خرابی کامپیوتر هم نگو که دلم کبابه (آاااخخخخ اونم چه کبابی! دِ آقا این چه وضعشه؟ ریحوناتون که پلاسیده‌س! بَ...هِ...ع!! نون سنگکتونم که بیات شده! اصلا بی‌خیال... این دلِ کباب رو می‌ذارم بیرون، همین فردا می‌رم یه نوِش رو می‌خرم!)... ولی خودمونیم، من خودم، هر وقت یاد گذشته‌های خودم می‌افتم، کلی افسرده می‌شم! فِک کن! یه جایی باشی که تا چش کار می‌کنه، گُله به گُله، وسط کشتزار سیب‌زمینی، یه گَله گوسفند ببینی و ای... تک‌ و توک آدمایی که وسطشون کنار درخت نشستن‌ و دارن غم درونشون رو تو نای نیلبک فریاد می‌زنن و اگه یه بزی بین گله سرش رو این طرف یا اون طرف بچرخونه و به جای بع بگه نع! دایناسورا بریزن سرش و به طرفه‌العینی یه لقمه چربش کنن! چه روزگاری! یادش اصلا واسه من به خیر نیست! ولی خب، اینا واسه وقتی بود که نمی‌دونستم غارنشینا چطور نئاندرتال شدن و نئاندرتال‌ها چطور هموساپیینس. وقتی وقت گذاشتم و ( تو جوونی هام البته. الان که پامم لبِ گوره !)تحقیق کردم که ببینم انسان، چطور انسان شد، دیدم ای داد بیداد! منم یه هابیتی‌ام که اگه همون‌طور پیش برم، چشم به هم بزنم خودم و همنسلام منقرض شدیم و آدم نشده و آدم ندیده رفتیم پی کارمون! اینجا بود که مثل بعضی از بچه‌های غارمحله، تصمیم گرفتم گوسفندای ذهنمو بفروشم و جاش کامپیوتر بخرم. آخه به نظرم، آدم دلش برای خرابی کامپیوتری کباب بشه، بهتر از اینه که هارد کامپیوتری از حال و روز آدم آب یا کباب بشه و اون آدمه هیچی جز یه برداشت محصول سیب‌زمینی و یه چند تا گوسفند شل و پل و چند تا طوطی تو قفس ذهن و زبونش نداشته باشه!

رو سیاهی چرا مادر؟ همین‌ که پاسی و این یه جِز غِله صفحه رو فراموش نکردی، کلی پیش ما روسفیدی! رو سیاه منم که یه ذره جا نیست تا حداقل گاهی یه یادی کنم از اون بروبچی که مشتری این صفحه بودن یا هنوزم هستن؛ از اون قدیم قدیما تا همین اواخر (که اگه بخوام اسم یکیشون رو بیارم و جایی برای ذکر اسم اون یکی نباشه، می‌ترسم برنجند و اگه بخوام اسم همه‌شون رو ذکر کنم، یک صفحه و 2 صفحه کفاف نمی‌ده! مجبورم تو ذهن خودم امیدوار باشم که اونام هر بار که این صفحه رو می‌خونن بدونن به یادشونم. این‌جوری اگه حوصله داشتن، یه خرده خودشون رو به این ور اون ور تاب می‌دن و زیر لب زمزمه می‌کنن: آاااخ گفتی، ماااادر... ماااادر... ماااادر! بعد به خوبی و خوشی می‌خندن و قصه ما به سر می‌رسه و کلاغه هم تا دوشنبه بعد به خونه‌ش نمی‌رسه!)