خوش‌تیپی در سینما کافی نیست

برای من چالش بازیگری و ایفای نقش همیشه به یک شکل است و من یک‌جور کار می‌کنم. هر بار که بازی در نقشی را قبول می‌کنم، تمام سعی و تلاشم این است که کار خوبی را انجام دهم. به همین دلیل، وقتی قرار می‌شود نقش یک آدم خاص یا واقعی را بازی کنم، چالشی که برای آن دارم تفاوت زیادی با بقیه کارهایم ندارد. همیشه زمانی که فیلمنامه را می‌خوانم، قبل از هر چیز به این نکته فکر می‌کنم که نقش من در این فیلم چیست؟ حالا که قرار است این نقش را بازی کنم، چه چیزی می‌توانم به آن اضافه کنم که بتواند به کلیت قصه فیلم کمک کند. به این ترتیب، می‌توانم بگویم که چالش‌های من هنگام بازی در نقش آدمی واقعی مثل لوسیس لان مثل چالش‌های دیگرم بود و این‌بار، متوجه این نکته بودم که این آدم چه خصوصیات و ویژگی‌های خاصی در خودش دارد. بعضی وقت‌ها تو برای بازی در یک نقش، وقت کافی داری و می‌توانی آن را تمرین کنی. ولی بعضی وقت‌ها، تو فرصت چنین چیزی را پیدا نمی‌کنی. ولی شرایط هر چه که باشد، تو مجبوری که نقشت را به بهترین شکل ممکن بازی کنی و کسی اهمیتی نمی‌دهد که شرایط تو هنگام بازی در این یا آن فیلم چگونه بوده است. البته بحث فقط بر سر کمبود زمان نیست. بعضی وقت‌ها زمان کافی برای انجام کاری داری ولی مشکلات دیگری به وجود می‌آید که مانع از کار بهتر آدم می‌شود.

خب، می‌دانید که فیلم‌های خبری زیادی در این رابطه وجود ندارد. نه‌تنها فیلم‌های خبری یا ویدئویی، که شما به ندرت می‌توانید نوشته مکتوبی هم در ارتباط با آن پیدا کنید. کاراکتر لوسین بیشتر از آن که حضوری فیزیکی داشته باشد، حضوری معنوی دارد، اما حتی اگر حضور او کوتاه‌مدت و مختصر باشد، این حضور بشدت تعیین‌کننده و تاثیرگذار است. ولی نکته‌ای که می‌خواهم برایتان بگویم این است که من و راندال (کارگردان فیلم)‌ به دنبال این راه رفتیم که خیلی هم در رابطه با کاراکتر لوسین خودمان را مقید به دنباله‌روی از واقعیت‌ها نکنیم. کاراکتر من در فیلم براساس شخصیت واقعی لوسین شکل می‌گیرد، ولی این طور نیست که دقیقا همان کارهایی را بکنم که او در زندگی‌اش می‌کرد. احساس ما این بود که اگر خیلی هم به واقعیت‌‌های خود او نزدیک نشویم، کار غلط و اشتباهی انجام نداده‌ایم.

نه خیلی زیاد، زیرا این کار کمی جسورانه به نظر می‌رسد. خیلی سخت است که بگویم چه چیزهایی را همراه خودم به این فیلم آوردم یا به آن اضافه کردم. این چیزی است که در ارتباط با بقیه فیلم‌هایم هم وجود دارد. می‌دانید همه چیز بستگی به نظر تماشاگران دارد. خب من امیدوارم آن عشقی که به کارم دارم و سعی می‌کنم آن را در بازی‌ام انعکاس دهم، از دید و چشم تیزبین تماشاچی پنهان نباشد و او متوجه این نکته شود. برای بازی در هر نقشی خودم را کاملا در اختیار آن کاراکتر قرار می‌دهم و نوعی ارتباط خاص با آن برقرار می‌کنم. خودم خیلی خوب این موضوع را حس می‌کنم که اگر نتوانم این ارتباط را برقرار کنم، بازی‌ام خراب می‌شود و این به معنی شکست در ارائه نقش است.

از صحبت کردن درباره این که کارم را چگونه انجام می‌دهم، لذت نمی‌برم. کار بازیگری چیزی است که آدم با حس و درون خودش انجام می‌دهد و خیلی قابل توضیح دادن و باز کردن نیست. خیلی جالب است که شما هیچ وقت از یک کارمند یا کارگر نمی‌پرسید که چگونه برای انجام کارش آماده می‌شود و بندرت هم این اتفاق می‌افتد که یک کارمند یا کارگر وقتی از سر کار به خانه‌اش برمی‌گردد به خانواده‌اش بگوید که آن روز چه کار خارق‌العاده‌ای انجام داده و کارش چگونه بوده است. بعضی‌ها می‌گویند من آدمی خجالتی هستم. ولی خجالتی بودنم هیچ ارتباطی به عدم علاقه‌ام برای بحث در این باره ندارد.

اگر می‌خواهید موفق باشید و نظر مثبت منتقدان و تماشاگران را جلب کنید، مجبورید که سخت و بدون خستگی و توقف کار کنید. برای من کار حکم تفریح و سرگرمی را نیز دارد. با کار و تلاش بیشتر، تجربه‌تان بیشتر می‌شود و بهتر می‌توانید نقش‌های محوله را بازی کنید. خب می‌دانید، من هیچ وقت بازیگر خوش‌تیپ و زیبارویی نبودم. کسی برای دیدن چهره و تیپ من به سالن سینما نمی‌آید. پس باید نقشم را خوب بازی کنم و به کمک آن، بیننده را جذب کنم.

برای من نقش و حال و هوای قصه فیلم اهمیت دارد و نه کشوری که فیلم در آن ساخته می‌شود. به همین دلیل، هر کاری که از قاره اروپا یا هر کشور دیگری در خارج از آمریکا به من پیشنهاد شود که این مشخصه‌ها را داشته باشد، قبول می‌کنم. واقعیت این است که به دلیل آمریکایی بودنم در تعداد بیشتری فیلم آمریکایی بازی می‌کنم، ولی پیشنهادات خوب اروپایی را با کمال میل می‌پذیرم.

این مساله باعث خشنودی‌‌‌ام می‌شود. برخلاف آن تماشاگران آمریکایی سخت‌گیر و مشکل‌پسند هستند و با دقت روی جزییات کار آدم فوکوس می‌کنند. به همین دلیل، وقتی بازی یک بازیگری را تایید می‌کنند،‌این تایید کردن ارزش ویژه‌ای دارد. همین مساله، مرا به این سمت می‌کشاند که با پروژه‌های بیشتری در قاره اروپا همکاری کنم.

تمرکز اصلی‌‌ام روی این مساله است که آن کاراکتر دنیا را از چه زاویه و دیدگاهی نگاه می‌کند و چه جهان‌بینی برای خودش دارد. با این کار می‌توانم درونیات او را کشف کنم و به کمک آن، نقش این آدم را در جلوی دوربین به شکل طبیعی‌تر و منطقی‌تری بازی کنم. حالا این که چقدر می‌توانم این کار را خوب و درست انجام دهم،‌به میزان استعداد و توانایی‌‌ام در این کار برمی‌گردد. ولی کمتر اتفاق می‌افتد که پس از خواندن یک فیلمنامه 40 کیلو وزن کم یا زیاد کنم یا به مغازه نزدیک خانه‌ام بروم و یک دماغ مصنوعی بخرم و روی صورتم بگذارم. خیلی خوب می‌دانم که چهره و وضعیت ظاهری‌‌ام هم باید متناسب با آن کاراکتری باشد که می‌خواهم بازی کنم، اما این مساله‌ای نیست که ذهنم را خیلی زیاد بخودش مشغول کند. وقتی روحیات و درونیات کاراکتر را شناختم و حس کردم،‌ این شناخت کمک زیادی می‌کند تا از نظر ظاهری مثل او رفتار کنم. گریمور فیلم هم وظیفه دارد قبل از شروع فیلمبرداری این کارهای ظاهری را انجام دهد و مرا شبیه آن کاراکتری کند که قرار است نقش او را بازی کنم.

اولین معلم بازیگری‌ام سال‌ها قبل به من گفت بزرگ‌ترین گناه در این رشته خسته شدن از کار و بی‌حوصله کردن تماشاچی است. از یک طرف، من از کاری که می‌کنم نباید خسته شوم یا احساس خستگی کنم و از طرف دیگر، بیننده نباید هنگام تماشای کار من احساس بی‌حوصله‌گی کند. خمیازه تماشاچی یا جابه‌جا شدن او به صورت مکرر روی صندلی، به معنی آن است که بازی‌‌ام ایراد دارد و نتوانسته‌ام با اجرای درست نقش، او را جذب قصه و کار کنم.

وقتی اولین‌بار به فیلمنامه آن نگاه کردم، نام آن به نظرم یک جوک یک خطی آمد. ولی وقتی فیلمنامه‌اش را خواندم، متوجه شدم یک جوک صد صفحه‌ای است!‌ به هر حال، سازندگان آن فیلم نسبت به من لطف داشتند و فکر می‌کنم استحقاق چنین لطفی را ندارم.

تئاتر خانه اصلی و اول من است. از همان ابتدای کار در این رشته راحت بودم و هیچ‌وقت از حضور روی صحنه تئاتر وحشت و هراس نداشتم. صحنه تئاتر خانه‌‌ای است که روی آن احساس آرامش و امنیت می‌کنم.

مشغول بازی در قسمت سوم مجموعه فیلم اکشن و ماجراجویانه «ترانسفورمرها» (تغییر شکل‌دهندگان)‌ هستم. می‌دانید که در کنار حضور در پروژه‌های غیرمتعارف و روشنفکرانه، دوست دارم در فیلم‌های مردم‌پسند هم بازی کنم. این فیلم هم مثل «هواپیمای ویژه حمل محکومین» یا «بیوولف» یکی از همین کارهاست. یک فیلم شلوغ و سرشار از جلوه‌های ویژه. شیالابوف کاراکتر اصلی قصه است و من نقش رئیس او را دارم. مایکل بی‌ کارگردان فیلم از دوستان قدیمی‌ام است و همیشه از همکاری با او لذت می‌برم.