خواب‌های طلایی گوانگجو

مربیان و مسوولان تیم‌های والیبال، بسکتبال، کشتی و جودو حتی در آستانه مسابقات جهانی بیشتر نگران مسابقات آسیایی بودند و انگار مسابقات جهانی شده دیداری تدارکاتی برای این بازی‌ها. همین دوره بازی‌های آسیایی در حالی از 21 آبان شروع می‌شود که بعید است رتبه اول تا سوم دوره قبل تغییری کند.

نتیجه نسبتا خوب تیم ایران در دوحه آنقدر مسوولان ورزش را ذوق‌زده کرد تا رویای سومی را واقعیتی دست یافتنی بدانند و این امیدواری پیدا شد که به پشتوانه این موفقیت و برنامه‌ریزی اصولی و علمی نتایج بهتری در گوانگجو بگیریم، اما وقتی از بالا به این قضیه می‌نگریم در می‌یابیم که آسمان ورزش ایران در آستانه چنین مسابقاتی چندان هم آفتابی نیست.

نتایج ضعیف رشته‌های مدال‌آوری چون جودو و کشتی در مسابقات جهانی، نابسمانی و حاشیه‌های فراوان کاراته، خالی شدن وزنه‌برداری ایران از ورزشکارانی که مدال طلای آنها قبل از شروع مسابقات رزرو شده بود، عدم سرمایه‌گذاری جدی در ورزش‌های پرمدالی مانند شنا و دوومیدانی علی‌رغم وعده‌هایی داده شده و بی‌توجهی به ورزش بانوان نشان می­دهد که نباید چندان هم به کسب رتبه دلخوش باشیم.

حتی در رشته‌هایی مانند والیبال و بسکتبال که قهرمان آسیا هستیم بعید است چینی‌ها به ما این اجازه را بدهند که مدال طلای این مسابقات را از چنگ آنها درآوریم آن هم در چنین بازی‌هایی که تنها کسب مدال طلا ارزشمند است و نقره و برنز حداقل در تعیین تیم‌ها در جدول رده‌بندی بی‌ارزش است. گرچه بعضی از مسوولان سازمان تربیت بدنی و کمیته المپیک با این استدلال که چینی‌ها با توجه به شرایط میزبانی و درو کردن مدال کشور‌هایی که حریفان جدی ما برای رتبه چهارم و پنجم هستند و جدی نبودن حریفان چینی در رشته‌های مدال‌آورمان غیرمستقیم به ما کمک می‌کنند که رتبه بهتری به دست آوریم.

پرواز‌های طولانی و غیرمستقیم، مشکلات همیشگی تغذیه، حضور بسیار زودتر ورزشکاران در دهکده بازی‌ها برای تطابق شرایط فیزیولوژیک بدن با محیط که عملا سبب افزایش اضطراب و فشار ورزشکاران می­‌شود تنها گوشه‌ای از مشکلاتی است که مسوولان به آن بی‌توجهند.

در دوره قبل با توجه به نزدیکی قطر و نداشتن مشکلات مسافت و پرواز امکان اعزام هر روزه و راحت ورزشکاران به این مسابقات وجود داشت و ورزشکاران یک یا دو روز زودتر و تنها برای انجام مسابقه به آنجا می‌رفتند. اینقدر این شرایط ایده‌آل بود که انگار ما هم به نوعی میزبان این مسابقات بودیم.

بی‌توجهی به این نکات کوچک اما مهم، شرایط نه‌چندان مناسب ورزش ایران و وجود حاشیه‌های فراوان در رشته‌های مدال‌آور هشداری است به مسوولان که نکند بعد از مسابقات از افسوس فرصت‌های از دست رفته سخن بگویند و تنها وعده کسب نتایج بهتر در 4 سال آینده را بدهند.

محمدرضا امامی میبدی