درس‌های بازی با برزیل

شکست 3 ـ صفر، یا 5 ـ صفر و یا... از برزیل برای فوتبال ما توفیری نداشت و مهم این بود بتوانیم مقابل یک تیم بزرگ، موجودیت فنی خود را به رخ بکشیم اما فکر می‌کنیم تیم ملی با اندیشه‌های کادر فنی‌اش در نیل به این هدف شکست خورد.

اصولا شما وقتی با تیم بزرگی چون برزیل بازی می‌کنید، انگیزه‌های بازیکنانتان را در حد بسیار بالایی می‌بینید و هر مربی باید بتواند با تکیه بر این عامل انگیزشی و ارنج خوب تیمش، از فرصت به دست آمده در جهت ارزیابی دقیق نقاط قوت و ضعف تیمش بدرستی استفاده کند.

متاسفانه افشین قطبی سرمربی تیم ملی در این زمینه نتوانست از فرصت بازی با برزیل نهایت استفاده و بهره را به عمل آورد. در حقیقت قطبی برای آن‌که شکستی سنگین را در مقابل برزیل نپذیرد، کلیه عناصر دفاعی‌اش را در زمین چید تا با تکیه بر بستن خط دفاعی و میانه زمینش، در روند بازی رو به جلوی برزیل وقفه ایجاد کند.

استفاده توام از جواد نکونام، آندرانیک تیموریان و پژمان نوری در میانه زمین جملگی حکایت از این داشت که قطبی می‌خواهد با تکیه بر دوندگی آنان و قدرت بازی تخریبی‌شان، نبض میانه زمین را از کف ندهد.

اما این حربه تنها برای دقایقی از بازی جواب داد تا بازیکنان جوان برزیل که البته چند بازیکن با تجربه چون روبینیو، پاتو، دنی آلوز و... را در کنار خویش می‌دیدند برای بازی‌های کوپا امه ریکا دورخیز کنند.

در دقایق اولیه‌ای که بازی برزیل هنوز شکل حقیقی به خود نگرفته بود، موفق شدیم توسط محمد غلامی دروازه حریف را باز کنیم که البته این گل درست توسط داور اماراتی به بهانه آفساید باطل اعلام شد، اما بحث ما نباید این باشد که چرا این گل نادیده گرفته شد.

چرا که بر فرض صحت این گل برزیل بیشتر تیم ما را برای جبران تحت فشار قرار می‌داد و تجربه نیز ثابت کرده که تیم‌های زننده گل اول در مقابل تیم‌های بزرگ، در ادامه کار نتوانسته‌اند از دستاورد خود دفاع کنند. به هر حال بعد از چند دقیقه، برزیل نبض بازی را به دست گرفت تا از روی ضربه کاشته و استثنایی دنی آلوز، قفل دروازه ایران را بشکند.

در نیمه دوم نیز هر چند برای دقایقی خوب بازی کردیم تا ضربه جواد نکونام بر دیرک عمودی دروازه برزیل فرود آید، اما سیاست بازی کنترلی قطبی، دو گل دیگر را نیز درون دروازه تیم ملی توسط پاتو و نیلمار کاشت و شانس آوردیم که بازی به پایان رسید، چرا که اگر قرار بود که بازی چند دقیقه بیشتر ادامه یابد، با نظم دفاعی به هم ریخته تیم ملی معلوم نبود که چه نتیجه‌ای روی تابلوی ورزشگاه ثبت شود.

قطبی حتی وقتی در دقیقه 72 نیز کریم باقری را برای انجام آخرین بازی‌اش به میدان فرستاد نخواست از تجربه و قدرت بازی کاپیتان کریم نهایت استفاده را به‌ عمل آورد. یعنی به جای این‌که کریم جایگزین آندو تیموریان در خط هافبک شود، مسعود شجاعی از بازی خارج شد تا باقری منهای پاس زیبا و تودارش در ثانیه‌های پایانی بازی به میلاد میداوودی که مهاجم نوک استقلال را در شرایط تک به تک با دروازه‌بان برزیل قرار داد، نتواند نقش تعریف شده دیگری را در این بازی ایفا کند. به سخنی تنها او قرار بود که از بازی‌های ملی رسما خداحافظی کند که چنین اتفاقی نیز افتاد.

در بازی با برزیل و طبق انتظار سید مهدی رحمتی با چند واکنش عالی خود، چند بار پاتو و نیلمار را در زدن گل‌های بیشتر ناکام گذاشت تا در پایان بازی نیز به عنوان بهترین بازیکن میدان معرفی شود.

به هر صورت و طبق آنچه اشاره رفت، تیم ملی فوتبال ما نتوانست از بازی با برزیل نهایت استفاده را به عمل آورد. یقینا اگر قرار بر بازی صرف دفاعی و کنترلی بود که کره شمالی چنین کاری را بهتر از تیم ما در عرصه جام جهانی با برزیل نمایش داد. آن هم برزیلی که بسیار قدرتمندتر از تیم فعلی بود.

در این بازی صرفا مشخص شد که در خط دفاع دارای ضعف‌های اساسی هستیم که اگر فکری اساسی برای رفع خلأ‌های دفاعی نداشته باشیم، در جام ملت‌ها دچار مشکل خواهیم شد. اضافه بر آن‌که تیم ملی دارای بازیکنی خلاق و پاسور در میانه میدان نیست که این هم می‌تواند برای تیم ملی کمبودی قابل توجه به حساب آید.

به هر صورت نباید خود را گول بزنیم و بگوییم که شکست 3 ـ صفر از برزیل هم می‌تواند برای فوتبال ما غنیمت باشد.

خوب است تنها اشاره کنیم که در فردای بازی ما با برزیل، تیم ژاپن در خانه موفق شد با یک گل تیم خوب و قدرتمند آرژانتین را با تمام بزرگانش و از جمله مسی، ته وز، ماسکرانو، د میکلیس و میلیتو شکست دهد. آیا چنین نتایجی نباید مسوولان ورزش و فوتبال ما را به فکر فرو ببرد؟!