زنده بمان

این سازمان دانشجویی با سازمان امداد اسلامی در آمریکا برای کمک و تامین قربانیان سیل زده همکاری می‌کند و طی این همکاری دانشجویان داوطلب کمک‌های مردمی را خانه به خانه برای کمک به مردم پاکستان جمع‌آوری می‌کنند.

آنها همچنین با برگزاری همایشی که در آن جمع زیادی از افراد عضو کمپینگ اوربانا و مرتبط با پاکستان حضور داشتند، خواستار کمک برای بازسازی این فاجعه بزرگ انسانی شدند. حرفه‌ و قدرت، سازماندهی رسمی، استعداد اعضا و دانشجویان برای جمع‌آوری کمک‌های مردمی ازجمله موضوعات مطرح در این همایش بود.

در اهداف این همایش، جمع‌آوری نزدیک به 40 هزار دلار کمک به قربانیان سیل پاکستان منظور شده بود.

همچنین دانشجویان داوطلب پاکستانی توانستند به شکلی جداگانه مبلغی در حدود 2000 دلار خارج از برنامه‌های سازمان و توسط مسجد شهر جمع‌آوری کنند.

پیش از این نیز دانشجویان پاکستانی سازمان PGSA برای کمک و ترمیم خرابی‌های زلزله سال 2005 پاکستان که در آن نزدیک به 800 هزار نفر کشته شدند، برای کمک به طرح ضربتی جابه‌جایی داخلی مردم برای بازسازی و ترمیم 30 هزار دلار با همکاری سازمان امداد اسلامی جمع‌آوری کردند.

سازمان دانشجویان پاکستانی همچنین با همکاری شخصی، حدود 35 هزار دلار برای مدارس پاکستان جمع‌آوری کردند.

بتازگی دانشجویان این سازمان توسط کمپینگ اوربانا معرفی و برنده جایزه حقوق بشر شدند. راجس‌ کی کرمانی، رئیس این سازمان دانشجویی در گفتگو با روزنامه اکسپرس تریبیون گفت: «اکثر دانشجویان این انجمن می‌توانند این فعالیت‌ها را در کنار درس و تحصیل خود اداره کنند. دانشجویان از زمانی که خویشاوندان و آشنایانشان تحت تاثیر سیل قرار گرفته‌اند، انگیزه بیشتری برای کار و تلاش پیدا کرده‌اند».

وی همچنین اعلام کرد: سازمان دانشجویان پاکستانی یک جامعه کوچک پاکستانی را در معرض نگاه مردم جهان قرار داد. ما در اینجا بر تضاد و ستیزی که در جامعه پاکستان وجود دارد، چیره شدیم و به نفع کشورمان برای کمک به سیل‌زدگان تلاش می‌کنیم.

در همین حال همزمان با روز جهانی جوان، گروهی از جوانان در پاکستان با هدف امدادرسانی به قربانیان سیل‌زده پاکستانی در پروژه «کمپینگ جوانان سیل‌زده پاکستان» مشارکت کردند. این پروژه با کمک یک بنیاد بشردوستانه اماراتی به نام بنیاد رابنی، کار خود را آغاز کرد. مبشر رابنی، رئیس این بنیاد اعلام کرد «این بنیاد خیال دارد تا به جوانان، قدرت و اختیار لازم برای امدادرسانی به هموطنان سیل‌زده را بدهد.

همچنین جوانان پاکستانی کالاهای اهدا شده به سیل‌زدگان را بین مردم در کمپ Hawkesbay تقسیم می‌کنند. بسته‌های امدادی اهدا شده شامل لباس و کیف‌های مواد غذایی است.

این کیف‌ها که محتوای آنها را غذاهای خشک، شیر، بیسکویت، آب و... تشکیل می‌دهند توسط جوانان پاکستانی بین مردم سیل زده تقسیم می‌شود و قرار است تا کالاهای امدادی توسط جوانان در کمپ‌های Dadu و Sukkur میان سیل‌زدگان توزیع شود.

چند میلیون کودک از سیلاب‌های مخرب پاکستان رنج بردند. این کودکان گم،‌ یتیم‌ یا مبتلا به اسهال شدند.

آنها در اردوگاه‌های امدادی در مدارس و کالج‌های دولتی و در چادرها در حاشیه شهرها و جاده‌ها‌ از گرما عرق ریختند،‌ از آب آشامیدنی ناپاک بیمار شدند و به دنبال کار گشتند تا شکم خود را سیر کنند.

خیلی از آنها می‌گویند این روزها تلخ‌ترین روزهای زندگی ماست.

یکی از آنها که 15 ساله است بعد از سیل می‌گفت: «وضع آب و هوا زندگی‌های ما را به مصیبت‌ کشانده است. من مجبور شدم مادر کورم را پشت سرم رها کنم و هیچ کس نیست که از از او مراقبت کند‌، زیرا پدرم 2 سال پیش مرده است».

مقامات پاکستان می‌گویند، 20 میلیون نفر در نتیجه سیلاب‌ها در این کشور آسیب‌ دیده‌اند.

بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل از پاکستان دیدن کرد و این اتفاق را فاجعه خواند: «بسیاری از مردم این کشور، خانواده و دوستانشان را از دست داده‌اند و تعداد بیشتری هم نگرانند که کودکان و عزیزانشان در این شرایط زنده نمانند».

سامی عبدالمالک، سخنگوی بنیاد کودکان سازمان ملل (یونیسف) گفت 6 میلیون کودک در نتیجه سیلاب‌ها آسیب دیده‌اند.

او گفت: «هم‌اکنون در حال نجات زندگی افراد هستیم. ما داریم بیسکویت‌های پرانرژی توزیع می‌کنیم،‌ زیرا سوءتغذیه عامل زیانبار مهمی است. سوء‌تغذیه می‌تواند به بیماری‌‌های دیگر منجر شود».

«کودکان همیشه در برابر بیماری‌ها آسیب‌پذیر هستند. آنها نمی‌توانند تشنگی‌شان را کنترل کنند،‌ آنها هر نوع آبی را که به دست‌شان می‌رسد‌، می‌خورند و ممکن است دچار اسهال، وبا، مالاریا و... شوند».

جدای از این مشکلات، کودکان از این حادثه ضربه عاطفی خورده‌اند و مشکلات روانی کودکانی که از والدینشان جدا مانده‌اند یا آنها را از دست داده‌اند نیز بر مشکلات دیگر افزوده است. یکی از همین کودکان می‌گوید: «سن ما خیلی کم است و هیچ کس مشکلات ما را جدید نمی‌گیرد. هیچ کس به حرف ما گوش نمی‌دهد. من سعی کردم مشکلاتمان را توضیح دهم اما آنها به من توجهی نکردند».

اغلب کودکان به دلیل تخریب‌شدن فاضلاب‌ها دچار گاستروآنتریت، بیماری‌های پوستی و کم‌آبی شده‌اند.

بشری همایون ‌24 ساله، همسر یک کارگر گفت، او در اردوگاه دوقلو زاییده و همچنین مادر 6 بچه دیگر است.

او گفت که خانه‌اش را در سیلاب از دست داده و با وجود بارداری برای این که به این اردوگاه برسد، 3 کیلومتر را در حالی که تا گردن در آب غوطه‌ور بوده، پیموده است.

او در حالی که اشک از چشمانش سرازیر بود،‌ گفت: «من غذای کافی نمی‌خورم تا به نوزادانم شیر بدهم و آنها از فرط بی‌غذایی بی‌حال هستند».