
در سال 1906 و با نمرات خیرهکنندهای آزمونهای دانشگاه را پشت سر گذاشت و به این ترتیب مقدمات ادامه تحقیقات وی در مدرسه پزشکی سنت ماری و این بار تحت نظر سر آلمروت رایت از پیشگامان درمان واکسیناسیونی فراهم شد. در سال 1908 و با بالاترین نمرات، مدرک کارشناسی ارشد خود را کسب کرد تا اینکه جنگ جهانی اول شروع شد. در طول جنگ نیز در بخش پزشکی خدمات زیادی به کشور خود و نیروهای متحد آن کرد. وی پس از جنگ و تا سال 1944 بتدریج به بالاترین سطوح تدریس در دانشگاه دست یافت تا نامش در دنیا زبانزد شود. فلمینگ در دورههای نخست کار در دنیای پزشکی بشدت به فعالیت باکتریهای طبیعی و گندزداها علاقهمند شده بود. او هنگام جنگ جهانی این امکان را به دست آورد تا به مطالعات خود در این خصوص ادامه دهد. طی این تحقیقات بود که توانست در سال 1922 مادهای را کشف کند که آن را لیسوزیوم نامید. لیسوزیوم آنزیمی است که در بدن انسان تولید میشود و در ترکیبات مخاط و اشک وجود دارد و در عین حال به سلولهای بدن آسیب نمیرساند. این ماده اگرچه برخی از میکروبها را از بین میبرد، ولی در برابر میکروبهای خاصی که به انسان آسیب میرساند، بیاثر است. این کشف با وجود جالب بودن از اهمیت چندانی برخوردار نبود. اما در سال 1928 میلادی فلمینگ کشف بزرگ خود را به انجام رساند. یکی از ظروف حاوی کشت باکتری موسوم به استافیلوکوک در معرض هوا قرار گرفت که در نتیجه برخی قسمتهای آن از کپک پوشیده شد. وی متوجه شد مادهای که کپک تولید میکند، پادزهر باکتری استافیلوکوک است. وی توانست نشان دهد که این ماده از رشد بسیاری از انواع باکتریهای مضر برای انسان جلوگیری میکند. فلمینگ این ماده را پنیسیلین نامید. این دانشمند برجسته در سال 1915 با سارا ماریون ایرلندی ازدواج کرد، اما او در سال 1949 درگذشت. فلمینگ بار دیگر در سال 1953 و این بار با یکی از همکارانش در مدرسه پزشکی سنت ماری ازدواج کرد.
سرانجام این باکتریشناس شهیر و برنده جایزه نوبل در 11 مارس 1955 از دنیا رفت، با این حال بر همگان روشن است که علم پزشکی همواره با نامهایی همچون فلمینگ زنده است.
مهدی کیا
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
در یادداشتی اختصاصی برای جام جم آنلاین مطرح شد
عضو دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب در گفتگو با جام جم آنلاین مطرح کرد
بهتاش فریبا در گفتوگو با «جامجم آنلاین»:
رئیس جمعیت هلالاحمر در گفتوگو با «جامجم» تشریح کرد