دیگر کسی زیلو نمی‌خرد

به گزارش مهر، بمانعلی شریف زاده که از 7 سالگی در شهرستان میبد یزد زیلو بافته می‌گوید: زمانی مردم میبد زیلوهایشان را به شهرهای مختلف صادر می‌کردند اما امروز از آن همه استادکار تنها 4 کارآموز و 5 زیلوباف باقی مانده است. در میان مردم یزد بافندگان زیلو به سمت شغل‌های درآمدزای دیگر روی آورده چون می‌دانند که دیگر زیلو خریدار ندارد.

وی می‌افزاید: این نوع فرش زمانی زیرانداز مردم بود، اما از زمانی که فرش ماشینی و موکت به بازار آمد، دیگر کسی از زیلو استفاده نمی‌کند، چون قیمت زیلو نسبت به موکت گران است.شریف زاده از مشکلات هنرمندان زیلوباف میبد صحبت می‌کند و ادامه می‌دهد: اکنون تعداد کمی از استادکاران زیلوباف در خانه‌های خود کارگاه زیلو دارند. شرکت زیلوبافان میبد برای آنها نخ و مواد اولیه تهیه می‌کند و نماینده شرکت هم اگر در بازار مشتری پیدا کند آن را می‌فروشد. تا به حال چند بار در نمایشگاه‌های صنایع دستی شرکت کرده‌ام اما کسی زیلو نمی‌خرد. حتی در نمایشگاه کاروانسرای خانات که بتازگی یک نمایشگاه صنایع دستی برگزار شده بود غرفه داشتم اما خریداران زیلوهای غرفه میبد، فقط چند نفر از همشهری‌هایمان بودند.

وی با بیان این‌که معاونت صنایع دستی باید شرایطی را فراهم کند که هنرمندان این رشته بتوانند از فروش هنرشان مطمئن باشند، می‌گوید: در حال حاضر نه تنها زیلوبافی بلکه بیشتر هنرهای دستی ایران در حال منسوخ شدن هستند. چون صنایع چینی و ماشینی جایی برای عرضه صنایع دستی باقی نگذاشته است.

این زیلوباف با اشاره به این‌که از هر دو طرف یک زیلو می‌توان استفاده کرد، می‌گوید: زیلو نوعی فرش یا زیرانداز شبیه به گلیم است که با نخ و پنبه در رنگ‌های مختلف بافته می‌شود و در تابستان خنک و در فصل زمستان بسیار گرم است. او با بیان این‌که 10 روز طول می‌کشد تا یک زیلو بافته و تکمیل شود، می‌گوید: کیفیت یک زیلوی نخی مرغوب از روی وزن آن مشخص می‌شود. بهترین آن ممکن است 11 کیلو وزن داشته باشد و بدترین آن 14 کیلوگرم، اما زیلوهای ماشینی که بتازگی به بازار آمده‌اند، از جنس پشم بوده و بسیار بی‌کیفیت بافته می‌شوند.