دوربینی که بلای جان است

«این طراحی مربوط به سکانس‌های عروسی است که قرار است در خانه شخصیت اصلی این تله‌فیلم برگزار شود.»

فهیمی ادامه می‌دهد: «برای چیدن و طراحی صحنه یک عروسی به 2 صورت می‌توان عمل کرد: یکی این‌که با صرف هزینه‌های زیاد به هرچه باشکوه جلوه دادن صحنه اقدام کنیم و دیگر آن که با هزینه‌ای کمتر از بهترین متریال و طراحی بهره ببریم. من راه دوم را برمی‌گزینم. باور من این است که طراح صحنه به عنوان خالق یک کار هنری با هر آنچه که در دسترس دارد، باید بهترین دید را در اختیار مخاطب قرار دهد.»

داستان تله‌فیلم «کات کلانتری» درباره ماجراهایی کمیک است که برای جوان اصلی قصه به نام جواد ـ با بازی یوسف تیموری ـ‌ اتفاق می‌افتد. جواد که کسب و کار اصلی‌‌اش، فیلمبرداری از مجالس عروسی است همراه دستیارش اسد (با بازی عباس جمشیدی‌فر)‌ بدون داشتن مجوز به این کار مشغول است و آنقدر مرتکب اشتباهات ریز?و?درشت می‌شود تا بالاخره توسط ماموران کلانتری بازداشت شده و ضمانت می‌کند تا دیگر با دوربینش اطراف مجالس عروسی آفتابی نشود، اما ...

«کات کلانتری» با وجود فانتزی‌هایی که در پردازش قصه و شخصیت‌های اصلی داستان دارد، به نوعی نمایانگر یکی از اصلی‌ترین مشکلات جوانان یعنی کار و امرار معاش است. گرچه موقعیت‌های طنزی که در این فیلم خلق می‌شود در نگاه اول دقایقی گذرا از خنده و نشاط را پیش‌روی بیننده ترسیم می‌کند، اما در لایه‌های درونی خود با نیم‌نگاهی به مشکل بیکاری و پیامدهای آن،‌ رگه‌هایی از یک معضل اجتماعی را در گونه داستانی سراسر کمدی و طنز ارائه می‌کند. مثال عینی این طرح طنز در جنس دیالوگ‌های این فیلم تلویزیونی بخوبی نمود دارد.

حسین باقریان مجری طرح و مدیر تولید این پروژه می‌گوید: «بخش‌های زیادی از این کار در قالب طنز روایت می‌شود ولی این نه به این معنی که این تله‌فیلم از وجود سکانس‌های جدی بی‌بهره باشد و همان‌طور که ملاحظه می‌کنید، نمک کار تا اندازه‌ای است که نمی‌توان گفت صرفا جنبه‌های طنز و لحظات خنده‌آوری مدنظرمان بوده است.»

فیلمنامه «کات کلانتری» در حقیقت داستانی است به روایت منوچهر عظیمی که توسط حسین باقریان و علی میری رامشه بازنویسی شده است. باقریان درخصوص تغییرات ساختاری و محتوایی که در فیلمنامه اعمال شده می‌گوید: «وقتی فیلمنامه اصلی را خواندم، به نظرم آمد که برخی صحنه‌ها بیشتر به سمت جدال دزد و پاسبان کشش دارد. با همفکری که با آقای رامشه داشتم، تصمیم بر آن شد که در نوع طنز این کار تغییراتی اعمال شود تا حتی‌الامکان شباهتی به ساخته‌های دیگری از این دست نداشته باشد و به این نتیجه رسیدیم که بخش‌هایی از داستان را به لحاظ دیالوگ و کاراکترها تغییر دهیم. در ابتدا به ذهنم رسید که برای یوسف‌ تیموری دستیاری قرار دهیم که دیالوگ‌ها و ارتباط بینشان به جنبه طنز داستان کمک بیشتری کند. از این رو اسد با بازی جمشیدی‌فر که پیش از این هم در فیلم خروس جنگی در کنار رضا عطاران تجربه بازی در چنین کاراکتری را داشت به فیلمنامه اضافه شد.»

علی میری‌رامشه، کارگردان این تله‌فیلم به حضور یوسف تیموری به عنوان بازیگر این اثر اشاره می‌کند و می‌گوید: «تعداد زیادی از بازیگران ما که در این تله فیلم حضور دارند. چهره‌‌های شناخته‌شده‌ای هستند و طی صحبت‌هایی که با آقای تیموری انجام گرفت به این نتیجه رسیدیم که برای خلق موقعیت‌های طنز خاص از یک هدایت واحد در کار بازیگران بهره بگیریم. ضمن این که تیپی که خود یوسف تیموری در این کار دارد، قطعا متفاوت‌تر از آن چیزی است که تا به حال از او دیده‌ایم.»

رامشه ادامه می‌دهد: «در اغلب کارهایم بر این اصل اعتقاد داشته‌ام که اگر کارگردان به بازیگرانش ایمان داشته باشد، می‌‌تواند ظرایف پنهانی را از دل بازی آنها بیرون بکشد که تاکنون به منصه ظهور نرسیده است.»

«کات کلانتری» از تعدادی بازیگر سن و سال‌دار نیز استفاده کرده است. رامشه در این خصوص توضیح می‌دهد: «دست بازیگران در بیان دیالوگ‌هایشان کاملا باز است، البته نه به این معنی که جملاتی را بدون هماهنگی بر سر صحنه بر زبان بیاورند. هدف اصلی من این است که بازیگر مفهوم اصلی را به بیننده القا کند. در این بین بازیگر شاید 60 یا 70 درصد از دیالوگ‌های موجود در فیلمنامه را استفاده کند و 30 درصد را نیز با توجه به خلاقیت درونی خود، بداهه‌گویی کند.»

همراه یوسف تیموری به طبقه سوم ساختمان می‌رویم و به دور از هیاهوی حیاط به گفتگو می‌نشینیم. با توجه به محتوای طنز این تله‌فیلم از تیموری می‌خواهیم درخصوص نقاط مشترک آثار سینمایی و تلویزیونی در این ژانر توضیح دهد: «با توجه به تفاوت در وقت و هزینه که در کارهای اینچنینی وجود دارد، اما هستند تله‌فیلم‌هایی که بسیار کمتر از آثار سینمایی هزینه می‌برند و شاید طی حدود 22 روز تولید شوند و کار خوبی هم از آب درآید. در حال حاضر با توجه به سبک‌های مختلفی که وارد فیلم‌های تلویزیونی شده است، شاید به لحاظ کیفی کمبودهایی احساس شود، اما اگر سراغ آثار قوی را بگیریم نمونه‌های موفقی را در تلویزیون شاهد هستیم.»

تیموری ادامه می‌دهد: «طنزی که به عنوان لودگی در برخی آثار سینمایی رواج یافته، صددرصد در فیلم‌های تلویزیونی و حتی تئاتر نیز وجود دارد و من معتقدم که حتی از 10 سال پیش کارهای ضعیف‌تری نیز ساخته می‌شود ولی تبلیغات درخصوص دیده شدن آنها نقش بسزایی دارد. مثلا این که فیلمی با یک طنز لطیف ساخته می‌شود، مثل «مجنون لیلی» که تبلیغات چندان موثری درخصوص آن صورت نگرفت، ولی «دختر میلیونر» با حجم بالایی از تبلیغات روبه‌رو شد.»

اما تله‌فیلم «کات کلانتری» با وجود پر بازیگر بودنش و هزینه بالایی که برای ساختش صرف شده، در کنار بازیگران طنز از وجود افرادی نیز بهره برده است که شاید کمتر در آثار طنز حضور داشته‌اند. مثل شراره رخام، هما خاکپاش یا نفیسه روشن.

این حرف درستی است. من هم معتقدم که هرکس باید در جای خودش باشد، ولی قرار بر این نیست که هر فیلم کمدی صرفا از آدم‌های باتجربه در این رشته استفاده کند و اگر لحظات کمیک بخواهد به نحو عالی پیش برود، به نظرم کافی است یک نفر بازیگر کمدی داشته باشیم که محتوای کلی طنز بر دوش او باشد و در بک‌گراند او از کاراکترهای تلطیف‌شده‌تری استفاده شود.