معتادان را می‌زدم تا سم از بدنشان‌خارج شود!

جواد منکر قتل است و می‌گوید او باعث مرگ رضا نشده است.متهم می‌گوید:مدتی بود که این مرکز را راه‌اندازی کرده بودم. من به‌خاطر پول این کار را نمی‌کردم و می‌خواستم کمکی به جوان‌ها بکنم. پولی که من دریافت می‌کردم خیلی کم بود و این نشان می‌دهد من می‌خواستم به دوستانم کمک کنم. من فقط 70 هزار تومان بابت معالجه هر فردی می‌گرفتم. در کارم هم بسیار موفق بودم و تاکنون حدود 100 نفر را از اعتیاد نجات داده‌ام.

جواد درباره روش کارش می‌گوید: روش من این بود که ابتدا با معتاد صحبت می‌کردم و به او می‌گفتم اگر واقعا دوست داری ترک کنی و اراده کرده‌ای که به زندگی سالم برگردی، تو را بستری می‌کنم و زمانی که به این اطمینان می‌رسیدم، درمان را شروع می‌کردم.

روشم این بود که همراه معاونانم آنها را می‌زدم تا سم از بدنشان بیرون بیاید، سپس آنها را در کمپ نگهداری می‌کردم و غذا و داروهای تقویتی می‌دادم تا دوباره سلامت جسمانی‌شان را به دست آورند و بعد ترخیص‌شان می‌کردم.

جواد قبول ندارد که در امور پزشکی دخالت می‌کرده و می‌گوید:کاری که من می‌کردم دخالت در امر پزشکی نبود. من داروهایی را تجویز می‌کردم که در داروخانه‌ها بدون نسخه هم در اختیار مردم قرار می‌گرفت و به هیچ عنوان دارویی که خیلی تخصصی باشد، تجویز نمی‌کردم.

این خیرخواهی از کجا آمده است و چرا رضا تصمیم گرفت از سر لطف و نیکوکاری اقدام به تاسیس کمپ ترک اعتیاد کند؟ خودش در این‌باره توضیح می‌دهد: سال‌ها پیش به مواد مخدر اعتیاد داشتم و این اعتیاد خیلی آزارم می‌داد.

یک روز تصمیم گرفتم ترک کنم و اراده‌ام آنقدر قوی بود که تا به حال دیگر به سمت مواد نرفته‌ام. پیش از آن نیز چندبار ترک کرده بودم، اما چون با اراده خودم نبود، دوباره برگشته ‌بودم. بار آخر از خودم خسته شدم و سرانجام ترک کردم. زندگی بعد از ترک اعتیاد خیلی زیبا بود و همین هم باعث شد تصمیم بگیرم یک مرکز ترک اعتیاد تاسیس کنم. از کارم هم پشیمان نیستم و خدا را شکر می‌کنم که باعث شدم 100 نفر اعتیادشان را ترک کنند.

جواد خود را مجرم نمی‌داند و قتل را قبول ندارد، اما در مورد روز حادثه برای ما توضیح می‌دهد: چند روز قبل از حادثه پدر رضا سراغم آمد و از من خواست به پسرش برای ترک اعتیاد کمک کنم. من هم قبل از این‌که رضا در کمپ بستری شود با او صحبت کردم و گفتم اگر واقعا می‌خواهی ترک کنی، من تو را بستری می‌کنم و اگر فقط با فشار پدر و مادر راضی به این کار شده‌ای، حقیقت را به من بگو. رضا مدعی شد که خودش می‌خواهد ترک کند و برای این کار اراده‌ای قوی دارد. من هم قبول کردم که به او کمک کنم.

جواد مدعی است پیش از رضا چند نفر از اعضای خانواده وی در کمپش بستری شده و اعتیادشان را ترک کرده بودند؛ ادعایی که خانواده رضا آن را رد می‌کنند و می‌گویند تا قبل از کشته شدن رضا، جواد را نمی‌شناختند. جواد ماجرا را این‌طور ادامه می‌دهد: بعد از بستری شدن رضا از کمپ خارج شدم، چند ساعت بعد با من تماس گرفتند و گفتند رضا حالش خوب نیست و مرتب خود را به در و دیوار می‌کوبد. خودم را به کمپ رساندم و سراغ رضا رفتم.

دیدم او بخاری را به وسط اتاق پرت کرده و آنقدر خودش را به در و دیوار زده است که دیگر رمقی ندارد. او می‌خواست بخاری را به آتش بکشد و کاری کند که از اتاق بگریزد.

من به سمتش رفتم و 2 کشیده به صورتش زدم، بعد دست و پایش را بستم و او را در انباری انداختم. در را قفل کردم و خارج شد. حدود ساعت 2 بامداد بود که به رضا سر زدم. از دهانش کف می‌آمد. بلافاصله با اورژانس تماس گرفتم. تکنسین‌ها که آمدند گفتند او مسموم شده است و رضا را به بیمارستان رساندند و چند ساعت بعد او فوت شد.

جواد بعد از این‌که از مرگ رضا با خبر شد، پا به فرار گذاشت. او در مورد این‌که چرا فرار کرد، می‌گوید: وقتی متوجه شدم رضا فوت شده است ترسیدم، چون شنیده بودم چند نفر از شاهدان علیه من شهادت داده‌اند و این موضوع مرا خیلی ترساند.

جواد می‌گوید اگر اولیای دم از او دیه بخواهند پولی ندارد که به آنها بدهد: من درآمدی از کمپ نداشتم و گاهی اوقات هم از جیب خودم برای کمپ پول می‌گذاشتم. من رضا را نکشتم و اگر هم خانواده او دیه بخواهند یا دادگاه مرا محکوم به پرداخت دیه کند، پولی ندارم که بپردازم.