همه خط‌ها قرمز نیست

با شیوه‌ای که ما پیش‌بینی کرده‌ایم،‌ حتما ساخت سریال «در مسیر زاینده‌رود» بخشی از ماموریت جدی شبکه است. پیش‌بینی ما این بود که در هر ماه مبارک رمضان سفری به یکی از استان‌های کشور داشته باشیم و کار را از تهران خارج کنیم. این طوری می‌توانیم به همه قومیت‌ها و فرهنگ‌های کشور بپردازیم. شبکه یک شبکه هر ایرانی است. ما باید از تهران خارج شویم. اصفهان هم یکی از استان‌های مهم کشور است که صاحب تمدن دیرینه‌ای است. بخش عمده‌ای از فرهنگ کشور ما با اصفهان عجین شده است. ما کار را با اصفهان شروع کردیم. امیدواریم این حرکت تداوم پیدا کند و به استان‌های دیگر هم توجه شود. از نظر موضوعی هم، در مسیر زاینده‌رود در راستای ماموریتمان بود. اگرچه ما به این موضوع در قالب یک چارچوب ورزشی پرداختیم، اما دغدغه ما بیشتر مساله غرور و شهرت بود. این خودشیفتگی می‌تواند در هر حرفه و شغلی وجود داشته باشد. هنرمندان، ورزشکاران و سیاستمداران همگی در معرض شهرت و ثروت هستند. اینها می‌توانند دچار غرور بشوند. غرور آفات زیادی با خودش به همراه می‌آورد. بنابراین در مسیر زاینده‌رود از نظر موضوعی هم کاملا مرتبط با ماموریت شبکه یک بود.

ما هر سال سریال‌های مختلفی تولید می‌کنیم. این طوری نیست که فقط در ماه رمضان به استان‌ها برویم. ما آنقدری که می‌توانیم و فرصت داریم به استان‌ها می‌پردازیم. امیدوارم سریال نوروزی شبکه یک در یکی دیگر از استان‌های کشور باشد. سعی می‌کنیم سالی 2، 3 تا سریال را در خارج از استان جلوی دوربین ببریم.

حتما همین طور است. سریال‌سازی در استان‌ها سختی‌های زیادی دارد. ارزش زیادی هم دارد. پخش در مسیر زاینده‌رود برای ما یک تجربه بود. در آینده از این تجربه استفاده خواهیم کرد.

همه ساله همین طور بوده است. ما تلاش خودمان را می‌کنیم. ما از الان داریم برای سریال ماه رمضان سال بعد فکر می‌کنیم. واقعیت این است که سریال‌های ماه رمضان حساسیت‌های زیادی دارد. ما تلاش می‌کنیم تا آخرین لحظه روی فیلمنامه کار کنیم. همین نکته باعث می‌شود آثار دیر کلید بخورد. ما وقت بیشتری روی فیلمنامه این کارها می‌گذاریم.

این فکر خوبی است. ما قبلا هم این کار را می‌کردیم. سال‌های قبل هم چند تا فیلمنامه را بررسی می‌کردیم. الان برای ماه رمضان سال آینده 2 فیلمنامه را در دست بررسی داریم. اما معمولا اصلاح فیلمنامه‌ها دیر به سرانجام می‌رسد.

ما از خط قرمز عبور نمی‌کنیم. اما گاهی اوقات تصورات ما از خط قرمز متفاوت است. فکر می‌کنیم یک چیزهایی خط قرمز است. در حالی که نیست. به خط قرمزهای اصلی توجه جدی می‌کنیم. سریال‌های امسال قدری به آسیب‌های اجتماعی پرداختند. به همین خاطر می‌گویند جسورانه بوده‌اند. به نظر من همه ساله در ماه مبارک رمضان باید یک سریال طنز، یک سریال معنوی، یک سریال اجتماعی و یک سریال خانوادگی داشته باشیم. اگر این گونه تعریف کنیم در تمام ژانرها سریال خواهیم داشت و رضایت آحاد مردم جلب می‌شود. امسال تقریبا چنین وضعیتی داشتیم.

به هر حال شبکه یک شبکه‌ای ملی است. شبکه بسیار فراگیری است و همه مردم خودشان را در برنامه‌های شبکه یک می‌بینند. بنابراین طبیعی است که ما به همه حساسیت‌ها و مسائل سطح کشور توجه کنیم. این نکته کار را سخت‌تر می‌کند. اما معنی‌اش این نیست که فضای شبکه یک خیلی متفاوت از شبکه‌های دیگر است. شبکه‌های دیگر هم تقریبا محدودیت‌های خودشان را دارند. در کل اگر ما موضوع را خوب انتخاب کنیم، کارگردان خوبی داشته باشیم و در مورد فیلمنامه به تفاهم کامل رسیده باشیم در زمان تولید و پخش با مشکل جدی مواجه نمی‌شویم.

شبکه یک باید مراقب همه وجوه فرهنگی و پاره فرهنگ‌های کشور و قومیت‌ها باشد. طبیعی است که این نکته یک مقدار کار را سخت‌تر می‌کند. در عین حال شبکه یک از ناحیه همه مردم کشور و مسوولان رصد می‌شود. از طرف دیگر انتظار مردم از شبکه یک همیشه دیدن سریال‌های فاخر و خوب و جذاب است. مردم انتظار ندارند سریال‌های سطحی را از این شبکه ببینند. توقع مردم از شبکه یک خیلی بالاست. طبیعی است که این توقع کار ما را دشوار می‌کند.

بهترین هویت شبکه یک همین ملی‌بودنش است. شبکه ملی یعنی شبکه‌ای که به همه این وجوه توجه دارد. به نشاط،‌ معنویت و فرهنگ مردم و مسائل سیاسی جامعه توجه دارد. همه اینها با یک سهم و نسبتی شبکه یک را به عنوان یک شبکه ملی تعریف می‌کنند.

بله. دولت دهم دارد تلاش‌های زیادی می‌کند. در آبادانی، فقرزدایی و بالابردن رفاه ملی و تولید علم و فناوری اقدامات جدی در کشور شده است. دولت نهم و دهم توفیقات زیادی داشته است. ما برای ایجاد نشاط و امید در مردم این فعالیت‌ها را انعکاس می‌دهیم. انتظار می‌رود که اینها از شبکه یک منعکس شود. ما این کار را وظیفه خودمان می‌دانیم.

بله. شبکه یک پوشش بیشتری نسبت به سایر شبکه‌ها دارد. بنابراین ما وقتی می‌خواهیم دستاوردهای نظام را مطرح کنیم،‌ شبکه یک بهترین گزینه است. دولتمردان می‌توانند در این رابطه گزارش‌های خودشان را ارائه کنند. ما ارتباط خوبی با دولت داریم و دولتمردان در برنامه‌های مختلف شبکه یک حضور دارند.

معنای حضور دولتمردان این نیست که ما فقط تعریف و تمجید می‌کنیم. در بسیاری از برنامه‌ها پرسش و پاسخ انجام می‌شود. مجریان ما گاهی به عنوان منتقد عمل می‌کنند. اینها منافاتی با هم ندارد. مطالبات مردم مطرح می‌شود. در پاسخ به مطالبات مردم هم دولتمردان فعالیت‌ها و عملکردشان را بیان می‌کنند.

در برنامه‌های صبحگاهی ما هم جنبه‌های نقد وجود دارد. البته اگر جایی کار خوبی مطرح شده ما باید کار خوب را منعکس کنیم. این که حتما باید منتقد باشیم حرف درستی نیست.

الان تله‌فیلم‌ها دارند گام‌های روبه جلو برمی‌دارند. این روزها تله‌فیلم‌های با کیفیت خوب را زیاد می‌بینیم. ما باید خودمان خودمان را نقد کنیم. قبلا 70 درصد کارها زیر متوسط بود. اما الان این رقم تغییر جدی کرده است. بتدریج سهم تله‌فیلم‌های خوب افزایش پیدا کرده است. الان استقبال مردم هم از تله‌فیلم‌ها بیشتر شده است.

مردم، هم به سریال نیاز دارند و هم به فیلم تلویزیونی. ما یک موضوع را یک بار در 90 دقیقه مطرح می‌کنیم. اما یک بار موضوعی مثل شهرت و غرور را در 30 قسمت در مسیر زاینده‌رود می‌گوییم. تله‌فیلم اثرگذاری خاص خودش را دارد. مسیری که داریم می‌رویم مسیر درستی است. باید هم تله‌فیلم تولید کنیم و هم سریال.

الان این طوری نیست. ما چند هفته پیش تله‌فیلم حبیب را پخش کردیم که حمید فرخ‌نژاد در آن بازی کرده بود. محمدرضا فروتن در یک تله‌فیلم بازی کرده است. تقریبا تمام بازیگران مطرح کشور در تله‌فیلم‌های ما بازی کرده‌اند.

چون تله‌فیلم در یک قسمت پخش می‌شود. تعداد تله‌فیلم‌هایی که پخش می‌شود خیلی زیاد است. یک سریال را بیننده 30 شب یا 30 هفته دنبال می‌کند. اما تله‌فیلم در زمان یک ساعته و نیمه می‌آید و می‌رود. طبیعی است که اسم تله‌فیلم به یاد بیننده نمی‌ماند. اما اثرگذاری تله‌فیلم زیاد است. بیننده وقتی از یک فیلم تلویزیونی پیامی می‌گیرد این تاثیر در ضمیر ناخودآگاهی می‌نشیند.

الان داریم به چند تا فیلمنامه فکر می‌کنیم. امیدواریم از اردیبهشت سال آینده، سریال شبانه جدیدمان شروع شود.

تا پایان سال 4 سریال هفتگی در نوبت پخش داریم. سریال‌های آسمان این خانه ابری نیست، قفسی برای پرواز و گمشده، سریال‌هایی هستند که پخششان تا پایان سال ادامه دارد. آنتن 3 شب ما با این سریال‌ها پر می‌شود. یک شب هم فیلم سینمایی داریم. یک شب هم سریال مختارنامه به روی آنتن می‌رود. طبیعی است که امسال سریال شبانه نداشته باشیم. مختارنامه خرداد سال آینده به پایان می‌رسد. تلاشمان این است که در آن مقطع حتما سریال شبانه داشته باشیم.

بستگی به موضوع سریال دارد. من هر دو را ضروری می‌دانم. برخی از سریال‌ها مثل مختارنامه را نمی‌شود شبانه پخش کرد، حتما باید هفتگی پخش بشود؛ اما برخی سریال‌ها مثل زیر هشت، اثرگذاری شبانه‌شان بیشتر است. سریال در مسیر زاینده‌رود در پخش شبانه موفق‌تر است.

من معتقد نیستم که در آن سریال سیاهی وجود داشت، البته سریال تلخی بود؛ تلخی‌اش هم به این خاطر بود که یک آدم در مسیر تباهی گام برمی‌داشت. سیاهی این است که ما جامعه و کشور را سیاه نشان بدهیم و هیچ راه امیدی برای یک آدم نگذاریم. این آدم به خاطر تصمیمات فردی‌اش در راه بدی می‌افتاد. سریال می‌گفت که اشتباه شما، پیامدهای بعدی دارد. این سریال برای همه آدم‌ها راه امید باقی می‌گذاشت. وقتی راه امید تعریف می‌کنیم، یعنی سیاه‌نمایی نکرده‌ایم. به اعتقاد من، این سریال سیاه نبود؛ اما تلخ نبود. زیر هشت در پخش شبانه اثرگذاری بیشتری داشت. به اعتقاد من، سریال موفقی بود. ما در همه برنامه‌هایمان امید می‌دهیم؛ اما وقتی می‌خواهیم حرف‌های جدی بزنیم، آن را در ساعتی می‌گوییم که مردم باشند و ببینند. ما در ساعت 10 شب، بیشترین بیننده را داریم. تلاش می‌کنیم آنتن شبکه در مجموع شبانه‌روز تلخ نباشد.

به هر حال همیشه موضوع حق و باطل، خیر و شر و دنیاطلبی، حرف‌های روز جامعه است. بخشی از حرف‌های سریال همین‌هاست.

فیلمنامه‌های طنز باید ارائه شود تا ما بتوانیم تصمیم بگیریم. ظرفیت کار طنز در کشور به لحاظ عواملش به اندازه ملودرام‌های اجتماعی نیست. طنزپردازان درگیر کارهای مختلف هستند و کمتر وقت آزاد دارند. الان با چند کارگردان کارهای طنز در حال مذاکره هستیم. امیدوارم سریال نوروز ما در ژانر کمدی ساخته شود. تمایل داریم که یک سریال طنز شبانه هم برای سال بعد داشته باشیم.

بخش ورزش را در برنامه صبحگاهی‌مان بیشتر کرده‌ایم. امیدواریم حتما یک باکس ورزشی دیگر هم در شبکه یک بتوانیم اضافه کنیم. در این برنامه به اخلاق ورزشی و تقویت فرهنگ در ورزش می‌پردازیم.

وقتی یک اتفاقی در حوزه دیگر ورزش می‌افتد، دست‌اندرکاران ورزش و مردم حتما به آن توجه می‌کنند. مخاطبان فوتبال در سطح کشور بسیار گسترده است؛ اما این جور نیست که ورزش و مردم صرفا متمرکز بر فوتبال باشد. خیلی مواقع کل برنامه ورزش و مردم به غیر فوتبال اختصاص داشته است. البته سهم فوتبال سهم بیشتری است.

امیدواریم این برنامه تقویت شود. جزو برنامه‌هایمان هست که سینما یک کیفی‌تر شود. این برنامه باید به سمت فیلم‌های به‌روزتر و جذاب‌تر برود.

ما تولید فیلم سینمایی 35 میلی‌متری نداریم؛ اما فیلم‌هایی تلویزیونی هستند که قابلیت تبدیل به فیلم‌های 35 را دارند. اگر احساس کنیم فیلمی ارزش تبدیل شدن را دارد، این کار را انجام می‌دهیم.

قرار بود 15 قسمت کار راجع به امام رضا ساخته شود و هر قسمت را یک کارگردان بسازد. در همین راستا 3 قسمت را رسول صدرعاملی و چند قسمت را کارگردان‌های دیگر ساختند. تقریبا 5، 6 قسمت از این مجموعه با موضوع امام رضا ساخته شده است. این جریان ادامه پیدا می‌کند.

بخشی از وقتم صرف کارهای جاری مثل دیدن کارتابل‌ها و نامه‌ها می‌شود. به مطالعه روزانه توجه دارم و کتاب و فیلمنامه می‌خوانم. یک بخشی از وقتم را حتما فیلم و سریال می‌بینم. الان 35 قسمت سریال مختارنامه را از قبل دیده‌ام. معنایش این است که وقت می‌گذارم و با کارگردان کارش را می‌بینم. معمولا سریال‌های آماده پخش را از قبل می‌بینم. البته از فیلم‌های سینمایی هم غافل نیستم. یکی از وظایفم سرکشی به پروژه‌هاست. معمولا به همه برنامه‌های مهم در حال تولید سر می‌زنم و جویای احوال عواملش می‌شوم. روزانه به 5 نفر از همکارانم وقت می‌دهم و با آنها ملاقات دارم. بخشی از آنها برنامه‌سازان و بخشی از آنها کارمندان معمولی شبکه هستند.

من حاضرم این مسوولیت را تقدیم کنم. (می‌خندد)‌

معمولا تلویزیون را زیاد می‌بینم. شبکه یک همیشه در اتاق من روشن است. برنامه‌های مختلف را می‌بینم. روزانه چند ساعت تماس با مدیران مختلف گروه‌ها دارم. اگر اشکالی ببینم، تذکر می‌دهم و قوتی اگر باشد، تحسین می‌کنم. معمولا این اتفاق همه‌روزه تکرار می‌شود. دیشب حدود ساعت 30/12، یک پیامک برای مدیر پخش زدم و برای موضوعی از او تشکر کردم. دیروز به مدیر گروه اجتماعی راجع به موضوعی تذکر دادم.

گاهی احساس می‌کنم در یک برنامه زنده، به یک موضوعی زیاد دارد پرداخته می‌شود یا این که بهتر است بیشتر پرداخته شود. به مدیر پخش تذکر می‌دهم که این برنامه را بیشتر یا کمتر ادامه دهید.