میکروفن حامی من است

من به عنوان یک گزارشگر وقتی درباره موضوع صرفه‌جویی آب و برق صحبت می‌کنم ناخودآگاه در کارهای روزمره خودم هم به نوعی برخی اصول صرفه­‌جویی را رعایت می‌کنم. حتما مردم هم با تکرار فواید صرفه‌جویی و همراهی با این برنامه تاثیر می‌پذیرند.

بیان مسائل مختلف درخصوص مصرف صحیح خیلی تاثیر دارد خصوصا اگر این بیان همراه با تصاویر مستند باشد، مثلا وقتی از صرفه‌جویی در مصرف آب صحبت می‌کنیم، تصاویری از روستای «جاشک» شهر بوشهر نشان داده شود که چطور مردم آن منطقه آب باران را در آب انبار منزلشان ذخیره می‌کنند و در بدترین شرایط آن آب را برای مصرف روزانه استفاده می‌کنند. البته هیچ وقت به یک انسان 50 ، 60 ساله نمی‌توان آموزشی درباره فرهنگ مصرف ارائه کرد، بلکه این فرهنگ باید از مدارس و از زمان کودکی به بچه‌ها منتقل شود.

هیچ وقت به شکل دستوری و امری نمی‌توان به مردم پیامی را منتقل کرد، چون مردم ایران مردم فهیمی هستند. من همیشه برنامه را با حرف‌های صمیمی شروع می‌کنم و در خلال این سخنان سعی می‌کنم به هدف گزارشم برسم، هیچ‌گاه بی‌مقدمه و بی‌احساس با مردم صحبت نمی‌کنم.

چون کار ما یک کار دلی است و مردم هم‌زمانی حرف دلشان را بیان می‌کنند که که متوجه شوند حرف‌های ما از ته دل است، گاهی هم زبان طنز و شوخی باعث می‌شود بهتر به اهداف کارمان برسیم، چون مهم‌ترین مهارت کار گزارشگری ارتباط صحیح با مخاطب و رضایت گفتگو‌شونده است.

حرفه اصلی من ورزش بود. من دروازه‌بان تیم ملی هندبال بودم، من از ورزش به سمت بازیگری رفتم و دوست داشتم بازیگر شوم و این علاقه از بچگی در وجودم بود، هیچ وقت مبصر نبودم، اما همیشه سر کلاس بچه‌ها را با حرف‌های قشنگی که می‌زدم ساکت می‌کردم. در کل من بازیگری بودم که گزارشگر شدم و اصلا هم دوست ندارم مثل بسیاری از گزارشگران فقط دستم در کادر تلویزیون مشخص باشد، بلکه دوست دارم گزارشگر - بازیگر باشم و جلوی دوربین با بازی و قدرت بیان به هدفم برسم.

باید الفبای مهربانی را بداند، چون اکثر کسانی که میکروفن دست می‌گیرند رسالت واقعی این کار را نمی‌دانند و گاهی فقط به دلیل این که تصویری از آنها پخش شود به سراغ این کار می‌آیند، اما قابلیت‌های لازم برای این کار را ندارند. ما اکثر مشکلات حاشیه‌ای که در زمینه ورزش به خصوص در فوتبال داریم نشات گرفته از سوالات بی‌مورد گزارشگران بی‌تجربه در شرایط روحی و جسمی نامناسب ورزشکاران است، که ممکن است آنها در اوج ناراحتی و یا به دلیل سوال نابجای گزارشگر حرفی بزنند که بعدها همین حرف دچار بروز مشکلات بزرگی برایشان در مقوله ورزش شود.

اگر هم نیاز باشد، جای طرح آن در آن شرایط روحی و جسمی نامناسب ورزشکاران نیست، ما در استادیوم به دنبال هدف اصلی ورزش هستیم، وقتی از تماشاگری می‌پرسیم برنده کیست؟ نوع طرح سوال ما ایجاب می‌کند که او پاسخ دهد برنده کسی است که شب جمعه بر سر خاک پدرش می‌رود و یکی دیگر می‌گوید بازنده کسی است که با الفاظ زشت فضای استادیوم را آلوده می‌کند. ما می‌خواهیم با ورزش به معیارهای شاخص زندگی برسیم و بگوییم هر کسی که از معنویات و فرهنگ ایرانی دور باشد، بازنده است، اما تا به امروز حاشیه‌های ورزشی، جز ضربه به ورزش هیچ ثمری نداشت و این وظیفه ماست که با انرژی و راه‌یابی مسیر صحیح، از انحراف دور شویم تا به هدف برسیم.

من 90 درصد از حرف‌هایم را با زبان طنز بیان می‌کنم، چون هیچ وقت به شکل جدی و دستوری نمی‌توان در کار گزارشگری به نتیجه رسید.