جنایت در کوچه باغ

گفته‌های متهم پرونده مورد قبول اولیای دم نیست و آنها می‌گویند یافته‌هایی دارند و چیزهایی دیده‌اند که می‌تواند نشان دهد امیر عامل این جنایت است.

مادر دخترک می‌گوید: من همیشه مراقب دخترم بودم و او را همیشه کنترل می‌کردم. روز حادثه خواهرم به من گفت یک بسته شکر لازم دارد و از من خواست آن را به دخترم بدهم تا برایش ببرد. من شکر را برداشتم و خودم هم همراه دخترم رفتم، می‌ترسیدم او را تنها در خیابان رها کنم. چند ساعتی خانه خواهرم بودم. تصمیم گرفتم به منزل برگردم، دخترم را صدا زدم اما او اصرار کرد که خانه خاله‌اش بماند. قبول کردم و به خانه آمدم. بعدازظهر با خواهرم تماس گرفتم که بپرسم دخترم کجاست. او به من گفت چند ساعت است دخترت به خانه برگشته. اما فرزندم به خانه نیامده و قطعا اتفاقی برایش افتاده بود. شوهرم را خبر کردم و به سمت خانه خواهرم رفتیم. هر جایی را که به فکرمان می‌رسید گشتیم اما دخترم نبود و بعد با ماموران تماس گرفتیم و موضوع را گفتیم.

وی ادامه می‌دهد: پلیس به ما گفت به هرکس که مشکوک هستید، بگویید ولی ما با کسی مشکلی نداشتیم. جالب اینجاست که در تمام آن روزهایی که ما به دنبال دخترمان می‌گشتیم، امیر هم کنار ما بود. پیش خود می‌گفتم چه مرد خوبی است، با این‌که ما ارتباطی با هم نداریم با این حال هر کاری از دستش بر می‌آید برای ما انجام می‌دهد. او چند بار به ما گفت دخترم را دیده است که به سمت کوچه باغ می‌رفت. همه جا را گشتیم اما اثری از دخترم پیدا نکردیم.

مادر مقتول می‌گوید: در آن چند روز که متهم با ما دنبال دخترمان می‌گشت، حرف‌هایی زد که توجه پلیس را جلب کرد و بعد از این‌که مورد بازجویی قرار گرفت به پلیس محل دفن دخترم را گفت و قبل از این‌که پزشکی قانونی بگوید دخترم چطور کشته شده است، او گفت که چه بلایی سر دخترم آمده و چطور به قتل رسیده است. این حرف‌ها نشان می‌دهد او قاتل است، وگرنه چطور از ماجرای قتل دخترم و محل دفن او خبر داشت، چطور می‌دانست که دخترم دزدیده شده است؟ من زحمت زیادی برای دخترم کشیدم و شب‌های زیادی بالای سرش بیدار ماندم تا مبادا مشکلی برای او پیش بیاید. امیر به طرز فجیعی دخترم را که ثمره عمرم بود، به قتل رساند و باید تاوان آن را پس دهد.

من از کاری که کرده است، نمی‌گذرم.