در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
نقطه
این قرآن، خواندنیست
قرآن، کتاب خداست؛ و هدف از تنزیل و تالیف و تولید یک کتاب هم آنست، که کسانی پیدا بشوند که بخواهند آن را بخوانند؛ وگرنه؛ کتابی که خوانده نشود، با چیزهایی که «کتاب» نیستند ـ در نفس و ذات «کتاب» بودن ـ چه فرقی دارد؟!
کتاب، نوشتهییست که نویسندهاش ـ از طریق آن ـ میخواهد فکر و فهم و نظر خویش را به صاحبان اندیشه و فهم، منتقل کند.
«نوشتن»، تنها از راه «خواندن»، به ثمر مینشیند.
نوشتهای که خوانده نشود، هنوز با «تولد» و «تولید»، فاصله دارد. «نوشتن»، فرآیندیست که طی آن، «نویسنده» ـ به طور مستقیم یا غیرمستقیم ـ در صدد پردهبرداری و بازگویی و فاشگویی منظور و مقصود خویشتنست؛ و «خواندن»، نیز فرآیندیست که با به کارگیریاش، «خواننده» سعی میکند از منظور و مقصود نویسنده سردرآورد؛ و گفتن ندارد: این فرآیند، اگر که طی نشده باشد، معنایش آنست که ـ هنوز ـ «خواندن» صورت نپذیرفته است!
آن کسی که «میخواهد بخواند»، معنای روشن و دقیق آن، این باید باشد که: میخواهد سعی کند که از روی «نوشته»، «منظور نویسنده»را بفهمد. خواندن، «هجی» کردن نیست؛ خواندن، «فهم» کردنست!
آن کسی که نمیداند به کجا میرود، در واقع، دارد به «هیچکجا» نمیرود؛ و آن کس که نمیداند چه میخواند، در واقع، دارد «هیچ چیز» نمیخواند!...
قرآن، همیشه خدا ـ بارها و بارها، و در همه جا ـ خوانندگان خود را، به تانی و تامل و توجه و تفکر و تدبر، میخواند؛ و ما، برای ارتباط و نسبت پیدا کردن با این کتاب کریم، هیچ چارهای نداریم؛ مگر این که ، اول از همه: از راهها و روشهای پیشنهادی آن، سردربیاوریم؛ و آن گاه: قانونمند و روشمند، آنها را به کار گیریم و به جایی برسیم... اللهم غیر سوء حالنا، بحسن حالک!...
ابوالقاسم حسینجانی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
