عباس، شکور نیست

نه من یک سریالی با رامبد جوان کار کردم به نام هزاران ستاره که پخش نشد. البته این سریال قرار بود از شبکه جام‌جم پخش شود ولی ظاهرا به دلیل برخی ضوابط سازمان در مورد حجاب بازیگران، روی آنتن نرفت.

من نقش پسر جوانی را بازی می‌کردم که پس از سال‌ها زندگی در خارج از کشور به ایران باز می‌گردد و درگیر یکسری ماجراها می‌شود.

نه، اتفاقا یک فیلم کاملا جدی بود و من هم در آن نقشی جدی را بازی می‌کردم. در واقع یک قصه تلخ درباره تعدادی جوان ایرانی بود که در غرب زندگی کرده و فرهنگ و اصالت خودشان را فراموش کرده‌اند.

من سینما را جدی شروع کردم و قبل از این مجموعه‌ها کار سینمایی کردم و اتفاقا نقش‌های جدی هم بازی کردم. منتها در سینما بدشانسی آوردم. مثلا قرار بود اولین کار سینمایی من در فیلم «رئیس» آقای کیمیایی باشد که تولید آن به عقب افتاد و من در فیلمی به نام «فقط چشم‌هایت را ببند» یکی از نقش‌های اصلی را بازی کردم که این فیلم به اکران و نمایش نرسید و توقیف شد.

این فیلم قصه بسیار تلخی داشت و من هم نقشی تلخ و جدی در آن داشتم. البته بعدا به رئیس کیمیایی پیوستم که متاسفانه کل سکانس‌های مربوط به من حذف شد یا مثلا برای فیلم «هفت دقیقه در پائیز» هم قراداد بسته بودم و جزو اولین کسانی بودم که به این پروژه پیوستم منتها چون ساختار آن عوض شد و فرم دیگری در روایت گرفت انتخاب بازیگران و نقش‌ها نیز تغییر کرد. در ابتدا قرار بود که هفت دقیقه تا پائیز به شکل سه اپیزودیک باشد. درواقع آن نقشی که قرار بود من بازی کنم عوض شد و من به ایفای آن نقش علاقه‌ای نداشتم و در نتیجه از ادامه کار منصرف شدم.

نقش یک آدم خیلی چرک و کثیف بود که به لعیا زنگنه مواد تزریق می‌کرد. اگر یادتان باشد در فیلم همواره از کسی به نام نعمت حرف زده می‌شود، این همان کاراکتری بود که من بازی کرده بودم. منتها آنقدر سکانس‌های مربوط به آن حذف شد که شاید کمتر در ذهن تماشاگری بماند. بعد از رئیس هم در خاک آشنا بهمن فرمان‌آرا حضور کوتاهی داشتم که آن هم یک نقش جدی بود.

ترجیح می‌دهم با کارگردان‌های خوب و به نام کار کنم هرچند در نقش کوتاه تا این‌که در نقش بلند با کارگردان‌های معمولی و ناآشنا. چون تاثیر آن نقش‌های کوتاه در حرفه‌ای شدن من بلندتر از نقش‌های بلند با یک کارگردان کم‌سابقه است.

البته ناراضی نیستم چون اینها انتخاب‌های خود من بود و همین که توفیق یافتم با کارگردان‌های بزرگ کار کنم امتیاز و افتخار بزرگی برای من است.

خیلی. کار کردن با یک کارگردان بزرگ نتایج بزرگی هم دارد هرچند خیلی کوتاه باشد. مثلا ترس من از دوربین در همکاری با مسعود کیمیایی در فیلم رئیس، ریخته شد. آرزوی هر بازیگری است که جلوی دوربین یک کارگردان بزرگ برود حتی برای چند دقیقه.

من برای بازیگر مقابلم هر کسی که باشد احترام قائلم ولی واقعیتش اصلا برایم مهم نیست که نقش مقابلم چه کسی باشد. مهم برای من کارگردان است. چون یک کارگردان خوب مجموعه خوبی را در فیلم خود جمع می‌کند لذا مطمئن هستی که بازیگر مقابلت هم بازیگر خوبی است و خیالت راحت می‌شود.

اصلا یکی از مهم‌ترین اتفاقات زندگیم آشنایی با سامان مقدم بود چون قبل از آن من شخصی بودم که می‌توانستم وارد یک باشگاهی شوم و به آنجا سر بزنم ولی شمس‌العماره و سامان مقدم کاری کردند که من عضو این باشگاه شوم. یکی از دلایل دیده شدن من در شمس‌العماره این بود که بازیگران آن اکثرا میانسال بودند که نقش‌های جدی هم داشتند. ولی من در میان آنها جوان‌تر و شاد و شنگول‌تر بودم، لذا شخصیت شکور بیشتر دیده شد و به دل نشست. همین نامتجانس بودن باعث برجستگی نقش شد نه این‌که من خیلی خوب بازی کرده باشم.

نه به نظرم موقعیت این شخصیت در ساختار داستانی که با تمام آدم‌های پیرامونش فرق می‌کرد در برجسته شدن این شخصیت تاثیر گذاشت و شکور در ذهن مخاطب ثبت شد. البته رفتارهای عجیب و غریب شکور و رفتارهای غیر متعارفش نیز اضافه بر علت شد. به همین خاطر مخاطبان خواهان پررنگ تر شدن حضور شکور در قصه شدند که از قسمت 14ـ13 به بعد می‌بینیم که او حضور بیشتری در قصه دارد.

ببینید من اصلا خودشیفته به دنیا نیامدم پس سعی نکنید محبوبیت شکور را به جنس بازی من نسبت بدهید.

قبول دارم شاید شیرین بودن صورت و نوع میمیک‌های من هم در جذاب شدن کاراکتر شکور تاثیر گذاشته است.

من اهل خط‌کشی کردن در نوع بازی نیستم. اساسا در زندگی شخصی‌ام نیز به این خط‌کشی‌ها معتقد نیستم. تو الان به کودکانه بودن چهره در شخصیت شکور اشاره می‌کنی در حالی که من در رئیس کیمیایی چهره یک بیمار را داشتم. در واقع سعی می‌کنم ممیک صورتم بر اساس نوع شخصیت و موقعیت داستانی، متفاوت باشد. یا الان در یک سریال جدی به نام وضعیت سفید به کارگردانی حمید نعمت‌الله حضور دارم که کاملا یک نقش جدی است و اساسا یک قصه جدی است. لذا به خط‌کشی کردن در نقش و بازیگری و این‌که لزوما باید در یک نوع ژانر و گونه سینمایی بازی کنم را نمی‌پذیریم. تنها خط‌کشی من این است که نقشی را بازی کنم که برای اولین بار خودم آنرا ارائه می‌دهم نه این‌که شخصیت‌های دیگر را تکرار کنم. در واقع دوست دارم نقشی را بازی کنم که خودم آن را فارغ از خوب یا بد بودن آن متولد کنم.

در سریال وضعیت سفید من با مرحومه مهین شهابی وارد قصه می‌شوم و نقش مقابل من در این کار زنده‌یاد ایشان بود. من نقش جوانی را بازی می‌کنم که به جای این‌که با پدر و مادرم زندگی کنم ترجیح می‌دهم که با مادربزرگم زندگی کنم و خانم مهین شهابی مادر بزرگ من در این سریال بود که متاسفانه سعادت نداشتم به این همکاری ادامه دهم و ایشان به دلیل بیماری از این سریال کنار کشیدند و خانم تسلیمی جایگزین ایشان شدند و مجبور شدیم تمام آن صحنه‌ها را دوباره با ایشان بگیریم.