دوربین مخفیه؟!

پرنیان

می‌خواهم دوست‌داشتنیهایم را با تو قسمت کنم، و مزه کال روزهای بی‌تو بودن را با شیرینی نگاهت پر کنم. می‌خواهم بدانی همه احساس من! که خاکستری مرداب خیالم را با نیلوفر نگاهت بند زده‌ام، و ای کاش بدانی که پرنیان چشمهای شهلای تو آبی‌ترین لحظه‌هایم خواهد بود.

محبوبه نورعلیشاهی

مهمان نجواها

کاش کنار دلخوشیهائی که داشتم، روزهایم را سنجاق می‌کردم و روی پوست خاطره‌هایم می‌نوشتم چقدر با تو بودن را دوست دارم. کاش کنج این روزنه‌هائی که خورشید روی شبهایم جا گذاشته صبح نفس می‌کشید و دستهائی به گرمی دستهای تو خشکیِ «نیستی‌ها» را پُر می‌کرد.

باور کن اگر تمام آئینه‌ها به جشن خورشید دعوت شوند باز هم جای خالی چشمهای تو حس می‌شوند. اگر جاده‌ها رنگ فاصله را بپوشند و طولانی بودن پیچشان به دلواپسیهایم طعنه بزند باز هم صدای تو زندگی‌ام را می‌بوسد.

من این‌جا نفسهای مهتاب را می‌شمارم تا شاید پنجره‌ای خالی، پُر از نفسهای تو شود و صبح غزلپوش شبنمها. من این‌جا هیاهوی نرگسها را روی ساحت آسمان نجوا می‌کنم و هر روز رو به خستگیهایم می‌نشینم و نبودن تو مهمان دلم می‌شود. من این‌جا پُر از تنهائی‌ام!

ستاره صبح

رهایی

می‌خواهم فریاد بزنم. می‌خواهم تا آن‌سوی کوچه بدوم. بروم. باز بروم. در کجای این زمین ایستاده‌ای؟ می‌خواهم رها شوم. می‌خواهم از خود، بی‌خود شوم و به فردائی برسم که در آن نگاههای خسته رهگذران وجود نداشته باشد.

ا .ب. گلشن