در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
نقطه
بیگناهی، گناه مولا بود
آسمان، سرپناه مولا بود ـ
و زمین، کارگاه مولا بود.
عاشقی، پا به پای او میرفت
چشم نرگس، نگاه مولا بود.
هر چه میکرد، دلبری میکرد:
«مهربانی»، سپاه مولا بود!
عدل و آزادگی، که گم میشد ـ
چشم «مردم»، به راه مولا بود.
روز، هر چیز داشت؛ از او داشت
و شبان، شاهراه مولا بود.
روز و شب را، به کار، وا میداشت:
این،
سپید و سیاه مولا بود!
آب، از «الغدیر»، برمیداشت
مشربی،
که گواه مولا بود
«کوفه»، هر چند هم، که بد میکرد ـ
باز هم، در پناه مولا بود!
پدر خاک بود و، خاکی بود
«بیگناهی»،
گناه مولا بود!
ابوالقاسم حسینجانی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
