ژئوفری باثون، یکی از این محققان توضیح داد: ما نشان دادهایم که میتوان دبی و مقدار رهاسازی یک داروی مدل را با تغییر مقدار نانوذرات مغناطیسی بارگذاریشده و قدرت میدان مغناطیسی کنترل کرد. ما با گرم کردن توسط یک میدان مغناطیسی به رهاسازی سریع دارو طی مدت 30 تا 40 دقیقه رسیدیم، در حالی که بدون گرم کردن رهاسازی خود به خود دارو از این لیپوزومها ناچیز است.
باثون گفت که این لیپوزومها به طور خود به خود آرایش مییابند زیرا قسمتی از این لیپید که جزء سازنده لیپوزومها است، آبدوست است و قسمت دیگر آن آبگریز است. هنگامی که لیپیدها و نانوذرات در یک حلال مخلوط شوند، آب به آن اضافه شود و تبخیر حلال شروع شود؛ این مواد به طور خود به خود به صورت لیپوزومها آرایش مییابند. این نانوذرات آبگریز و لیپیدها برای تشکیل پوسته لیپوزومها به هم متصل میشوند، در حالی که مولکولهای دارویی متمایل به آب، داخل پوسته کروی بهدام میافتند.
مرحله بعدی در این تحقیق طراحی و بهینه کردن آرایشهایی از لیپوزوم ــ نانوذرات است که بتوانند سلولهای سرطانی یا دیگر سلولهای مسبب بیماری را هدفگیری کنند.
باثون گفت: ما این لیپوزومها را با قرار دادن لیپیدهای مختلف برای کمک به پایداری و هدفگیری آنها، عاملدار میکنیم؛ بهطوری که آنها میتوانند نوع سلول سرطانی ویژهای را پیدا کنند. ما لیپوزومهایی میسازیم که به سلولهای ویژه یا ناحیههای توموری متصل خواهند شد.
او اضافه کرد که تحقیق در زمینه نانوپزشکی نوید بزرگی نشان میدهد، اما در این زمینه هنوز چالشهایی وجود دارد که هدفگیری سلولهای مشخص، ممکن است بزرگترین چالش باشد.
نتایج این تحقیق در مجله ACS Nano منتشر شده است.
منبع:
http://www.uri.edu
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم