خرد و کلان احمدی‌نژاد

واقعیت این است که اگرچه هفته دولت است ولی معمولا رئیس دولت موضوعیت بیشتری دارد و گفتار و منش و روش او بیش از مجموعه دولت مورد توجه قرار می‌گیرد خصوصا اگر رئیس دولت دکتر احمدی‌نژاد باشد. لذا با گرامیداشت یاد شهیدان رجایی و باهنر به ارزیابی اجمالی رئیس‌جمهور می‌پردازیم.

البته تشخیص‌ محورهای خرد و کلان، از مسائل تعیین‌کننده در این بحث است که برای پرهیز از سلیقه‌های شخصی، قانون اساسی را به عنوان معیار برمی‌گزینیم و در قانون اساسی، سوگند رئیس‌جمهور را مبنای ارزیابی کلان قرار می‌دهیم.

این‌که رئیس‌جمهور چه کسی را برای فلان وزارتخانه معرفی کرده و یا معاون و رئیس دفتر او کیستند (البته در چارچوب معیارهای کلی) یا این‌که ادبیاتش چندان دیپلماتیک نیست و امثال اینها اگرچه بعضا در جای خود موضوعات درخور توجهی هستند اما نمی‌توانند معیار ارزیابی کلان عملکرد رئیس‌جمهور باشند خصوصا آن‌که بحث و جدال در این موارد در همه دولت‌ها بوده و خواهد بود.

نه در دولت‌های گذشته و نه در دولت‌های آینده نمی‌توان شرایطی را یافت که افراد برگزیده برای مناصب مختلف از نظر صلاحیت و توانمندی مورد اجماع باشند، کما این‌که همین امروز در اطراف شخصیت‌ها و جریان‌های منتقد احمدی‌نژاد، افراد سؤال‌برانگیز که درباره‌شان حرف و حدیث باشد کم نیستند، البته هیچ کدام آنها مثل آقای مشایی نه سوژه شده‌اند و نه تلاش کرده‌اند سوژه بشوند!

ناگفته نماند که انتظار اصولگرایان از رئیس‌جمهور منتسب و مفتخر به اصولگرایی این است که در رفتار خرد خود نیز بگونه‌ای عمل کند که موجب سرخوردگی اصولگرایان و پرداخت هزینه‌های بی‌جهت نشود. به هر حال براساس سوگندی که رئیس‌جمهور در خانه ملت و در پیشگاه قرآن کریم و ملت ادا می‌کند، محورهای ذیل جزو وظایف و مسوولیت‌های اصلی اوست:

1ـ پاسداری از مذهب رسمی کشور 2ـ پاسداری از نظام جمهوری اسلامی 3ـ پاسداری از قانون اساسی 4ـ به‌کارگیری همه استعداد و صلاحیت در راه ایفای مسوولیت‌ها 5ـ وقف خدمت به مردم و اعتلای کشور 6ـ ترویج دین و اخلاق 7ـ پشتیبانی از حق و گسترش عدالت 8ـ پرهیز از هرگونه خودکامگی 9ـ حمایت از آزادی، حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است 10ـ حراست از مرزها و استقلال سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور 11ـ نگهداری قدرتی که ملت به او سپرده به عنوان امانتی مقدس و سپردن به منتخب بعدی

اگر موارد فوق را محورهای کلان ارزیابی رئیس یک دولت بدانیم، بر این اساس هم می‌توانیم رئیس‌جمهور فعلی را ارزیابی کنیم و هم مقایسه‌ای داشته باشیم با روسای جمهور قبل. خصوصا پس از بازنگری قانون اساسی که وظایف و اختیارات رئیس‌جمهور تعریف جدیدی پیدا کرد و شرایط قانونی یکسانی برای روسای جمهور به وجود آمد. البته این ارزیابی در دو حالت اجمال و تفصیل می‌تواند صورت گیرد که برای ارزیابی تفصیلی اطلاعات زیاد، متنوع و دقیق لازم است که قطعا دستیابی به همه آنها نه ممکن است و نه قابل ارائه اما در یک ارزیابی و اظهارنظر اجمالی می‌توان نمره احمدی‌نژاد را در محورهای 2، 4، 5، 7 و 10 از دو رئیس‌جمهور پیش از خود بالاتر و در بقیه موارد حداقل مساوی دانست. هنوز فراموش نکرده‌ایم روند فاصله گرفتن از ارزش‌های انقلاب اسلامی را که پس از جنگ آغاز شد و در دوران به اصطلاح اصلاحات به اوج خود رسید.

هنوز یادمان هست که در دوره‌ای تکنوکرات‌ها بر مردم ترجیح داده می‌شدند و برخی پذیرفته بودند که برای رسیدن به توسعه لازم است عده‌ای از مردم زیر چرخ‌های آن له شوند و دوره دیگری که به اصطلاح روشنفکران، دغدغه اصلی دولتمردان بودند و مردم فراموش شده.

واهمه از تهدیدات دشمنان و عقب‌نشینی از موضع دفاع از حقوق مسلم بین‌المللی ملت ایران را هنوز در حافظه خود داریم و تلاش برای دور زدن قانون اساسی را برای نسپردن قدرتی که مردم به روسای‌جمهور قبل سپرده بودند به منتخب بعدی!

اینها فقط گوشه‌ای است از آنچه در دوره‌های قبل اتفاق افتاده و در دولت نهم و دهم تا حدود زیادی اصلاح شده است. و اینها بخشی از دلایلی است که اصولگرایان را به رغم انتقاداتشان به احمدی‌نژاد به دفاع از او برمی‌انگیزد که اگر آن موارد خرد نبود این حمایت صدچندان می‌شد.