غلغله‌ای بر‌پاست!؟

مجموعه داستان چند منظوره

غلط‌های فاحش املایی در این اثر به قدری زیاد است که می‌توان از آن برای آزمودن سطح علمی کودکان دبستانی از آنان خواست این کتاب را تصحیح کنند. به‌این ترتیب کودکان می‌توانند به فهرست بلند بالایی دست یابند که چون ادب‌آموزی لقمان حکیم، آنان را از غلط‌نویسی برحذر دارد. به این ترتیب:

زُق، زوق( ذوق)، خورده کاری( خرده‌کاری)، بی‌هواسی( بی‌حواسی)، غیض می‌کنم( غیظ می‌کنم)، کوچلوها (کوچولوها)، بیسته (بایسته= بایستد)و ... .

البته موارد زیادی از این دست می توان ذکر کرد که ما تنها به دلیل این توجیه که بخشی از دیالوگ‌های شخصیت‌ها بود و ممکن است (تاکید می کنیم ممکن است) نویسنده برای نشان دادن وضعیت شخصیت‌ها از این شکل مغلوط واژه‌ها استفاده کرده باشد در این فهرست درخشان نیاوردیم وگرنه این فهرست بلندبالاتر می شد.

به غلط‌های املایی ذکر شده در بالا، بیفزایید اشتباهات تایپی و غلط‌هایی که از دید نگارنده‌ این سطور پنهان مانده است که نمره‌ا‌ی زیر صفر برای کتاب به ارمغان می‌آورد. از جمله جالب‌ترین هنرنمایی‌های موجود در این محصول مشترک، نوشتن یک کلمه یا مشتقاتش به چندین صورت اشتباه است که خواننده را به هیجان آورده و همزمان در بهت فرو می‌برد. مثلا می‌زارم (ص 34)، محلش نزار (ص 19)، نمی‌زارم (ص 71)، از مصدر گذاشتن.

در تمام کتاب، ویراستار محترم برای نقل قول به جای دو نقطه و گیومه، از پرانتز استفاده کرده است. که این خود انقلابی در این حرفه به‌شمار می‌رود و باید به ایشان به‌خاطر پایمردی در این مورد بخصوص و در سطربه‌سطر این کتاب ارزشمند تبریک گفت.

«به جسدم می‌گویم. (یادته آن روزی که من و تو یکی بودیم، به لبه‌ دشداشه‌ها گِل آویزوون شده بود...)» ص67

ایرادات نوشتاری و ویرایشی در متن آنقدر زیادند که وقتی مخاطب به جملات و تشبیهات نادرست برمی‌خورد متعجب نمی‌شود یا اهمیتی نمی‌دهد اگر راوی عامی داستان بدون هیچ پیش‌زمینه‌ قبلی شروع به گفتن عبارات شعر مانند می‌کند یا اشتباهات پیش پا افتاده‌ اینچنینی که داستان‌نویسان تازه‌کار بخوبی با آنها آشنا هستند. در حقیقت، وجود ایرادات بی‌شمار در الفبای نوشتن آنقدر کل کار را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد که خواننده لزومی نمی‌بیند برای دقیق شدن بر داستان، قدرت قلم نویسنده و یا هر چیز دیگر که به نویسنده و داستان مربوط می‌شود وقت تلف کند.