پرواز

علی در حیاط، کنار قفس کبوتر سفیدش که خیلی هم دوستش داشت، نشسته بود و آمدن پدرش را به او هم خبر می‌داد. همه می‌دانستند که علی چه علاقه‌ای به این پرنده دارد و همدم همیشگی اوست.

پسرک سرش را به قفس نزدیک کرد و حرفی زد، به نظر می‌رسید این بار حرف‌هایش با گذشته فرق دارد و این را کبوتر هم حس کرده بود.

علی از کنار قفس بلند شد و به کوچه رفت. دود و بوی اسفند همه جا را گرفته بود، بابابزرگ گوشه‌ای ایستاده بود و دعا می‌خواند، مادر از شادی اشک می‌ریخت و علی هم حال و روز غریبی داشت.

ناگهان صدای صلوات و الله اکبر جمعیت، سکوت کوچه را شکست و یکی بلند گفت: اومدن، اومدن و باز هم صلوات بود که در فضای کوچه پیچید.

پدر در میان مردم به طرف خانه می‌آمد، بابابزرگ را بغل گرفت و هر دو گریه کردند، علی نگاهی به آن دو کرد و از لای در خانه نگاهی هم به کبوترش انداخت.

وقتی نزدیک شدند بابا پرسید: علی کجاست؟ بابابزرگ گفت: همین جا بود، علی جان.

علی در حالی که کبوتر را میان 2 دستش گرفته بود از خانه بیرون آمد و فریاد زد بابا!

دستانش را به سمت آسمان گرفت و گفت: خدای مهربون، شکر که بابام برگشت. کبوتر را رها کرد و خودش را به آغوش پدر رساند.

رضا بداقی