خانه روشنفکران!

اگر دقت کرده باشد در بسیاری از آنها اندرونی و بیرونی خانه و مطبخ و... همه یکی شده و شاید هم به دلیل این است که صاحبان آنها روشنفکر شده و دیگر احتیاجی به مجزا کردن آنها نیست.

چقدر جالب است اگر فردی به در خانه بیاید چون با باز کردن در، همه جا‌ خانه را مثل کف دستش می‌تواند ببیند. دیگر حریم خصوصی و این صحبت‌ها معنی ندارد.

همه باید در کنار هم قرار بگیرند؛ مهمان و صاحبخانه و بچه و بزرگ و...

نکته دیگر صمیمیتی است که بین اهالی ساختمان وجود دارد. در بسیاری از شرایط ممکن است فکر کنید که همسایه بغلی در خانه شما صحبت می‌کند، زیرا دیوارها به نازکی یک مقوا تعبیه می‌شود و جنس مصالح نیز به دلیل عصر ارتباطات، ارتباط میان اهالی را ساده و میسر می‌کند.

حتی گاهی اوقات وقتی بچه همسایه بالایی بالا و پایین می‌پرد، شاید نگران شوید که الان سقف روی سرتان خراب می‌شود.

آشپزخانه‌ها هم که خیلی جالبند. اگر یک نفر در حال درست کردن غذا یا سرخ کردن پیاز باشد، کل ساختمان می‌تواند با بوی آن غذا بپزد.

البته جای ایراد هم ندارد، زیرا به دلیل صرفه‌جویی دیگر جایی برای دودکش و هواکش و تهویه وجود ندارد.

اما از هر چه بگذریم، صحبت درباره نظافت خوش‌تر است.

خوشبختانه در اغلب ساختمان‌های کنونی برای تمیزی و شیک بودن خانه، دیگر اثری از موکت و کفپوش نیست. فرش‌ها هم که آب رفته‌اند و دیگر فرش بیشتر از 3 متر، کلاس خانه را پایین می‌آورد.

از سوی دیگر، چون باید فرهنگ آپارتمان‌نشینی را رعایت کرد همه افراد در‌منزل با دمپایی یا کفش راه می‌روند.

برخی کفش‌ها هم که پاشنه تیز و خوش صدایی دارند و در حال راه رفتن، ایجاد صدا کرده و بر سرش می‌کوبد.

حالا مجسم کنید که همسایه طبقه پایین بیمار یا فرزند کوچک یا هر مساله دیگری داشته باشد که نیاز به آرامش و استراحت دارد و همسایه طبقه بالا هم در همان شب 15 مهمان دعوت کرده است!