داوری ، نه بازیگری

ایفای نقش «داوری» مطابق آخرین تاکیدات رهبر معظم انقلاب تکلیف هر 2 بال برگزاری انتخابات یعنی بخش اجرایی و بخش نظارتی است که هر کدام مطابق اختیاراتی که قانون به آنها تفویض کرد و در سطحی تعریف شده باید آن را اعمال نمایند.

کد خبر: ۳۴۹۰۶

همچنین معیار مناسبی برای مردم است تا درستی یا نادرستی عملکرد مسوولان هر بخش را ارزیابی کنند ، چرا که داور بودن آنهاست که سلامت ، آزادی و قانونی بودن فرآیند انتخاب ملت را تضمین می کند. به نظر می رسد برخی از راههای تشخیص این که مسوولان برگزاری انتخابات در هر بخش ، بازیگرند یا داور، می تواند مولفه های زیر باشد:
1- وفاداری و تمکین به قانون ، اولین ملاک داوری است و در هیچ محکمه و میدان رقابتی ، قضاوت و داوری را به سلیقه ها وانگذاشته اند. از طرف دیگر تمکین در برابر قانون نیز ، شعار نبوده و هنری است که همگان آن را ندارند ولی شرط منصب داوری احراز همین هنر است. انتخابات عرصه داوری در 2 میدان متفاوت است ؛ یکی میدان رقابت رقبا با یکدیگر برای انتخاب شدن و دیگری میدان بزرگتری که یک سوی آن انتخاب کنندگان یا مردم اند، و سوی دیگر انتخاب شوندگان. سربلندی داوران در این 2میدان نیز ،تنها در گرو پایبندی به قانون حاصل آمده و پایدار می ماند. تشخیص قانونی یا فرا قانونی بودن هر عملی هم مرجعی دارد، قانون اگر اختیاری به هر کس داده ، حقی است که باید محترم شمرده شود و این توصیه رهبر انقلاب به همه دست اندرکاران انتخابات نیز طرفینی است که «رد فرد صالح و نپذیرفتن فرد صالح هر دو خطا و خلاف قانون است».
2- آن که نقش داوری را می پذیرد ، باید بداند که انطباق گفتار و کردار داور با هر کدام از رقبا ، اولین نشانه عدم سلامت محکمه است . گفتمان یک داور لزوما باید گفتمان متفاوت نسبت به هر کدام از رقبا باشد و در غیر این صورت داور صلاحیت وظایفی را که بر عهده گرفته است ، ندارد. گمان می رود که این نکته کلیدی چنان برای برخی غریب و ناآشناست که رهبر انقلاب با این مثال یادآور شدند که «داور در بازی میان 2تیم اگر جانب یکی از تیم ها را بگیرد در صورت پیروزی آن تیم نیز، داور قطعا شکست خورده است». شاید این بهترین معیار باشد تا مردم صلاحیت مسوولان هر 2بعد انتخابات را به ارزیابی نشینند و هر جا ، ادبیات و رفتار هر کدام «عین» گروهی از بازیگران شد ، او را به جای داور ، بازیگر بدانند.
3- گفتمان داور ، الزاما باید گفتمان آرامش ، تفاهم و امید باشد. والا اگر مسوولی در جایگاه داوری نشیند و جز یاس و نگرانی و ابهام و اتهام ، سخن نگوید ، نمی توان او را شایسته شناخت .از این بالاتر ، حتی اگر داور ، نقش خود را به بازیگری هم تنزل ندهد ، اما جز ناامیدی و بی اطمینانی بازتاب ندهد ، حاصل مسوول بودن او هم بی اطمینانی و دلسرد شدن هر 2طرف برای رقابت است و هم بی انگیزگی و بی اعتمادی مردم به شرکت و سلامت در انتخابات. امید آن که اگر هر کدام از داوران انتخابات ، انحرافی از معیارهای قانونی بروز داده اند ، به اصلاح آن بپردازند و زمینه ای فراهم کنند تا مردم از میان افراد صالح ، بهترین انتخاب را برگزینند . فراموش نکنیم اصلاح اشتباه ، شیرین و پرثمر و تکرار و اصرار بر اشتباه ، تلخ و بی فایده خواهد بود.