آسیب‌شناسی ‌جامعه در‌ حوالی‌ تئاتر ‌شهر

تجویدی در این اثر به ساختار اجرایی متفاوت و نو از متنی برآمده از نمایش سنتی ایرانی رسیده است. او در نمایش حوالی تئاتر شهر با رویکردی واقع‌گرایانه به مسائل اجتماعی نگاه انداخته و در طراحی صحنه نیز این رویه را دنبال کرده و از معماری تئاتر شهر الهام گرفته است. بازی‌ها نیزبه تناسب این نگاه واقعیت‌پردازانه، بسیار روان، دلچسب و در کمال سادگی هستند.

از آنجا که کارگردان در انتقال پیام نمایش خود به دور از هرگونه اغراق عمل می‌کند، تماشاگر نیز با داستان او همراه می‌شود و با شخصیت‌ها ارتباط برقرار ساخته و به درک خوبی از مسائل و مشکلات زندگی آنان می‌رسد. از این‌رو این نمایش را می‌توان تصویری آسیب‌شناسانه از زندگی اقشارضعیف و بی‌بضاعت در یک کلانشهر مدرن تلقی کرد.

2 شخصیت «تهران» و «ناموس»، قصه محوری این نمایش را شکل می‌دهند و در کنارش آدم‌های زیاد دیگری نیز حضور دارند که داستان‌های فرعی خود را دارند؛ افرادی که همه از طبقات آسیب‌پذیر جامعه هستند.

تجویدی در کنار این رویکرد جدی آسیب‌شناسانه به جامعه، با مدد گرفتن از موقعیت‌های کمدی کوشیده تا در قالب یک طنز تلخ اجتماعی، باعث آزردگی بیش از حد ذهن تماشاگران نشود.

این نمایش از لحاظ فضاسازی مبتنی بر مولفه‌های اجرایی تئاتر خیابانی و همچنین نمایش سنتی ایرانی چون استفاده از ترانه‌های مردمی همراه با اجرای موسیقی زنده است. در واقع می‌توان آن را تئاتری خیابانی به شمار آورد که در صحنه اجرا می‌شود و این نکته به صورتی واضح در جاهایی از نمایش دیده می‌شود، بویژه آنجا که بازیگران به اجرای یک تئاتر خیابانی در دل نمایش روی می‌آورند.

تجویدی در نمایش خود از تمهید فاصله‌گذاری هم استفاده کرده و زمانی که احساس می‌کند مخاطب از موضوع تلخ نمایش متاثر و احساساتی شده است، خودش به عنوان کارگردان روی صحنه می‌آید و ذهن تماشاگر را از غرق شدن در نمایش رها می‌کند. حضور دختر فال فروش در ورودی سالن هم به نوعی در این راستا است، چرا که قبل از نمایش این جریان را واقعی می‌پنداریم اما با دیدنش روی صحنه می‌فهمیم که او هم در حال نقش بازی کردن است. صدای جیغ و کف بازیگران هم قبل از شروع نمایش و‌ هنگام نشستن تماشاگران روی صندلی‌های شان که همراهی مخاطبان را نیز به دنبال دارد نیز تمهیدی برای شریک کردن تماشاگر در اجرا‌ست.

در پایان باید گفت که نمایش حوالی تئاتر شهر با وجود نداشتن بازیگران نامی و چهره و بدون متوسل شدن به عناصر تبلیغاتی و غیر هنری توانسته موفقیت خوبی کسب کرده و نشان دهد که با داستانی خوب و اجرایی مناسب می‌توان تماشاگران زیادی را به سالن تئاتر کشاند.