در ستایش دویدن

موراکامی در زندگی روزانه‌اش هر روز 4 صبح از خواب بیدار می‌شود و 4 ساعت می‌نویسد و سپس 10 کیلومتر می‌دود.

«از دو که حرف می‌زنم...» نوشتار صادقانه‌ای است درباره دویدن و البته درباره خود نویسنده که هر دو کمابیش یکی است.

موراکامی دویدن را به طور جدی در 33 سالگی و به دلیل ترک سیگار شروع کرد و به گواه همین کتاب از آن موقع تا الان هر روز حداقل یک ساعت دویده است.

او دویدن را به قدر نوشتن جدی گرفته است به اندازه‌ای که برای تمرین دویدن به یونان رفت و همچنین در چند مسابقه دو و میدانی شرکت کرد. «از دو که حرف می‌زنم...» نشان می‌دهد که موراکامی جوان چطور متوجه تاثیر ورزش و بخصوص دویدن بر زندگی و همچنین نویسندگی‌اش شده است.

این کتاب، در برگیرنده نکاتی است که می‌توان از آنها تحت عنوان درس‌های زندگی یاد کرد، هر چند خود نویسنده هیچ یک از آنها را فی نفسه فلسفه نمی‌داند. موراکامی در همان ابتدای کتاب می‌نویسد: «شاید این درس‌ها به کار شما نیاید. دلیلش ساده است. کسی که در این صفحات به تصویر کشیده شده، من هستم؛ آدمی با خصوصیات شخصی من.»

میثم اسماعیلی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر