آخرین پتک‌ها بر پیکر صنایع دستی ماسوله

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی، تاریخ ماسوله تنها به معماری و شهرسازی آن خلاصه نمی‌شود. روزگاری صنایع‌دستی این شهر مهم‌ترین عامل ورود مسافر به ماسوله بود؛ مسافری که نه برای دیدن معماری و جاذبه‌های دیدنی شهر که برای خرید از بازار و تهیه مایحتاج کار خود به ماسوله می‌آمد.

در آن ایام، بازار ماسوله پر از تولید‌کنندگان صنایع دستی و شیرینی‌پزهای سنتی بود. دنگ و دونگ آهنگرها و صدای پتک دباغ‌ها و چرم‌دوزها و ضربه‌های مسگر‌ها و روی‌گرها یک‌آن قطع نمی‌شد و از صبح اول وقت تولید در بازار ماسوله آغاز می‌شد. اما امروز تقریبا تمام آن تولیدی‌هایی که هر مسافر را به شهر ماسوله می‌کشاند به فروشگاه‌های فروش لوازم و زیورآلات چینی بدل شده است.

صادق صالحی، دبیر موسسه حفظ و توسعه پایدار ماسوله دراین باره می‌گوید: بسیاری از صنایع دستی معروف ماسوله از بین رفته‌اند. برخی صنایع دستی زنده ماسوله هم توسط کسانی تولید می‌شود که سنین بالایی دارند و حتی امروز به علت کهولت سن و بیماری از کار افتاده‌ شده‌اند.

به گفته وی، تاکنون از برخی بازماندگان جوان صنایع دستی ماسوله مثل آهنگری خواسته شده تا به این شهر بازگردند اما نبود امکانات از قبیل مغازه و محل زندگی باعث شده تا این طرح‌ها به نتیجه نرسد.

طی یک ماه گذشته آخرین چاقوساز ماسوله به دلیل سکته قلبی راهی بیمارستان شد و حالا که برگشته دیگر توان کار کردن و پتک کوبیدن ندارد. اما هنوز یک چاقوساز دیگر در ماسوله مانده که مغازه‌ای برایش باز کرده اند و صدای پتک چاقوسازی را در ماسوله زنده نگه داشته است.

از آهنگرها هم یک نفر باقی مانده که بالای 60 سال دارد و نمی‌تواند مثل سابق آهنگری کند. از تفنگ‌سازی و چلنگری هم که دیگر خبری نیست و سال‌هاست که دیگر کسی تفنگ ماسوله‌ای نوساز را ندیده است.

نجاری ماسوله شهرت زیادی دارد اما خبری از استادکاران قدیمی این فن در شهر نیست. در و پنجره‌های ماسوله که امروز ارزش زیادی دارند توسط همان استادکاران و نجاران ماسوله ساخته شده‌اند. امروز یک نجار در ماسوله باقی‌مانده که ماسوله‌ای نیست و چون علاقه داشته حمایت شده و با گذشت زمان گره‌چینی و گره‌بندی نجاری ماسوله را آموخته است.