چه زمانی اولین نمایش رادیویی را اجرا کردید؟
سال 1333 اولین نمایش رادیویی را به صورت زنده اجرا کردم که نمایشی به نام «نادرشاه افشار» بود. کارگردانی این نمایش را هم زندهیاد نصرتالله محتشم بر عهده داشت.
در روزهای اول ورودتان به رادیو، فکر میکردید که نزدیک 60 سال در رادیو ماندگار شوید؟
نه اصلا فکر نمیکردم. البته من عاشق کارم بودم و بین همه هنرها به طور ویژه رادیو را دوست داشتم و میخواستم همه عمرم را صرف این هنر کنم، اما از اول نمیتوان آینده را پیشبینی کرد.
فعالیت در حوزه طنز چقدر در روحیه و شرایط ادامه کار تاثیرگذار است؟
طنز همان طور که مردم را شاد میکند، هنرمند را هم تحت تاثیر قرار میدهد. طنز در شاد کردن، شاد بودن و روحیه خوب، تاثیر زیادی دارد.
کار شما در برنامه جمعه ایرانی، چه تفاوتی با بازی در نمایشهای دیگر دارد؟
به طور کلی کار طنز شادیآفرین است، اما شاد کردن و خنداندن مردم کار خیلی مشکلی است و برنامه «جمعه ایرانی» توانست موفقیت خوبی در این زمینه پیدا کند و تبسمی را بر لب مخاطبان خود بنشاند و مخاطبان زیادی را با خود همراه کند.
شما چگونه از میزان مخاطبان برنامه جمعه ایرانی باخبر میشوید؟
یکی از دلایل موفقیت این برنامه همراهی مردم است چه در مکان ضبط برنامه که هر هفته صدها نفر به استودیو میآیند تا از نزدیک شاهد تلاش هنرمندان باشند و چه از طریق تماسهای شنوندگان و آمار مرکز تحقیقات که نشان از استقبال 80 درصدی مخاطبان از این برنامه دارد.
اولین جشنواره طنز تبسم رادیو را چگونه ارزیابی میکنید؟
این جشنواره که برای اولین بار برای هنرمندان طنز رادیو برگزار شد، شکل صحیحی از جشنواره مردمی بود. چون داوران، مردم بودند. به نظر من همیشه بهترین داوران مردم هستند که میتوانند آثار هنری را قضاوت کنند. مردم خیلی زود یک اثر قوی از یک اثر ضعیف را شناسایی میکنند و در مقابل کارهای ضعیف واکنش نشان میدهند.
برخورد مردم در این سالها با شما چگونه بوده است؟
برخورد مردم همیشه عالی بوده و هست و همانطور که من عاشق مردم هستم، مردم هم با گرمی وجودشان مشوق من هستند. ما به عشق مردم زنده هستیم و کار میکنیم.
به نظر شما چرا معمولا هنرمندان رادیو از شرایط شغلی خود گلایه دارند؟
چون در این کار پولی نیست و اصولا سطح درآمد در رادیو بسیار کمتر از رسانههای دیگر است.
مشکلترین نقشی که در این سالها اجرا کردهاید چه نقشی بوده است؟
سالها پیش در برنامه داستان شب «رادیو» یک نمایشنامه خارجی را اجرا میکردیم که من در آن باید نقش یک پدربزرگ را بازی میکردم، برای درست از کار درآمدن نقش، خیلی تلاش و تمرین کردم و بالاخره بعد از ضبط برنامه نتیجه مطلوبی حاصل شد.
درباره تیپسازی در نمایش طنز رادیو برایمان توضیح دهید.
برای خلق یک تیپ، بهترین نمونه مردمی هستند که در جامعه زندگی میکنند. مثلا شخصیت آمیز عبدالطمع را از مردی الگوبرداری کردم که مرد چاق، خندهرو و زرنگ بود و میخواست از معاملاتش سود کلانی به جیب بزند، یا آقای بهمنی را از روی آدمهایی که ویژگی خاصی دارند و در جامعه خودمان هم زندگی میکنند خلق کردم؛ مردی سادهلوح، خوشقلب، مطیع عیال و ... .
به نظر شما بازیگران نمایشهای رادیویی در چه بخشهایی باید بیشتر تمرین کنند؟
بازیگران رادیویی باید روی قدرت بیان تمرین بسیار زیادی داشته باشند و هیچگاه نباید حجم و فشردگی کار باعث تمرین کمتر شود چون در این صورت کل کار ضربه میخورد.
زینت پستادست / گروه رادیو و تلویزیون
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم