فرصتی برای با هم بودن

ما هر سال یکی از نمادهای جغرافیایی یا فرهنگی و ادبی را که نشان‌دهنده استان برگزار‌کننده جشنواره است به‌عنوان نام جشنواره انتخاب می‌کنیم. در همین رابطه ابتدا ذهنمان به سمت نیما یوشیج رفت، اما دیدیم نیما جنبه‌های ملی بیشتری دارد و نمی‌توان او را در حد استانی طرح کرد. به همین دلیل آسمان سبز را برگزیدیم که هم نشان‌دهنده‌ وجه جغرافیایی استان مازندران است و هم نام کتابی است از سلمان هراتی که به نوعی نماد ادبی این استان به‌شمار می‌رود و از چهره‌های شاخص شعر امروز ایران و انقلاب است.

قطعا انتخاب 25 سالگی علت دارد و خیلی‌ها مانند شما می‌پرسند چرا 25 سال. در پاسخ به این پرسش باید بگویم که شاعران و نویسندگان معمولا هنگامی که از 25 سال عبور می‌کنند آثارشان به یک درجه و ثباتی رسیده است و وارد فضای حرفه‌ای شده‌اند البته این که می‌گویم حرفه‌ای نه به معنی بی‌عیب و نقص بودن بلکه منظورم این است که حتی در جامعه ادبی هم به سطحی از شناخت و مطرح شدن دست پیدا کرده‌اند و حضور آنها باعث می‌شود فرصت برای دیگران از بین برود؛ البته ما در جشنواره‌های اول این محدودیت را سن بالاتری در نظر گرفته بودیم و به نوعی با توجه به تجربه‌ای که داشتیم چنین تصمیمی گرفته شد.

اگر از نگاه کلی بخواهم بگویم آثار شاعران جوان نسبت به چند سال پیش موفق‌تر و امیدوار کننده‌تر شده و فضای شعرها خیلی متفاوت است. در دوره‌ای خود من نسبت به وضعیت شعرمان دچار افسردگی بودم و احساس می‌کردم که واقعا شاعران نسل جوان به تکرار رسیده‌اند و بیهوده‌گویی‌ها، بازی‌های فرمی و زبانی، معناستیزی‌ها همه اینها باعث شده بود تا فضای خوبی را شاهد نباشیم، اما در دو جشنواره اخیر من یک روند رو به رشد را دیدم.