غر می‌زنم، پس هستم!

قیافه‌های عبوس

غرغرو‌ها را می‌توان از قیافه‌های عبوسشان تشخیص داد؛ آنها که تا نگاهشان به چیز تازه‌ای می‌افتد یا شرح اتفاق تازه‌ای را می‌شنوند، اولین عکس‌العمل‌شان درهم رفتن ابروها،‌تنگ شدن چشم‌ها و باز شدن دهان برای ادای یک جمله اعتراض‌آمیز است. حتی اگر جمله‌ای هم به زبان نیاورند با چشم و ابرویشان به شما حالی می‌کنند که غری برای زدن داشته‌اند اما به خاطر گل روی شما چیزی نگفته‌اند و به این ترتیب شیرینی ماجرایی که با آن همه آب و تاب تعریفش می‌کردید را به کامتان زهر می‌کنند.

غر زدن نتیجه فشارهایی است که می‌تواند بر فرد وارد شود. مثلا ترافیک هر روزه تهران همه برنامه‌هایتان را خراب می‌کند که جای اعتراض دارد. خیلی‌ها تفاوت اعتراض و غرزدن را نمی‌دانند. آنها فکر می‌کنند همین که به فرد کناریشان بگویند: «اه چقدر باید تو این صف منتظر بمونیم؟» کافی‌است و بعد هم همچنان به غر زدن‌هایشان درباره مثلا تمیز نبودن مغازه نانوایی و... ادامه می‌دهند. اما مساله اینجاست که اعتراض یک جور تلاش جهت تغییر اوضاع و بهتر کردن آن است و برای خودش شرایطی دارد که بر اساس آن، شخص معترض می‌تواند خواسته‌اش را پیگیری کند! اتفاقی که درباره غرزدن هرگز پیش نمی‌آید. هیچ رئیس شرکت، سردبیر روزنامه یا استاد دانشگاهی غر زدن‌های کارمندان و شاگردانش را جدی نمی‌گیرد اما پای اعتراض که وسط بیاید، قضیه از یک غرولند ساده به یک خواسته تبدیل می‌شود. اعتراض درواقع نوعی نظم و اعتبار دادن به غرولند است!

غر زدن با بدبینی رابطه مستقیمی دارد. این گفته روان‌شناسان است. آنها می‌گویند تمایل به غرزدن در همه آدم‌ها وجود دارد و دلیل اصلی قضیه هم به همان احساس ناخرسندی از شرایط برمی‌گردد. آدم‌های بسیار کمی وجود دارند که از زندگی‌شان رضایت خاطر دارند و نزدیک به صددرصد مردم ترجیح می‌دهند که در شرایط بهتری باشند. غر زدن از همینجا آغاز می‌شود. بنابر تحقیقات روان‌شناسان برای از بین بردن این عادت ناپسند باید از همان اساس دست به کار شویم؛ از همان‌جایی که بدبینی آغاز می‌شود. آنها از شما نمی‌خواهند که خوشبین باشید اما حداقل می‌توانید برای بدبین نبودن تلاش کنید.