نارسایی‌های «هفت»

مهم‌ترین مشکل برنامه «هفت» خود فریدون جیرانی است که با وجود اطلاعات فراوانش از وضعیت سینمای ایران، اما به عنوان مجری تسلط کافی بر اجرایش ندارد. عادت او به قطع سخنان مهمانان و پیش کشیدن بحث‌های متفرقه عملا بیننده را گیج می‌کند.

از جیرانی که بگذریم به نظر می‌رسد که چنین برنامه‌ای نیازمند دیدگاه‌ها و ایده‌های تازه‌ای در اجراست. مثلا اگر به هر دلیلی این برنامه با «نود» مقایسه می‌شود، باید به خاطر داشت که تهیه‌کننده و مجری آن برنامه، جوانی بود که روحیه جوانانه‌اش را وارد این برنامه کرد و گاه دست از محافظه‌کاری‌های معمول برداشت و کاری «تازه» را عرضه کرد.

در عوض برنامه «هفت» آنقدر محتاطانه و با رعایت جمیع جوانب با سینمای ایران برخورد می‌کند که گاهی بیننده در قضاوت نهایی خود نمی‌تواند موضع برنامه را درخصوص فیلم‌های گوناگون بسنجد. در یکی از آخرین برنامه‌های «هفت» که به اکران «هفت دقیقه تا پاییز» اختصاص داشت، کل حرف‌های حامد بهداد که قبلا ضبط شده بود اصلا جذابیتی نداشت که نزدیک 10 دقیقه وقت بینندگان را بگیرد.

اگر قرار به شنیدن چنین حرف‌هایی باشد با آن لحن عصبی و طلبکارانه، آن گاه می‌شود به سراغ نشریات زرد رفت و گفتگوهای بازیگرانی مشابه را خواند.

هفت را هنوز در آغاز راه می بینیم، می توانن با برطرف کردن ضعف‌هایش به جایگاه اصلی و جذاب خود دست پیدا کند.