معیارهای دوگانه غرب

اما رفتار دوگانه غرب در برابر جمهوری اسلامی ایران، منحصر به موضوع هسته‌ای نبوده و نیست.

دموکراسی ، حقوق بشر و آزادی نیز از جمله موضوعاتی است که طی سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، غرب همواره بر آنها انگشت گذاشته و به هر مناسبتی آن را چماقی کرده بر سر ملت و دولت ایران.

رفتار غرب در این حوزه‌ها نیز آنچنان حق به جانب است که گویا آنجا مهد آزادی ، حاکمیت مردم و تامین تمام و کمال حقوق بشر است. این ژست آنچنان با اعتماد به نفس مطرح شده و با کمک رسانه‌های قدرتمند و فریبکار غرب ترویج یافته است که بسیاری در دنیا آن را باور کرده و سودای چنان شرایطی را در سویدای ذهن و دل خود می‌پرورانند.

در این میان مقوله آزادی و بویژه آزادی بیان ، جایگاه ویژه‌ای به خود اختصاص داده است. هرگاه با رسانه‌ای در ایران برخورد صورت می گیرد یا یکی از اصحاب رسانه به‌ جرمی حتی عمومی مجازات می‌شود ، بر آتش دفاع از آزادی بیان دمیده می‌شود و ایران به نقض آزادی بیان محکوم و بیانیه‌ها صادر می‌گردد و حتی مقامات ارشد این دولت‌ها به میدان می‌آیند و برای آن رسانه‌ یا اصحاب رسانه دل می‌سوزانند و سنگ حقوقش را به سینه می‌‌کوبند.

سخن در این نیست که ایران از این نظر شرایط مطلوبی دارد. ضعف سازوکارها،‌ نقص قانون، رفتار غیرحرفه‌ای بخشی از رسانه‌ها و اهالی‌شان، شرایط خاص و تهدیدات پی‌درپی علیه کشورمان، برخی تنگ‌نظری‌ها، بعضی بی‌تدبیری‌ها و در بسیاری موارد هم خطاهای فاحش رسانه‌ها، همگی موجب شده است شرایط مطلوب تحقق نیابد.

اما سخن اینجاست که اولا نظام جمهوری اسلامی ایران در این باره جزو آزادترین کشورهاست، بویژه در مقایسه با بسیاری از کشورهای منطقه که سخت مورد حمایت غربند و در آنها نه از مردم‌سالاری خبری هست نه حقوق بشر و نه آزادی.

ثانیا در خود غرب هم به دفعات آزادی بیان نقض شده و می‌شود اما هیچ‌گاه به آن پرداخته نمی‌شود و رسانه‌های غرب که ادعای استقلال و بی‌طرفی‌شان گوش خلق را کر کرده است به آن توجهی نشان نمی‌دهند.

آنچه موجب نوشتن این یادداشت شد اتفاقاتی است که طی روزها و هفته‌های اخیر در همین حوزه روی داد ولی کمتر به آن توجه شد.

چندی پیش هلن توماس 89 ساله و خبرنگار ارشد کاخ سفید که از 50 سال پیش مدیر خبرنگاران مطبوعاتی کاخ سفید بود به دلیل اظهاراتش علیه رژیم صهیونیستی از کار برکنار شد.

او گفته بود: «آنها (اسرائیلی‌ها) باید گورشان را گم کنند و از فلسطین بیرون بروند زیرا این سرزمین به آنها تعلق ندارد و اسرائیلی‌ها باید برگردند و در لهستان، آلمان، آمریکا یا هر جای دیگر زندگی کنند.»

هفته گذشته نیز خانم اوکتاویا نصر ، خبرنگار باسابقه CNN به دلیل تقدیر بسیار معمولی از علامه فضل‌الله از کار برکنار شد.

او پس از رحلت این رهبر بزرگ لبنانی در توییتر نوشته بود: «خبر درگذشت سید محمدحسین فضل‌الله یکی از بزرگان حزب‌الله که برای او بسیار احترام قائلم، مرا بسیار متاثر کرد.»

اما نظام رسانه‌ای غرب در همین حد هم او را تحمل نکرد و پس از سال‌ها فعالیت در CNN مجبور به ترک این شبکه شد. توقف پخش برنامه شبکه تلویزیونی الاقصی از ماهواره یوتل‌ست متعلق به دولت فرانسه و تحت فشار صهیونیست‌ها نیز از دیگر مواردی است که بتازگی اتفاق افتاد.

این نمونه‌ها در کنار محدودیت‌های بسیار در موضوعاتی مانند هولوکاست و جلوگیری از پخش برنامه شبکه‌های سحر و المنار که پیش از این اتفاق افتاده بود، همگی این واقعیت را آشکار می‌سازد که آزادی بیان مثل دیگر ارزش ‌ها ، ابزاری در دست غرب است برای محکوم کردن دولت‌هایی که در مقابل زیاده‌خواهی‌های غرب ایستادگی می‌کنند و نه ارزشی که غرب واقعا به آنها پایبند باشد.

مهدی فضائلی