اشراق

مصباح هدایت

آمدنت بشارتی است بس بزرگ و عظیم برای زمینیان، بشارتی برای رستگاری، سعادت، رضوان الهی. تو از عرش آمدی و بر فرش نشستی تا چراغ هدایت انسان فرورفته در مرداب ظلمت و تاریکی باشی چرا که تو «مصباح الهدی» هستی. تو را خدای حنان و منان به خاک‌نشینان هدیه کرد تا شتابان به سویش پرواز کنند چرا که تو سریع‌تر از هر کسی و از هر چیزی انسان غفلت‌زده را به مقصود حقیقی رهنمون می‌سازی. آری، جایگاه تو عرش الهی بود، آنجا که گرداگردش را حقیقت نورانی تو فرا گرفته بود و پای به عرصه عالم مادی نهادی، این جا که بدون نور حضورت سراسر سیاهی است. پروردگار عالم، حنان است، و این حنانیت به واسطه فرستادن تو در این جهان جلوه‌ای صدچندان گرفت. او منان است و ما تجلی کامل این منانیت را در خلقت تو برای هدایت بشر، نیک دریافتیم.

کد خبر: ۳۴۰۴۶۵

ولادت حسین (ع)‌ یعنی ولادت ترجمان قرآن، همو که اگر نبود، پلیدان و فرومایگان با قرآن انسان‌ها را به انحراف و گمراهی می‌کشیدند، چه آن که حق تعالی در قرآن آورده است: یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا «بسیاری به واسطه این قرآن گمراه و بسیاری هدایت می‌شوند.» قرآن بدون همراهی و معیت امام هدایتگر نیست و این امام است که هدایتگری قرآن را تکامل می‌بخشد، بدون حسین (ع)‌ چگونه می‌توان از قرآن بهره‌مند شد؟

ولادت حسین (ع)‌، ولادت مصداق کامل ایثار و ازخودگذشتگی است. او ثارالله است، خون خدا. حسین (ع)‌ به کلمه ایثار معنایی دیگر بخشید. معنایی عظیم‌تر از همه معانی ایثار، او جلوه عینی ایثار است. ولادت حسین (ع)‌، ولادت رادمردی و ایستادگی است، ایستادگی برای آرمان‌های الهی و در برابر ظلم و جهالت. او به ما آموخت که بنده دنیا نباشیم و در هنگامه بلا و آزمایش، دیندار بمانیم، آنجا که فرمود: «مردم بردگان و بندگان دنیا هستند، و تلفظ به دینداری فقط کلام لغوی است که بر سر زبان‌هایشان جاری است. پاسداری از دینشان فقط در محدوده‌ای است که در پرتو آن، معیشت‌های فراوان به دست آورند و چون با غربال امتحان و ابتلاء آزمایش شوند، دینداران حقیقی بسیار اندکند.»