تیمهای آفریقایی همیشه به قدرت بدنی متکی بودهاند،اما این تیمها هر چقدر هم خوب باشند، در حال حاضر شخصیت قهرمانی ندارند. تیمی مثل ایتالیا اگر با یک مجموعه ضعیف هم وارد یک تورنمنت شود، میگوید برای قهرمانی آمدهایم، اما تیمهای آفریقایی اگر با بهترین نفرات هم وارد یک جام شوند، چون شخصیت قهرمانی ندارند، نمیتوانند موفق شوند، چون آنها باور ندارند که میتوانند قهرمان شوند. امسال کامرون و ساحل عاج خیلی ضعیف و دور از انتظار ظاهر شدند و آفریقای جنوبی هم مشخص بود که نتیجه نمیگیرد، اما غنا با حضور در جمع 8 تیم پایانی نشان داد که یکی از تیمهای آیندهدار آفریقایی است و میتواند در سالهای آینده حرفهای زیادی داشته باشد.
سرعت فوتبال در دنیا بالا رفته و همین مساله حتی مشکلاتی را برای داوران به وجود آورد. در بعضی از مسابقات آنقدر سرعت بازیها بالا بود که حتی کمک داوران در گرفتن آفساید اشتباه میکردند و نتیجه بازیها عوض میشد، اما باید قبول کنیم که فوتبال امروز چیزی فراتر از یک بازی است و سرعت، تکنیک و تاکتیک در آن اهمیت ویژهای دارد و داوران هم باید همراه با فوتبال پیشرفت کنند.
در بین بازیکنان بزرگ و صاحب نام دنیا، تنها لیونل مسی بود که در حد انتظار ظاهر شد، اما بازیکنانی مثل کریستین رونالدو از پرتغال و کاکا از برزیل نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. به اعتقاد من فشردگی بازیهای باشگاهی باعث خستگی بیش از حد بازیکنان بزرگ شده بود و در این جام نتوانستند مثل گذشته پرفروغ باشند.
شما شاید در بلیت بخت آزمایی برنده شوید، اما نمیتوانید زندگیتان را براساس بلیت بختآزمایی بنا کنید. عملکرد تیمهای آسیایی مثل کره جنوبی و ژاپن نشان داد که آنها از فوتبال آسیا جلوترند، هرچند از دنیا خیلی عقبترند. در چنین شرایطی ما نباید دنبال قهرمانی در آسیا باشیم. شاید در یک زمان چند بازیکن خوب داشته باشیم و در یک تورنمنت هم نتیجه بگیریم، اما این هرگز دلیل بر پیشرفت فوتبال ما نیست. فوتبال ما از سطح اول آسیا هم عقبتر است و باید باور کنیم که قهرمانی در آسیا دور از دسترس ماست. کره جنوبی و ژاپن نشان دادند که ما کجای فوتبال آسیا هستیم، البته اگر خوب دیده باشیم.