آهسته و آرام در دنیای بازیگری

بله. زمانی که 8 ساله بودم داشتم با دوچرخه سر کوچه بازی می‌کردم. آقای عیاری من را اتفاقی دید و خوشش آمد. رفت و با پدر و مادرم صحبت کرد. من اصلا نمی‌دانستم بازیگری یعنی چی! پدرم اولش با این که من بازی کنم مخالف بود. می‌گفت از درس‌هایت عقب می‌افتی. اسم فیلم کوتاهی که من در آن بازی کردم «دلپذیر» بود.

قرار بود نقش اول را در شاخ گاو بازی کنم. اما پدر و مادرم نگذاشتند. به خاطر ‌شاخ گاو‌، ‌ 8 ماه مدرسه نرفتم. با این که من بچه بودم و هیچ چیز از سینما نمی‌فهمیدم کیانوش عیاری خوب من را راهنمایی می‌کرد. او خیلی خوب از بازیگرانش بازی می‌گیرد. من آن موقع عشق و علاقه‌ای به بازیگری نداشتم. بیشتر به دامپزشکی و دنیای حیوانات علاقه داشتم.

وقتی چند تا کار بازی کردم در یک مسیری افتادم. یکدفعه دیدم هیچ کار دیگری به جز بازیگری بلد نیستم. از لحاظ زمانی و فکری درگیر این کار شده بودم.

تاوان به خاطر پخشش یک مقدار لطمه خورد. اولا که پخش سریال با جام جهانی همزمان شد. ضمن این که تابستان فصل خوبی برای سریال‌ها نیست. ساعت 9 شب تازه هوا تاریک می‌شود و خنک، مردم دوست دارند از خانه بیرون بروند. اما وقتی متن تاوان را می‌خواندم خیلی ازش خوشم آمد.

کارگردان دنبال کسی می‌گشت که بتواند آواز بخواند و صدای خوبی داشته باشد. من هم کار آهنگسازی و خوانندگی انجام می‌دهم. کارگردان و تهیه‌کننده روی این نقش خیلی حساس بودند. می‌خواستند نقش دوتا دوست خوب دربیاید. قبل از من خیلی‌ها بودند و تست داده بودند. همزمان می‌خواستند بازیگر نقش کامبیز‌ را هم انتخاب کنند. من هر روز به دفتر می‌رفتم. افراد مختلفی می‌آمدند. ما را نسبت به هم می‌سنجیدند. شهرام شاه‌حسینی به من خیلی لطف داشت. از او ممنونم که به من اعتماد کرد.

هیچ‌کس باورش نمی‌شود من 27 سال داشته باشم. هرکس می‌شنود تعجب می‌کند. قیافه‌ام بیشتر به نوجوان‌ها می‌خورد. هومن یک‌سری درگیری با پدر و ناپدری‌اش داشت. کارگردان دوست داشت که هومن خیلی بچه سال نباشد. اگر سن بازیگر خیلی پایین بود نمی‌توانست اینقدر درگیر بشود و حرکت داشته باشد. البته این طوری نبوده که همیشه سنم کمتر باشد. من در سریال سایه‌ای در تاریکی نقش پسری 26 ساله را بازی کردم، در حالی که 22 سال داشتم.

ما متن‌نهایی فیلمنامه را در دست نداشتیم. پایان سریال تاوان باز است و هنوز سکانس‌های نهایی‌اش تصویربرداری نشده است. در حد چهار پنج روز کار تصویربرداری باقی مانده است. من قسمت اول طرح اولیه فیلمنامه را که خواندم، دیدم قهرمان داستان همان اول کار می‌میرد. از همان ابتدا احساس کردم که باید تاوان داستان هیجان انگیزی داشته باشد. یک‌سری اتفاقاتی داشت که با متن‌های دیگر فرق می‌کرد. 3 ماه اول که تصویربرداری کار انجام شد، فقط من و بازیگر نقش کامبیز انتخاب شده بودیم. بازیگر نقش مادر انتخاب نشده بود. عوامل گروه مجبور بودند همه نماهای ما دو نفر را جدا جدا بگیرند. ما فقط فیلمنامه 4 قسمت اول را داشتیم و بقیه سکانس‌ها در حال نوشته شدن بود. همان زمان رج می‌زدند و سکانس قسمت‌های پایانی را تصویربرداری می‌کردند. من نمی‌دانستم این وسط چه اتفاقی افتاده است. حتی‌ جاهایی طرح اولیه فیلمنامه را هم نداشتیم.‌ بخشی از فیلمنامه سرصحنه نوشته می‌شد و گفتگوها همان جا عوض ‌ می‌شد.

آن اوایل دورخوانی داشتیم. اما بعد که‌سریال‌جلوتر‌رفت‌نه.

کار همه عوامل سخت‌تر می‌شد. فیلمبردار و طراح صحنه هم می‌خواهند راکوردها حفظ بشود. حفظ کردن حس نقش هم خیلی سخت بود. در طول داستان صد تا اتفاق برای هومن می‌افتاد. وقتی متن را کامل نخوانده باشی کارت سخت می‌شود.

در سینما می‌شود این کار را کرد. اما در سریال نه. در سریال تاوان در یک روز هم سکانس اول قسمت اول را تصویربرداری می‌کردند و هم سکانس 40 قسمت دوازدهم. من دقیقا نمی‌دانستم بار دوم چه واکنشی نشان بدهم. شاید در این مدت رابطه هومن با پدرش خوب شده باشد. شاید هم بدتر شده باشد. کارگردان زیاد توضیح می‌داد. اما وقتی خودت متن را بخوانی خیلی تسلطت بیشتر می‌شود.

من در رشته بازیگری و کارگردانی در دانشگاه بوشهر قبول شدم. بعد به رشته ادبیات نمایشی تغییر رشته دادم. شهرام شاه‌حسینی از این نظر خیلی خوب بود. می‌گفت باید روزی بیست تا پیشنهاد بدهید.

می‌خواستم هومن خیلی سیاه و منفی درنیاید. من دوست داشتم با بازی ام بگویم هومن ذاتش خوب است. اما با سن و سال کمش در شرایط بدی قرار می‌گیرد. دوستانش اشتباه راهنمایی‌اش می‌کنند. او مادرش را دوست دارد. در فیلمنامه اولیه‌ صحنه‌ای که سر خاک مادرش می‌رود، هومن کلی گریه می‌کند. پس از آن که می‌فهمد مادرش ارث زیادی برای او نگذاشته شاکی و معترض می‌شود. سنگ قبر مادرش را می‌شکند. کلی مونولوگ می‌گوید و می‌رود. بعد دیدیم این‌طوری خیلی بد و زننده می‌شود. به هر حال مادرش است. تهیه‌کننده گفت این سکانس را متعادل‌تر بگیریم.

خیلی سخت بود. باید ‌ آدمی پیدا می‌کردیم که معتاد باشد. کسی اعتراف نمی‌کند که من معتادم. بسختی چنین آدمی را پیدا کردم. به کلینیک ترک اعتیاد هم رفتم. مصرف آدم‌های آنجا خیلی بالا بود. هومن این طوری نیست. او تفننی مصرف می‌کند.

هومن یک آدم عصبی است. او همه چیز را درون خودش می‌ریزد. هومن خیلی روحیه پرخاشگری دارد. او دور خودش می‌چرخد و به هیچ جا نمی‌رسد. من چون خواننده‌ام خوب می‌توانم داد بزنم. سعی کردم صدایم را در گلویم بریزم.

یک جورهایی شبیه بدلکارها شده بودم. این سریال صحنه کتک خوردن و کتک زدن زیاد داشت. تعقیب و گریز و بدو بدو زیاد داشتیم. این صحنه‌ها چند بار تکرار می‌شد. یک بار بوم توی کادر می‌آمد. یک بار ‌ آدمی از پشت دوربین رد می‌شد. وقتی از سر صحنه به خانه می‌رسیدم از خستگی می‌افتادم.

من زمانی که نماهای قسمت سوم را می‌گرفتند دچار حادثه شدم. در یکی ازسکانس‌ها رضا رویگری‌ ـ سعید ـ در را قفل کرده بود و من باید از پنجره بیرون می‌رفتم. قرار بود از پنجره آویزان شوم. بعد کات می‌دادند و این نما به نمای بعدی تدوین می‌شد که پاهای من روی زمین بود. یک ساختمان دو طبقه بود. من لبه پنجره را گرفته بودم. هوا گرم بود اما من کاپشن به تنم کرده بودم. صحنه‌ها مربوط به فصل زمستان می‌شد. چون کت تنگ بود دستم را نتوانستم تکان بدهم و از آن بالا به پایین افتادم. از بیمارستان آمدند و با کاردک من را جمع کردند! (می خندد) دستم از سه چهارجا شکست. قرار بود عمل بشود. نفسم بند آمده بود.

احسان رحیم‌زاده 
گروه رادیو و تلویزیون